Απερχόμενη ή απελθούσα;

Το φθινόπωρο του 1956, η κατάληψη της Διώρυγας του Σουέζ από το αγγλογαλλικό εκστρατευτικό σώμα συνέπεσε με την αιματηρή καταστολή της εξέγερσης στην Ουγγαρία από τις στρατιωτικές δυνάμεις της ΕΣΣΔ.

Σήμερα όλα δείχνουν ότι επίκειται συνολική ανάφλεξη και στα δύο μέτωπα, με άγνωστες επιπτώσεις σε περιφερειακό και παγκόσμιο επίπεδο.

Στην Ουκρανία δεν είναι σαφές αν η χορήγηση άδειας από ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για τη χρήση πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς θα οδηγήσει σε πλήγματα εντός της ρωσικής επικράτειας.

Στη Μέση Ανατολή, οι εκρήξεις των βομβητών στον Λίβανο αποτέλεσαν μια βαρύνουσα κλιμάκωση, η οποία απειλεί να οδηγήσει σε απευθείας σύρραξη το Ισραήλ με το Ιράν.

Τον Νοέμβριο του 1956, οι ΗΠΑ επανεξέλεξαν τον Αϊζενχάουερ, η στάση του οποίου υπήρξε από την αρχή σταθερή και αμετακίνητη.

Ο Λευκός Οίκος, αμέσως μετά την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ από τον Νάσερ, διαμήνυσε στη Βρετανία και στη Γαλλία, που ήταν ιδιοκτήτες της Διώρυγας του Σουέζ, να απόσχουν από κάθε μονομερή ενέργεια εναντίον της Αιγύπτου.

Η χρονική σύμπτωση της κρίσης του Σουέζ με την εισβολή της ΕΣΣΔ στην Ουγγαρία δεν άφηνε περιθώριο ανταρσίας του Παρισιού και του Λονδίνου απέναντι στις ΗΠΑ.

Ταυτόχρονα, πέραν μιας σκληρής φραστικής αποδοκιμασίας της εισβολής της Μόσχας στην Ουγγαρία, οι ΗΠΑ επιβεβαίωσαν ότι δεν αμφισβητούν τη διανομή ζωνών επιρροής που συμφωνήθηκε στη Γιάλτα τον Φεβρουάριο του 1945.

Σήμερα, σε αντίθεση με το 1956, οι ΗΠΑ αποπνέουν μια στρατηγική σύγχυση και στη Μέση Ανατολή και στην Ουκρανία.

Το γεγονός ότι κοντεύει να κλείσει χρόνος από την έναρξη των συγκρούσεων μετά την εισβολή της Χαμάς την 7.10.2023 και οι ΗΠΑ δεν έχουν μπορέσει να πειθαναγκάσουν τον Νετανιάχου να αποδεχτεί εκεχειρία στη Γάζα, είναι ένα χωρίς προηγούμενο πλήγμα για το ηγεμονικό-επιδιαιτητικό κύρος της Ουάσινγκτον.

Ο Νετανιάχου και ο Ζελένσκι έχουν διαμετρικά αντίθετες προσδοκίες από τις εκλογές στις ΗΠΑ.

Ο πρώτος επενδύει στην επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο και ο δεύτερος στη νίκη της Χάρις.

Με τις δημοσκοπήσεις να δίνουν μικρή διαφορά μεταξύ των δύο μονομάχων, συρρικνώνονται ακόμη περισσότερο σ’ αυτή τη συγκυρία τα περιθώρια ελιγμών της κυβέρνησης Μπάιντεν.

Με τον Τραμπ να επιμένει ότι μπορεί να τερματίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία μέσα σε μία ημέρα και ταυτόχρονα να στηρίζει χωρίς επιφυλάξεις την αδιαλλαξία του Νετανιάχου, ο Μπάιντεν χάνει κάθε περιθώριο πρωτοβουλίας κινήσεων, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και στην Ουκρανία.

Με άλλα λόγια, αν οι συγκρούσεις στην Ουκρανία και στη Μέση Ανατολή κλιμακώνονται, αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στο προεκλογικό βραχυκύκλωμα στο οποίο βρίσκονται οι ΗΠΑ.

Στις λίγες βδομάδες που μένουν μέχρι τις αμερικανικές εκλογές, οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να μην αποκαλούνται πια απερχόμενη δύναμη, αλλά απελθούσα.