Η βία της νεολαίας, αυτή η καθημερινή παράνοια με τα εγκληματικά περιστατικά ανήλικων μαθητών, είναι δυστυχώς μια πραγματικότητα, ένα είδος «κανονικότητας» πλέον μέσα στο ευρύτερο κοινωνικό «μεταφυσικό» εργαστήριο διαμόρφωσης ταυτότητας και υποκειμενικότητας.
«Μεταφυσικό» επειδή η έκρηξη βίας των παιδιών διαμεσολαβείται από τα νευροερεθίσματα που εκπέμπουν οι «θεατρικές» επιτελέσεις των ρόλων τους μέσα στα δίκτυα και στις επικοινωνιακές πλατείες των smartphones.
Η πηγή της βίας, ανηλίκων και ενηλίκων, δεν είναι μία και μοναδική. Και φυσικά ούτε είναι απλό να αποκωδικοποιούμε τη βία και την εγκληματικότητα ως το βολικό προϊόν της συστημικής παθογένειας.
Ζούμε το φαινόμενο της αποϋλοποίησης της εμπειρίας και της επικοινωνίας, την κατάργηση της ενσώματης παρουσίας στα social media. Εναν χωροχρόνο ταχύτατης σημειωτικής ανταλλαγής προσωπείων και ψευδοχαρακτήρων που δυνητικοποιεί ασυνείδητες και αρχέγονες επιθετικές ορμές, μετατρέποντας τες σε συμπεριφορές που εκδηλώνονται κυρίως στην εφηβική ηλικία.
Στα δίκτυα «το πρόσωπο αποδομείται και αναδομείται διαρκώς» (Γ. Μαγγίνη, «Φιλοσοφία του Ψηφιακού», εκδ. Παπαζήση), ενώ η ψηφιακή οντολογία, αυτή η νέα συνθήκη «οντοφάνειας» με τις διαδικτυακές διεπαφές, δομεί και μια συνθήκη προσαρμογής στη βιοεξουσία που εγκαθίσταται μεθοδικά μέσα στη βιόσφαιρα που εγκολπώνει τους νέους.
Είναι όμως αρκετά βολικό να ψέξουμε μόνο το μανιακό οικονομικό σύστημα ή την απούσα πολιτικοποίηση και την αποϊδεολογικοποίηση στις κοινωνίες (ή να δαιμονοποιήσουμε την τεχνολογική ανάπτυξη και την εξάρτηση από τις οθόνες των κινητών).
Η βία των νέων είναι στην πραγματικότητα μια νοητική υπεργολαβία της (ψευδο)αντισυστημικότητας που γεννά ο (ψευδο)εκδημοκρατισμός της πληροφορίας και των δικτύων: βλέπουμε ανήλικους, χωρίς να μιλάνε μεταξύ τους πρόσωπο με πρόσωπο, να συνεννοούνται και να βρίσκονται και μετά να ξυλοκοπούν όποιον αποκλίνει από τα πρότυπα συμμόρφωσης της εικονικής τους πραγματικότητας.
Δηλαδή, χωρίς να έρχονται σε επαφή να εκβιάζουν μηνυματικά (με γλώσσα αυταρχική και απειλητική) και να στριμώχνουν στο ψηφιακό κοινωνικό καναβάτσο τον αδύναμο ή ευάλωτο συμμαθητή τους.
Είτε μιμούμενοι το πατριαρχικό και αρρενωπό κυριαρχικό πρότυπο στη μετανεωτερική κοινωνία των αποδομημένων θεσμών και των καταρρέοντων συμβόλων, είτε ως παθητικοί αποδέκτες της πλασματικής απόλαυσης που γεννάει η πορνογραφική ψηφιακή συνθήκη, πολλοί νέοι εκτρέπουν ακόμα και την ίδια τη σεξουαλικότητά τους με μια βίαιη αποφόρτιση της libido, ασκώντας παρενόχληση κάθε είδους στον Αλλο, στον «απροσάρμοστο».
Το bullying είναι αμφίδρομο μεταξύ κοινωνίας – υπηκόων και επειδή οι αυθεντίες αποδομούνται συνεχώς, οι νευρώσεις ξεχειλίζουν επικίνδυνα. Και όσο το κεφάλι μικρών και μεγάλων είναι σκυμμένο στις οθόνες και ο νους εμβυθίζεται στο συνεχώς πολλαπλασιαζόμενο βίαιο θέαμα των smartphones (που μεταφέρουν από παντού βία) οι δυνητικές αναπαραστάσεις της επιθετικότητας εσωτερικεύονται ευκολότερα.
Οσο συνεχίζουν να παρελαύνουν στις οθόνες οι «συμβολικοί» πόλεμοι και η επικίνδυνη μιντιακή εκλογίκευση των εγκλημάτων, όσο η βία της ακρίβειας και η ανασφάλεια του μέλλοντος με τη βιοπολιτική καθυπόταξη στις τεχνολογικές εξουσίες συναντούν τον καταθλιπτικό μικρόκοσμο της ναρκισσιστικής επίδειξης στα ιντερνετικά chats, όσο το σχολείο δεν εκπαιδεύει πολίτες, αλλά προετοιμάζει υπηκόους-πελάτες του κεφαλαίου και της εξουσίας, τόσο το χέρι των νέων από την οθόνη της εκστατικής υπερεπικοινωνίας θα ασκεί με ευκολία (και με τη βολική ελευθερία της ατομικής επιλογής) βία στον συνάνθρωπο εκείνο που προσφέρεται ως προϊόν απόλαυσης (φασιστική ηδονή) της διαστροφικής κυριαρχίας απέναντι στον άλλο…
