Λίγο μετά την είσοδο του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού στο Πεκίνο την 1.10.1949 ξέσπασε στις ΗΠΑ η διαμάχη ως προς τις ευθύνες της αμερικανικής πλευράς για τη νίκη του Μάο Τσε Τουνγκ.
«Who lost China;» (Ποιος έχασε την Κίνα;) ήταν το ερώτημα που κυριαρχούσε στην Ουάσινγκτον μέχρι το τέλος του πολέμου της Κορέας τον Ιούλιο του 1953.
Το ερώτημα θα ξανατεθεί σύντομα αν οι ΗΠΑ εξακολουθήσουν να καταναλώνουν την ενέργειά τους στην πρώην ΕΣΣΔ και στη Μέση Ανατολή.
Τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους καθώς οι ΗΠΑ έχουν ανοιχτά τρία μέτωπα: στην Ουκρανία, στη Μέση Ανατολή και στην Κίνα.
Μέχρι στιγμής η τριπλή εμπλοκή των ΗΠΑ έχει λειτουργήσει στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας που επιταχύνει την εξέλιξη την οποία επιδίωκε να ματαιώσει ή έστω να επιβραδύνει.
Οταν θα τεθεί ξανά το ερώτημα ποιος έχασε την Κίνα η απάντηση θα είναι «Ο Αξονας του Κακού»!
Τον Αξονα τον ανακάλυψε ο Μπους ο νεότερος, ο οποίος προσδιόρισε τη σύνθεσή του από τη Ρωσία, την Κίνα, το Ιράν και τη Βόρεια Κορέα.
Είκοσι χρόνια αργότερα ο Αξονας από γεωπολιτική φαντασίωση έγινε χάρη στον Μπάιντεν πραγματικότητα.
Πρόκειται για μια κλασική περίπτωση «Μετώπου των Δυσαρεστημένων» όπου απομακρυσμένα μέτωπα έντασης και σύγκρουσης αποκτούν σχέση συγκοινωνούντων δοχείων.
Το παράδειγμα των διμερών σχέσεων της Κίνας με τη Ρωσία είναι αποκαλυπτικό.
Στην πρώτη φάση της εισβολής του Πούτιν στην Ουκρανία το Πεκίνο κράτησε προσεκτικές αποστάσεις και διερεύνησε αν υπήρχε περιθώριο για μεσολαβητικό ρόλο.
Τρία χρόνια μετά η προεξοφλημένη από τον Μπους ανίερη συμμαχία είναι πραγματικότητα ως η πρώτη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου αντιαμερικανική συσπείρωση.
Αν αθροίσουμε τα όσα έχει πει στην προεκλογική εκστρατεία του ο Τραμπ για την Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή, θα μπορούσαμε να δούμε όχι τη νοσταλγία του απομονωτισμού αλλά μια ρεαλιστική στρατηγική αναδίπλωση.
Η στρατηγική αναδίπλωση είναι μια επικίνδυνη πορεία, καθώς υπάρχει κίνδυνος ανά πάσα στιγμή να προκαλέσει ασύντακτη και γενικευμένη κατάρρευση.
Η Βρετανία μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947 προσπάθησε να επιχειρήσει μια στρατηγική αναδίπλωση και να ενισχύσει ταυτόχρονα την επικυριαρχία της στη Μέση Ανατολή, ένα στοίχημα που το έχασε στο φιάσκο της εισβολής στο Σουέζ το 1956.
