Οι πρόσφατες δηλώσεις του ευρωβουλευτή Νίκου Αναδιώτη υπέρ της απαγόρευσης των εκτρώσεων, σε συνδυασμό με τοποθετήσεις όπως αυτή γνωστού ηθοποιού Άρη Σερβετάλη ότι «είναι καλύτερα μια γυναίκα να γεννήσει και να το πετάξει παρά να κάνει έκτρωση», είναι ένα ακόμα κομμάτι του παζλ της προσπάθειας να επανέλθει στο προσκήνιο ένα ζήτημα λυμένο, τόσο από την ιατρική όσο και από τη νομική επιστήμη. Η υποτιθέμενη ηθική και θρησκευτική θεώρηση, δεν είναι παρά η πρόφαση. Πρόκειται για βαθιά πολιτική τοποθέτηση που αφορά όχι μόνο την αυτονομία των γυναικών, αλλά και τον έλεγχο της ίδιας της κοινωνίας. Τι έχουν να κερδίσουν, όμως, όσοι εχθρεύονται με μανία την άμβλωση;
Αρχικά, η “μάχη για την αγέννητη ζωή”, είναι η πιο ανέξοδη και εύκολη μορφή “ακτιβισμού”. Δεν χρειάζεται πόρους να μοιραστούν σε υπαρκτές ευάλωτες ομάδες, δεν χρειάζεται (δεν γίνεται εξ ορισμού) να αφουγκραστείς τα αιτήματα των όσων υποτίθεται υπερασπίζεσαι, να προτείνεις κάποια ουσιαστική αλλαγή. Με μια αφίσα που παρουσιάζει ένα μωρό 1 έτους να λέει “μη με σκοτώσεις μαμά”, μπορείς να περιφέρεσαι πλέον στα ΜΜΕ και να βαυκαλίζεσαι ότι είσαι ένας ανθρωπιστής σωτήρας. Ο ιππότης με την πανοπλία. Μόνο που αντί για σπαθί, ο ιππότης κρατάει μια ανοιγμένη κρεμάστρα.
Η συζήτηση για την απαγόρευση των εκτρώσεων δεν αφορά την προστασία της ζωής. Αφορά τον έλεγχο της. Η αναπαραγωγή αποτελεί θεμελιώδες δικαίωμα και ταυτόχρονα μια από τις βασικότερες εκφάνσεις της ανθρώπινης αυτονομίας. Δεν είναι τυχαίο ότι σε ολοκληρωτικά καθεστώτα η ευγονική και ο έλεγχος της αναπαραγωγικής δυνατότητας ενός πληθυσμού ήταν -και παραμένουν- κεντρικά εργαλεία κυριαρχίας. Όταν ελέγχεις την αναπαραγωγή, ελέγχεις το μέλλον. Καθορίζεις ποιος έχει το δικαίωμα να υπάρξει, να δημιουργήσει, να επιλέξει.
Είναι εργαλείο ελέγχου, εκμετάλλευσης και διαιώνισης της ανισότητας, και μια πολιτική που εντείνει τη φτώχεια, περιορίζει την αυτονομία και στερεί δικαιώματα. Η υποχρεωτική γέννηση παιδιών σε οικογένειες που δεν είναι έτοιμες ή ικανές να τα μεγαλώσουν οδηγεί στη δημιουργία γενιών ανθρώπων που προέρχονται από δύσκολες συνθήκες, χωρίς σταθερό περιβάλλον και υποστήριξη. Είναι πιο ευάλωτοι και πιο εύκολα διαχειρίσιμοι. Μια κοινωνία γεμάτη με τέτοιες ανισότητες είναι πιο εύκολα ελεγχόμενη. Θα υπάρχουν πολλά και φθηνά εργατικά χέρια, από γονείς απεγνωσμένους να θρέψουν τα παιδιά τους, σε ό,τι συνθήκες κι αν χρειαστεί να εργαστούν.
