«Η ιστορία της ζωής μας είναι η ιστορία των συναντήσεών μας». Στιγμές λοιπόν: Ο Μπουτάρης να μη ζητά συγγνώμη από τον Ανθιμο, παρά τις συμβουλές ώστε να κερδίσει την 1η του δημαρχία. Κι αυτό σε εποχή που… «αριστερός» πρωθυπουργός γινόταν καντηλανάφτης για την καρέκλα (και κακό δεν είναι να είσαι θρήσκος/α, κακό είναι να είσαι υποκριτής, κοροϊδεύοντας τον κόσμο).
Χρόνια πριν, στο Βαφοπούλειο. Μια δύσκολη -λόγω θέματος- εκδήλωση για τους τρόπους καταγραφής του Εμφυλίου στη λογοτεχνία, με μερίδα κόσμου να αντιδρά σε αποσπάσματα και να το δείχνει. Σε μια καρέκλα, ο κυρ Γιάννης, μόνος του, να δηλώνει, φυσική παρουσία, την υποστήριξή του.
Σε εκδήλωση για τους Θεσσαλονικιούς/ές Εβραίους και το Ολοκαύτωμα τολμά να φορέσει τιμητικά το κιπά. Στα κάγκελα οι γνωστοί λοβοτομημένοι. Ηταν τα χρόνια που, με αφορμή το Μακεδονικό, δυνάμωνε ο φασισμός στους δρόμους της πόλης, ο ίδιος που τον γρονθοκόπησε.
Ειδομένη, στα χρόνια της καθημερινής τραγωδίας προσφύγων που ως «Μουσουλμάνοι θα μας κατέστρεφαν τον πολιτισμό». Υπήρξε ανάγκη να γίνει δράση για τα παιδιά. Και λύση δεν υπήρχε. Πάει μια επιτροπή στον δήμαρχο. «Το και το». Ο Μπουτάρης: 1. είπε αμέσως ναι! 2. το έκανε σε 2 μέρες πράξη! 3. δεν το δημοσιοποίησε κιόλας! για να πουλήσει φιλανθρωπία. Κι αυτό σε εποχή που κόσμος έκανε καριέρα (και) στα social media λόγω Ειδομένης…
Στα χρόνια της μυθικής, λόγω μάλιστα χρόνιων συνθηκών και συγκρίσεων με το πριν και το μετά, 1ης δημαρχίας του: να υπερασπίζεται τις αρχαιότητες της πόλης με μια καλλιεργημένη αγάπη στην αρχαία Ελλάδα και στην κληρονομιά, με συχνά απέναντι όσους πουλούν πατριωτισμό με συνθήματα αλλά, όταν το συμφέρον καλεί, στην πράξη, το ξεχνάνε. Οι ίδιοι που δεν έμεναν σε όσα έπραττε αλλά σε μια δήλωσή του.
Σε εκδήλωση να παραδέχεται τον αλκοολισμό, ενδυναμώνοντας κόσμο και, από πάνω, να υπερασπίζεται την εργασιακή ηθική μελών του ΚΚΕ. Κι αυτό σε εποχή που, λόγω μνημονίων, έφταιγε ο συνδικαλισμός.
Να επιλέγει αποτέφρωση, μια τελευταία πράξη αγάπης σε όσους/ες κι όσα μένουν πίσω, καθώς τα υπόγεια ύδατα είναι υπερκορεσμένα από μικροβιακό φορτίο.
Ο Μπουτάρης αντιδρούσε βέβαια και σε απολυτότητες και λαϊκισμούς κι εξ αριστερών. Και πολύ καλά έκανε. Ακόμη και στη διαφωνία πλούτιζε τη σκέψη και την οπτική μας. Κι είναι σίγουρο πως άκουγε κι αυτός.
Θα λέμε κάποτε είχαμε την τύχη να ζήσουμε την εποχή ενός ανθρώπου που όντως δεν χωρούσε πουθενά κι έβλεπε τη γη απ’ τη σελήνη. Πως στη ζωή και στην πολιτική υπήρξε ο Μάνος Χατζιδάκις της αυτοδιοίκησης, με πάμπολλες στιγμές Ζορμπά. Ενα ποτήρι στην υγειά σου, κυρ Γιάννη….
.jpg)
