Το δεύτερο μέτωπο του Σολτς

Ο καγκελάριος Σολτς, όταν η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, δεν είχε αυταπάτες. Ηξερε ότι η Γερμανία δεν μπορούσε να κρατήσει την ευμενή ουδετερότητα απέναντι στη Μόσχα που υιοθέτησε ο Ερντογάν. Δυόμισι χρόνια μετά και οι επιπτώσεις των κυρώσεων κατά της Μόσχας ξεπέρασαν κάθε δυσμενή πρόβλεψη, έτσι ώστε η συμμετοχή της Γερμανίας σε μπαράζ δασμών και κυρώσεων σε βάρος της Κίνας να είναι αδιανόητη.

Ηδη η στάση της Γερμανίας απέναντι στην Κίνα προκαλεί έντονη αντιπαράθεση με τη Γαλλία και προαναγγέλλει μετωπική σύγκρουση με τις ΗΠΑ σε περίπτωση εκλογής του Τραμπ. Η περιφρούρηση των διμερών εμπορικών σχέσεων της Γερμανίας με την Κίνα δεν υπηρετεί μόνον το εξαγωγικό χαρακτήρα της βιομηχανικής παραγωγής της χώρας.

Αν το Βερολίνο υποκύψει στις πιέσεις των ΗΠΑ και επιβάλει κυρώσεις στην Κίνα, τότε η πολιτική της ευρωπαϊκής πολιτικής ακινησίας και της μόνιμης δημοσιονομικής λιτότητας που επέβαλε στους εταίρους της μετά το 2010 θα είναι αδύνατον να συνεχιστεί.

Οι χώρες του Νότου της Ε.Ε. είναι ο κατεξοχήν εμπορικός εταίρος της Γερμανίας και προνομιακός εξαγωγικός προορισμός της. Η καταναλωτική δυνατότητα των χωρών του Νότου δεν θα μπορούσε να καταγγέλλεται από το Βερολίνο ως ανεύθυνη χαλαρότητα, καθώς θα παρέπεμπε σε κάποιον που πυροβολεί τα πόδια του.

Μέχρι την εισβολή της Ρωσίας στη Ουκρανία, η Γερμανία εφάρμοζε μια ευρωπαϊκή πολιτική α λα καρτ με κύριους πόλους αναφοράς τη Ρωσία και την Κίνα. Την ώρα που πλήθαιναν οι φωνές στην ευρωζώνη που ζητούσαν κοινό δανεισμό με αμοιβαιοποίηση των κινδύνων, έκδοση δηλαδή ευρωομολόγων, το Βερολίνο, με τις στενές σχέσεις με τη Μόσχα και το Πεκίνο, προχωρούσε σε διασπορά των κινδύνων. Μηδέν αμυντικές δαπάνες, φτηνό πετρέλαιο και φυσικό αέριο, ανεμπόδιστο διμερές εμπόριο. Η Γερμανία μπορούσε να ωφελείται κατά περίπτωση χωρίς να εγκαταλείπει με μη αντιστρέψιμο τρόπο και άλλα κεφάλαια της εθνικής της κυριαρχίας.

Το πιο σημαντικό ερώτημα για την επόμενη μέρα στην Ουκρανία δεν είναι η έκταση του εδαφικού ακρωτηριασμού της, αλλά η ικανότητα της Γερμανίας να κλείσει το κεφάλαιο της Ευρώπης α λα καρτ και να στηρίξει ως μονόδρομη επιλογή την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.