Μανιφέστο «Μεταδημοκρατίας»

Με τον διορισμό του Ελον Μασκ επικεφαλής ενός υπερυπουργείου που θα ελέγχει και θα αξιολογεί την αποτελεσματικότητα του παραγόμενου κυβερνητικού έργου, ο Τραμπ άνοιξε το κουτί της Πανδώρας.

Το σκηνικό της πρώτης εσωτερικής κρίσης της δεύτερης τετραετίας Τραμπ έχει στηθεί και δεν είναι άλλο από τη δρομολογημένη σύγκρουση του Μασκ με τους θεσμούς και την ομοσπονδιακή γραφειοκρατία.

Πριν από έναν χρόνο, σε συνέντευξή του στην γαλλική τηλεόραση, ο Μασκ δήλωσε ότι δεν θα τον ενδιέφερε να εκλεγεί πρόεδρος των ΗΠΑ καθώς οι θεσμοί και η γραφειοκρατία περιορίζουν σε σημαντικό βαθμό τις εξουσίες του ενοίκου του Λευκού Οίκου.

Η στιγμή δεν θα μπορούσε να είναι πιο κατάλληλη για τους Τραμπ και Μασκ.

Ο Τραμπ πρώτος στις ψήφους αλλά και στον αριθμό των εκλεκτόρων ελέγχει τη Βουλή και τη Γερουσία, αλλά και το Ανώτατο Δικαστήριο.

Μόνο εμπόδιο στην προσπάθεια των Τραμπ – Μασκ να καταστήσουν τον θεσμό του προέδρου απόλυτη μοναρχία είναι πόσο θα κρατήσει το πολιτικό ειδύλλιο των δύο ανδρών.

Η διατύπωση των αρμοδιοτήτων του Μασκ επιτρέπει να τον δούμε όχι απλά και μόνο ως υπερυπουργό, αλλά και ως συμπρόεδρο.

Ο εκρηκτικός χαρακτήρας των δύο προσωπικοτήτων ήδη εκτιμάται ότι δημιουργεί ένα σκηνικό σύγκρουσης σε αναμονή.

Το πείραμα Μασκ που αποφάσισε να διακινδυνεύσει ο Τραμπ είναι μια προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα προβλήματα, οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά, που προκαλεί η παγκοσμιοποίηση, με έναν πρωτοφανή και ανεξέλεγκτο συγκεντρωτισμό στην κορυφή της εκτελεστικής εξουσίας.

Πρόκειται για πλεύση σε αχαρτογράφητη περιοχή, καθώς μια συνθλιπτική και ανεξέλεγκτη εκτελεστική εξουσία μπορεί να γίνει μπούμερανγκ. Γιατί είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει διεύρυνση της βίαιης, ετερόκλητης κοινωνικής και πολιτικής ριζοσπαστικοποίησης της αμερικανικής κοινωνίας, στον βαθμό που δεν θα δίνονται λύσεις στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι Αμερικανοί πολίτες.

Ο Μπάιντεν και το επιτελείο του σε επικοινωνιακό επίπεδο επιχείρησαν να στήσουν ένα σκηνικό αντιπαράθεσης του Ελεύθερου Κόσμου με τα Αυταρχικά Καθεστώτα.

Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη, καθώς το στίγμα που εκπέμπει ο Μασκ δεν διαφέρει και πολύ από αυτό των αυταρχικών ηγετών, εάν δεν είναι δείγμα γραφής ενός νέου και διαφορετικού απολυταρχισμού.

Δεν είναι τυχαίο ούτε συμπτωματικό ότι ο Μασκ πήρε το μέρος της Μελόνι στη διένεξή της με τον πρόεδρο της Ιταλίας Ματαρέλα και τη δικαστική εξουσία, με αφορμή την εξαγωγή προσφύγων στην Αλβανία.

Από το 1989 ζούμε στην εποχή των Μετά…

Πρώτα ο Μετακομμουνισμός, μετά ο Μεταφασίστας και τέλος, σήμερα, ο Μασκ που μας καλεί να οικοδομήσουμε τη «Μεταδημοκρατία».