Σολτς όπως Μπάιντεν;

Θα έχει ο καγκελάριος Σολτς την τύχη του προέδρου Μπάιντεν;

Θα τον θεωρήσει το κόμμα του βαρίδι και θα τον αντικαταστήσει τόσο στην καγκελαρία όσο και στην υποψηφιότητα για νέα θητεία στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2025; Το παραπάνω ερώτημα νομιμοποιείται καθώς υπάρχει ιστορικό προηγούμενο: η στάση του Σρέντερ το 2005, όταν οι δημοσκοπήσεις έδιναν στη Μέρκελ προβάδισμα 20% και η μία ήττα μετά την άλλη στα ομόσπονδα κρατίδια απειλούσαν το SPD με εκλογική συντριβή. Τότε ο Σρέντερ προκήρυξε πρόωρες εκλογές στις οποίες σχεδόν ισοψήφησε με τους Χριστιανοδημοκράτες της Μέρκελ, που κατέκτησαν τη θέση του πρώτου κόμματος.

Σε λίγες βδομάδες θα απαντηθεί στις ΗΠΑ το ερώτημα αν το ανακτορικό πραξικόπημα που εκθρόνισε τον Μπάιντεν είχε αποτέλεσμα. Με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν οριακό προβάδισμα του ενός ή του άλλου υποψηφίου, κανείς δεν μπορεί να προβλέψει την τελική έκβαση της μονομαχίας Τραμπ – Χάρις. Την ίδια στιγμή στη Γερμανία, όπου οι ψηφοφόροι αποδοκιμάζουν και τα τρία κόμματα του κυβερνητικού συνασπισμού -Σοσιαλδημοκράτες, Πράσινους και Φιλελευθέρους-, φαίνεται πως η δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων δεν προσωποποιείται.

Με τα σημερινά δεδομένα της πολιτικής σκηνής στο Βερολίνο στις εκλογές που θα γίνουν σε έναν χρόνο θα έρθει πρώτη η Χριστιανοδημοκρατία του Μερτς, με τους Σοσιαλδημοκράτες και τους Πρασίνους να είναι υποχρεωμένοι να τη στηρίξουν για να κλείσουν τον δρόμο στην Εναλλακτική. Πρόκειται για ένα σκηνικό που αποθαρρύνει τα όποια σενάρια για αντικατάσταση του Σολτς.

Στο Βερολίνο ακούγεται τον τελευταίο καιρό το όνομα του υπουργού Αμυνας, Πιστόριους, για την καγκελαρία, χωρίς όμως να υπάρχει μια εικόνα για τη διόρθωση πορείας της Γερμανίας που θα μπορούσε να προωθήσει.

Η ηγεσία των Σοσιαλδημοκρατών έχει κάθε λόγο να μη βιαστεί, καθώς στην περίπτωση εκλογής του Τραμπ είναι πολύ πιθανόν οι εξωτερικές παράμετροι του γερμανικού βραχυκυκλώματος να ανατραπούν. Αν αθροίσουμε τα παραπάνω, η εφαρμογή της συνταγής Μπάιντεν σε βάρος του Σολτς είναι πιθανόν να θεωρηθεί προεξόφληση ήττας. Ο Σολτς βρίσκεται σε παρόμοια θέση με αυτήν στην οποία βρέθηκε ο Ολάντ στις αρχές του 2017. Αναγκάστηκε τότε για να σταματήσει τη Λεπέν να πριμοδοτήσει το σενάριο Μακρόν και θυσίασε σαν «Ιφιγένεια» το Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Παρόμοιο σενάριο είναι αδιανόητο για τη Γερμανία, όπου το ζητούμενο είναι πόσο θα διαρκέσει η πολιτική της απομόνωσης της Εναλλακτικής, η οποία για το ορατό μέλλον δεν πρόκειται να υιοθετήσει την εξημέρωση της Μελόνι και της Λεπέν.