Και φυσικά, ο μισογυνισμός που είναι διάχυτος σε κόμματα όπως του κυρίου Αναδιώτη, βρίσκει την τέλεια αφορμή να εκδηλωθεί. Ξαφνικά, όλες οι γυναίκες θα μπορούν να είναι υπόλογες, όπως ήδη συμβαίνει σε πολιτείες της Αμερικής και σε χώρες που η άμβλωση είναι παράνομη. Γυναίκες που αποβάλλουν, διώκονται επειδή υπήρξε η υποψία ότι προσπάθησαν να κάνουν αυτοσχέδια έκτρωση ή κάποιος καλοθελητής “θεώρησε” ότι έκανε κάτι τέτοιο. Ξαφνικά, η σεξουαλική συμπεριφορά των γυναικών μπαίνει στο μικροσκόπιο. Ας πρόσεχες! Ας έπαιρνες προφυλάξεις (α πήρατε και έσπασε; γιατί δεν έπαιρνες και χάπια;)! Ας έκλεινες τα πόδια σου! Τώρα λούσου τα! Τίποτα άλλωστε δεν φωνάζει αγάπη για τα παιδιά, όσο το να τα θεωρείς τιμωρία και “λούσιμο”. Άλλωστε, πάντα όλοι αυτοί ξέρουν μια γυναίκα που “έχει κάνει 10 εκτρώσεις γιατί τις χρησιμοποιεί ως αντισύλληψη!!!”. Μάλλον είναι αυτή η “μια από το χωριό, δεν την ξέρουμε”.
Στην Αμερική σε μερικές πολιτείες, υπάρχουν όλο και περισσότερα νομοσχέδια που απαγορεύουν την έκτρωση ακόμα και σε περιπτώσεις βιασμού ή αιμομιξίας, που ορίζεται μεγαλύτερη ποινή σε γιατρό και γυναίκα που προχώρησε σε άμβλωση παρά στον ίδιο το βιαστή, που προτείνεται θανατική ποινή για τις γυναίκες αυτές, και που σε περίπτωση που πάνε σε άλλη πολιτεία για να κάνουν την επέμβαση, να κατηγορούνται για συνωμοσία με σκοπό την διάπραξη φόνου.
Κι ας μην είναι κανένα μέσο αντισύλληψης 100% αποτελεσματικό. Κι ας εχθρεύονται και την σεξουαλική αγωγή στα σχολεία. Κι ας μην πρέπει να αντιμετωπίζεται ένα παιδί ως συνέπεια ανευθυνότητας και ως τιμωρία. Κι ας έχουμε ένα φριχτό σύστημα υιοθεσιών και αναδοχής κι ας βασανίζονται παιδιά στα ιδρύματα.
Οι γυναίκες κάνουν εκτρώσεις από την αρχή της ανθρωπότητας. Με κάθε διαθέσιμο τρόπο και μέσο. Μικρά κορίτσια, νεαρές γυναίκες, μητέρες με παιδιά, ανά τους αιώνες έχουν χάσει τη ζωή του από παράνομες και βάρβαρες προσπάθειες να διακόψουν την εγκυμοσύνη τους.
Γυναίκες πέθαναν βάζοντας μια κρεμάστρα μέσα τους, πέθαναν από χασάπηδες που τους έσκιζαν τα σώθηκα με ότι εργαλεία μπορούσαν, πέθαναν από μαντζούνια και ροφήματα που τους έδωσαν να πίνουν προκειμένου να αποβάλλουν. Γυναίκες πέθαναν στα κρεβάτια ιατρείων που λόγω έλλειψης απαραίτητου εξοπλισμού, η έκτρωση αποδείχθηκε μοιραία. Γυναίκες πέθαναν από σήψη λόγω μιας αποτυχημένης απόπειρας για έκτρωση. Αυτά όμως, δε μας αρέσει να τα ακούμε, όποτε τα κρύβουμε, και ευαγγελιζόμαστε «το δικαίωμα στη ζωή». Υποθέτω βέβαια όχι το δικαίωμα στη ζωή αν είσαι γυναίκα και θέλεις να διακόψεις την εγκυμοσύνη σου. Τότε σου αξίζει να πεθάνεις.
Αν διαφωνείς με την έκτρωση, καλως κύριε Σερβετάλη και κύριε Αναδιώτη. Μην κανεις. Δε θα επιτρέψουμε, όμως να μας πας 100 χρόνια πίσω.
Πολιτική Αναλύτρια
-320x213.jpg)
