Τα χειμαδιά

Σιμά του Αϊ–Δημητρίου αδειάζει η λάκκα η ορεινή από βελάσματα και τσοπαναρέικες φωνές. Μόνο οι ξοδεμένοι αντίλαλοι από τα λαρυγγίσματα βοσκών, οι υπερήφανες μοναξιές πτηνών και τα ελατήρια ανθίσματα αγριολουλουδιών αρνούνται να εγκαταλείψουν.

Τα χειμαδιά έχουν την τιμητική τους.

Ενας αργόσυρτος χορός, μια νομαδική πομπή από γκαστρωμένα ζα και στοργικά αφεντικά χαϊδεύουν απαλά την ξεχασμένη από αγάπη και φροντιστικές (εν)τριβές ραχοκοκαλιά της Πίνδου. Ποιος είπε ότι δεν χρειάζονται αγαπησιάρικα θάρρητα τα βουνά; Ποιος είπε ότι η στοργή μετοίκισε ανεπανόρθωτα στο άστυ;

Τα μενταγιόν από τα κυπροκούδουνα στον λαιμό των ζωντανών και το απροβάριστο ταμπούρλο από τα μονότονα αγροικίσματα των γαλατοπαφιλιών μονοπωλούν την πλάση. Η παλίρροια του γάλακτος εντός τους, που σχηματίζεται στις χωματόδρομες στροφές από τις αναπόφευκτες στραβοτιμονιές, είμαι σίγουρη ότι τη γλυκαίνουν. Αυτό το ηδύ και μελωδικό σκαμπανέβασμα του υγρού τρυγάει τα εσωτερικά τού άλλοτε τσίγκινου και τώρα πλαστικού δοχείου και σκαπανεύει ακούραστο τις απαρχές της μνήμης. Ενθουσιάζει και το πιο απαιτητικό μουσικό αυτί, καταφέρνει να υποκλέψει την προσοχή του πιο συγκεντρωμένου, τριβελίζει με μια αρχέγονη θαλπωρή τον νου, ηρεμεί τον πιο ανήσυχο περιαστικό διαβάτη του πιο κοσμικού κέντρου, τρυφερεύει και το πιο σκληρό κομμάτι αλατισμένης σάρκας.

Στη βάρβαρη ραδιοσυχνότητα των Αθηνών τίποτε δεν καταφέρνει να με ηρεμήσει. Οι αλλεπάλληλοι ήχοι από τις ειδοποιήσεις των αναρριχώμενων εφαρμογών θυμίζουν σκηνικό πολέμου. Ριπές αναδυόμενων κανονιοβολισμών εισβάλλουν στα προσωπικά μας χαρακώματα, σκοτώνουν τη λαγαρή αμεριμνησία κάποιας στιγμής και κατσικώνονται ετσιθελικά στο σβέρκο. Κι αυτό το γλωσσικό τσαλίμι – πώς γίνεται να συγγενεύει με τις αδέσμευτες θυμήσεις της επαρχίας; Τι τις γιορτάζουμε τις εθνικές επετείους; Μοντέρνοι υπόδουλοι στις τεχνολογίες τις διαμεσολαβητικές και τις υποχρεώσεις τις τρεχαλητές. Φιλιά μέσω της οθόνης· φλερτ μέσω της οθόνης· αγκαλιά μέσω της οθόνης· χαμόγελα που σβήνουν όταν ξεπεραστεί το όριο φωτεινότητας της οθόνης.

Τρέχω στο κοντινότερο μπακάλικο να πάρω γάλα. «Οχι, δεν χρειάζομαι σακούλα. Eυχαριστώ». Μία επίμονη διάθεση κουβαλήματος της συσκευασίας στα χέρια –άρρητη υπόμνηση μιας εποχής πριν καταβυθιστεί στους αυτοματοποιημένους τεχνοκρατισμούς– σαλαγάει τα βήματά μου. Μπορεί να (υπο)βόσκει, βέβαια, και η προγονική βίωση της λαχτάρας ενός διάβατος χειμερινού στα πεδινά, έστω, στο κονάκι των 35 τετραγωνικών. Νιώθω τους μικρούς του ιλίγγους καθώς η στάθμη του γλείφει τους κόρφους της χάρτινης συσκευασίας. Κάτι βελάζει, αλλά, πού να ακούσω έτσι όπως είναι φυλακισμένο. Φτάνω στο σπίτι και χαρχαλεύω τη συσκευασία μέχρι να φτάσω στις πληροφορίες παραγωγής. Πανικοβάλλονται τα αστικά προσχήματα που ψάχνω μες στα μάτια τους την επαφή με τα βουνά, τη φύση, αλλά και τους λό(γ)γους που παράγεται το λευκό ελιξίριο αναβίωσης της πιο αθώας ηλικίας.

Ούτε που ξέρω γιατί μας φώναζαν οι μεγαλύτεροι, όταν ήμασταν παιδιά, να πίνουμε όλο μας το γάλα για να μεγαλώσουμε. Η θρεπτική αξία του γάλακτος, αδερφέ, κρύβεται στην αναζωπύρωση της παιδικότητας.

*Φιλόλογος – συγγραφέας