Οπισθοδρόμηση

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι μόνο στα ολοκληρωτικά καθεστώτα λειτουργεί μία μόνο εξουσία. Η εκτελεστική. Επίσης ξέραμε ότι στα αστικά καθεστώτα λειτουργούν -καλύτερα ή χειρότερα- τρεις εξουσίες: η εκτελεστική, η νομοθετική και η δικαστική.

Τώρα και χρόνια η νομοθετική εξουσία στη χώρα μας έχει υποβιβαστεί σε εκτελεστικό όργανο της εκτελεστικής εξουσίας. Μόνο ο έλεγχος, δίχως αντίκρισμα, και η κριτική έχουν απομείνει στην αντιπολίτευση. Σήμερα διαπιστώνουμε ότι και η δικαστική εξουσία έχει, σχεδόν, υποβιβαστεί σε εκτελεστικό όργανο της εκτελεστικής εξουσίας. Σε τι είδους καθεστώς ζούμε; Μεταδημοκρατία το ονομάζουν κάποιοι θεωρώντας το μη δημοκρατικό στην ουσία του. Διατηρεί βέβαια το καθεστώς όλα τα τυπικά χαρακτηριστικά της αστικής δημοκρατίας, όμως η ουσία υποβαθμίζεται. Και πολύ περισσότερο όταν οι ορκισθέντες αξιωματούχοι δεν τηρούν ούτε καν τους κανονισμούς που οι ίδιοι θέτουν (βλέπε πάρτι στην Ικαρία και βόλτες στην Πάρνηθα εν μέσω αυστηρής καραντίνας), ούτε καν το Σύνταγμα. Και τίθεται το ερώτημα: Ολοι αυτοί οι ευσεβείς δεν ορκίστηκαν να τηρούν το Σύνταγμα και τους νόμους; Πώς η Πρόεδρος της Δημοκρατίας υπέγραψε τον νόμο για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια όταν και για τον πιο αδαή νομικά είναι ολοφάνερο ότι ήταν αντισυνταγματικός;

Για να μη μιλήσουμε για τη Ζίμενς, τη Νοβάρτις, τα Τέμπη, τις παρακολουθήσεις, τα δάνεια της Ν.Δ., την προσπάθεια χειραγώγησης των ανεξάρτητων αρχών κ.ά. Σήμερα η εκτελεστική εξουσία κινείται και δρα υπεράνω νόμων και κανονισμών. Γεγονός πολύ επικίνδυνο για τη λειτουργία του όποιου δημοκρατικού πολιτεύματος μας έχει απομείνει. Γνωρίζουμε, επίσης, ότι η πράξη και ο λόγος της πολιτικής εξουσίας λειτουργούν παιδευτικά για όλη την κοινωνία. Οι παρανομίες της εξουσίας ωθούν, εκ των πραγμάτων, τους κατοίκους της χώρας στην παρανομία, όπως και όταν μπορούν. Η σημερινή πολιτική εξουσία μοιάζει με εκείνη των αυτοκρατόρων και των βασιλιάδων της φεουδαρχικής εποχής. Και εκείνοι νομοθετούσαν, για το πόπολο όμως. Οι ίδιοι ήταν υπεράνω των νόμων και των κανονισμών. Απίστευτη οπισθοδρόμηση με την ανοχή της κοινωνίας και, δυστυχώς, με την ανοχή της Ευρώπης του Διαφωτισμού.