Από τη χειραψία του Μπαχτσελί με Κούρδους βουλευτές στην πρόταση του εθνικιστή κυβερνητικού εταίρου του Ερντογάν να κληθεί ο Οτσαλάν στη Βουλή για να αποκηρύξει την ένοπλη βία!
Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν πρόκειται για επικοινωνιακό ελιγμό του Ερντογάν και του ακροδεξιού συνεταίρου του ή αν πρόκειται για συνολική στρατηγική ανατροπή της τουρκικής πολιτικής στο Κουρδικό.
Οι κουρδικές επαρχίες της Τουρκίας υπήρξαν εκλογικό φέουδο του ΑΚΡ – του κόμματος του Ερντογάν, που σε πολλές περιπτώσεις ελάμβανε ποσοστά δυσθεώρητου ύψους, άνω του 90%.
Το 2009, ο σημερινός ΥΠΕΞ της Τουρκίας και τότε επικεφαλής της υπηρεσίας πληροφοριών ΜΙΤ Χακάν Φιντάν επισκέφθηκε στη φυλακή τον έγκλειστο ιστορικό ηγέτη του ΡΚΚ Αμπντουλάχ Οτσαλάν, εγκαινιάζοντας μια μακρόσυρτη και περίπλοκη διαπραγμάτευση με στόχο την πολιτική επίλυση του Κουρδικού στο πλαίσιο χορήγησης αυτονομίας σε επίπεδο δήμων.
Φιντάν και Οτσαλάν στα έξι χρόνια διαπραγμάτευσης άρχισαν να θυμίζουν τη σκληρή διαπραγμάτευση Μαντέλα – Ντε Κλερκ για την κατάργηση του Απαρτχάιντ στα τέλη της δεκαετίας του 1980.
Ενδεικτική της προόδου των συνομιλιών Οτσαλάν – Φιντάν ήταν οι επανειλημμένες εκκλήσεις του ιστορικού Κούρδου ηγέτη για αποχώρηση με τον οπλισμό τους των ένοπλων ομάδων του ΡΚΚ από την τουρκική επικράτεια.
Ολα τα παραπάνω βραχυκυκλώθηκαν το 2015, όταν το αποτέλεσμα των εκλογών στέρησε την κοινοβουλευτική αυτοδυναμία από το κόμμα του Ερντογάν ΑΚΡ και την κυβέρνηση Νταβούτογλου.
Μέσα σε μια νύχτα, οι Κούρδοι από συνομιλητές έγιναν ξανά τρομοκράτες, με την κουρδική νοτιοανατολική Τουρκία να βρίσκεται σε συνολική ανάφλεξη.
Στις επαναληπτικές εκλογές του Νοεμβρίου του 2015 το ΑΚΡ ξαναβρήκε την αυτοδυναμία του. Το τίμημα της αυτοδυναμίας του Ερντογάν ήταν βαρύτατο, καθώς η Τουρκία έχασε την πολιτική πρωτοβουλία κινήσεων στο Κουρδικό εντός και εκτός συνόρων.
Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε την απειλή συνολικής ανάφλεξης στη Μέση Ανατολή έναν χρόνο μετά την επίθεση της Χαμάς στο Ισραήλ, τίθεται ως επείγουσα προτεραιότητα η πολιτική επίλυση του Κουρδικού εντός συνόρων, ως προϋπόθεση εκ των ων ουκ άνευ για τη διαφύλαξη των ζωτικών συμφερόντων της Τουρκίας, τόσο στο Βόρειο Ιράκ όσο και στη βορειανατολική Συρία.
Ετσι, μπορεί να ερμηνευτεί η δρομολόγηση της ολικής επαναφοράς του Οτσαλάν. Η αναζήτηση λύσης του Κουρδικού θα επηρεάσει και θα ανασυνθέσει τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες. Το ερώτημα είναι αν θα απομονωθεί το κεμαλικό κόμμα CHP από την ανίερη συμμαχία ΑΚΡ, ΜΗΡ (Μπαχτσελί) και DEM (φιλοκουρδικό).
Τα παραπάνω, αθροιστικά, δεν αποκλείεται να είναι μια πρώτη απάντηση στο ερώτημα «Μετά τον Ερντογάν, τι;».
