Η δολοφονία του Νασράλα αλλάζει τα δεδομένα του παιχνιδιού στη Μέση Ανατολή, είναι αυτό που ονομάζεται game changer.
H δολοφονία του αρχηγού της Χεζμπολάχ παραπέμπει σε σκληρά αντίποινα από το Ιράν και τους συμμάχους του, που με τη σειρά τους υποτίθεται ότι θα πυροδοτήσουν γενική επίθεση του Ισραήλ με πλήγματα τα οποία θα ξεκινούν από το Ιράκ και θα φτάνουν στην Υεμένη.
Με δεδομένο το κενό εξουσίας που θα υπάρχει μέχρι την ορκωμοσία στις 21.1 του διαδόχου του Μπάιντεν, η ευκαιρία για τον Νετανιάχου είναι μοναδική.
Στη γενικευμένη σύγκρουση θα είναι αδύνατον να μην εμπλακούν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο η Κίνα, η Ρωσία και η Τουρκία.
Πλέον ουδείς πιστεύει στα σοβαρά ότι οι ΗΠΑ θέλουν και μπορούν να σταματήσουν τον Νετανιάχου.
Στις αρχές του 1992 η κυβέρνηση του Λικούντ υπό τον Σαμίρ ανετράπη από τις ΗΠΑ, όταν αρνήθηκε να σταματήσει την κατασκευή οικισμών για τους εποίκους.
Στις πρόωρες εκλογές που ακολούθησαν επικράτησε το Εργατικό Κόμμα του Ράμπιν.
Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή θα είναι ο επιταχυντής της απεμπλοκής των ΗΠΑ από την Ουκρανία, ενώ θα παγώσει για άγνωστη χρονική διάρκεια η επίδειξη πυγμής της Ουάσινγκτον απέναντι στην Κίνα.
Σε αντίθεση με την Ουκρανία, για την οποία συγκρούονται μετωπικά οι Τραμπ και Χάρις, υπάρχει ταύτιση των δύο μονομάχων για στήριξη του Ισραήλ σε μια πολιτική που παραπέμπει στην αποικιοκρατία και στο απαρτχάιντ.
Η Γηραιά Ηπειρος καλείται να πληρώσει την απίστευτη ελαφρότητα με την οποία πριν από έναν αιώνα διαχειρίστηκε το Μεσανατολικό.
Ο Λόρενς της Αραβίας δεσμεύθηκε το 1916 για τη δημιουργία ενός ενιαίου αραβικού κράτους.
Δύο χρόνια αργότερα ο Μπάλφουρ, υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας, υποσχέθηκε τη δημιουργία εθνικής εβραϊκής εστίας στην Παλαιστίνη.
Επιστρέφουμε πάλι πίσω στο 1916, στις συμφωνίες Σάικς-Πικό που παραχώρησαν στη Γαλλία τον Λίβανο και τη Συρία.
Ετσι η Βρετανία, που ξεσήκωσε τους Αραβες κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τελικά δημιούργησε μια κατάσταση πραγμάτων που κατέστησε αδύνατη κάθε προσπάθεια περιφερειακής σταθεροποίησης.
Η λύση των δύο κρατών Ισραήλ-Παλαιστίνης, για τη στήριξη της οποίας δολοφονήθηκε ο Ράμπιν, δεν υπάρχει πλέον ως πραγματική δυναμική.
Αυτό που υπάρχει είναι η δυναμική του Ερέτζ Ισραήλ (Μεγάλου Ισραήλ), που ήταν το όραμα των ακροδεξιών σιωνιστών του Μεσοπολέμου και του ηγέτη τους Γιαμποτίνσκι.
