Η Ελλάδα βυθίζεται, την ώρα που ζει στιγμές τουριστικής μέθης που θυμίζουν σε μικρογραφία την προ χρεοκοπίας περίοδο.
Βυθιζόμαστε οικονομικά, αφού όλοι οι σοβαροί διεθνείς αναλυτές βλέπουν την πρόσκρουση στον τοίχο του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους να πλησιάζει γοργά, μετά το 2027, την ώρα που το καθεστώς Μητσοτάκη πανηγυρίζει για την επιτυχία ενός μοντέλου που δεν βγάζει πουθενά αλλού παρά στη χρεοκοπία, όπως μας έχει αποδείξει η πικρή μας πείρα.
Βυθιζόμαστε θεσμικά, αφού όλοι οι σοβαροί διεθνείς αναλυτές και οργανισμοί βλέπουν κατρακύλα της χώρας μας σε ζητήματα κράτους δικαίου, δικαιοσύνης και ελευθερίας της ενημέρωσης, την ώρα που ο κ. Μητσοτάκης προσποιείται ακόμα τον φιλελεύθερο κεντροδεξιό, ενώ όλοι γνωρίζουν πια (εκτός ίσως από τον Αρειο Πάγο) ότι ο ίδιος είχε πλήρη γνώση και ευθύνη για το τεράστιο σκάνδαλο των υποκλοπών, αλλά και ότι κάνει ό,τι μπορεί για να συγκαλύψει το κρατικό έγκλημα των Τεμπών.
Βυθιζόμαστε πολιτισμικά, αφού η μεγαλύτερη νίκη της παλινόρθωσης της Δεξιάς από το 2019 έως σήμερα είναι ότι –μετά από μια σύντομη ιστορική αναλαμπή συλλογικής ενεργοποίησης και ρηξικέλευθης πολιτικής συμπεριφοράς την περίοδο της κρίσης– η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας, απογοητευμένη και κουβαλώντας πια εξαιρετικά μειωμένες προσδοκίες, έχει παραιτηθεί ξανά, κυνηγώντας την ατομική επιβίωση, αλλά και υιοθετώντας παράλληλα εξαιρετικά συντηρητικές στάσεις σε ζητήματα αρμονικής συνύπαρξης, κοινωνικής συνοχής, ασφάλειας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Βυθιζόμαστε και σε ζητήματα υποδομών και μηχανισμών προστασίας των ανθρώπων και της φύσης. Αυτή τη φορά, οι φλόγες έφτασαν μέχρι το Χαλάνδρι καταστρέφοντας 100.000 στρέμματα, εκατοντάδες επιχειρήσεις, αλλά και αφαιρώντας τη ζωή μιας συμπολίτισσάς μας. Το καθεστώς Μητσοτάκη όμως τον χαβά του: Αστυνομία αντί για πυροσβέστες, μηνύματα 112 και «κάθε χρόνο γινόμαστε καλύτεροι», «ξεχνώντας» ότι έχει διαλύσει την Πυροσβεστική και αποφεύγει σαν τον διάολο το λιβάνι τις μαζικές προσλήψεις και αγορές οχημάτων και εξοπλισμού. Η Πυροσβεστική επιζεί από δωρεές, την ώρα που παραγγέλνοντας ένα F-35 λιγότερο, το κράτος θα μπορούσε να αγοράσει 300 πυροσβεστικά οχήματα. Η Ελλάδα είναι αφημένη στο έλεος της τύχης.
Μια χώρα σε βύθιση, που το καθεστώς που την κυβερνά εδώ και πέντε χρόνια παριστάνει την ορχήστρα του «Τιτανικού»: θα συνεχίσει τις «δουλειές» του μέχρι την τελευταία στιγμή πριν τη νέα κατάρρευση, όταν και θα επιχειρήσει να αποδράσει. Θα αφήσει πίσω του μια Ελλάδα-μπανανία των καρτέλ και των ολιγοπωλίων, στην ενέργεια, τα καύσιμα, την εφοδιαστική αλυσίδα, τις αεροπορικές και ακτοπλοϊκές συγκοινωνίες, σε κάθε μεγάλο τομέα της αγοράς, όπου οι μεγάλοι, καθεστωτικοί, κρατικοδίαιτοι φίλοι θα συνεχίζουν ανενόχλητοι να κερδοσκοπούν στις πλάτες ενός λαού που δουλεύει εξαήμερη εργασία για εισόδημα υψηλότερο μόνο από της Βουλγαρίας.
Μπορεί κανείς άραγε να βάλει φρένο σε αυτή την πολιτική παραφροσύνη, προτού να είναι πολύ αργά; Μεγάλη κουβέντα. Ο ευρύτερος χώρος από το Κέντρο ώς την Αριστερά βρίσκεται με κακούς όρους σε μια μακρά μεταβατική και ανασυνθετική περίοδο με άγνωστη κατάληξη.
Τα απωθημένα και οι ιδιοτέλειες υποκαθιστούν τα πολιτικά επίδικα και επιτρέπουν σε επιχειρηματικά συγκροτήματα να επιδιώκουν να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις στον προοδευτικό χώρο, πριμοδοτώντας «μεσσίες» χωρίς πολιτικό περιεχόμενο, που εργαλειοποιούν θεσμικούς ρόλους, για να εξυπηρετήσουν τις διογκωμένες προσωπικές τους φιλοδοξίες.
Την ώρα που χιλιάδες αριστεροί και προοδευτικοί άνθρωποι αναζητούν με αγωνία ένα αποκούμπι αντίστασης, αλλά και το αντίπαλο δέος προς τη Δεξιά, εμείς στον ΣΥΡΙΖΑ παράγουμε διαρκώς εικόνες και στάσεις διαλυτικές, ως απωθημένα που συνεχίζουν να έχουν την αφετηρία τους στην περυσινή αλλαγή ηγεσίας, ενώ το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί παντελώς να αποκολληθεί από το συμπληρωματικό του ρόλο προς τη Ν.Δ. Φαίνεται δε ότι το πάθημα της Νέας Αριστεράς δεν έγινε μάθημα για μερικούς, που εν μέσω θέρους απεργάζονται σχέδια αποσχίσεων, δημιουργίας «ομίλων προβληματισμού» και καταλήγουν να προσμένουν σε πρωτοβουλίες θλιβερής πολιτικής επαιτείας προς κάποιου τύπου ΠΑΣΟΚ, είτε του ορίτζιναλ είτε κάποιου άλλου, που εν πάση περιπτώσει θα είναι εξίσου σημιτικού προσανατολισμού τόσο πολιτικά όσο και με όρους διαπλοκής.
Το καταστατικό συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ τον προσεχή Οκτώβριο ίσως να είναι μια τελευταία ευκαιρία επιστροφής της πολιτικής, ως κυρίως πιάτο κι όχι ως γαρνιτούρα μεγάλων Εγώ, στο τραπέζι του προοδευτικού χώρου. Η συζήτηση για το πώς φτιάχνεις με όρους 2024 ένα πολιτικό κόμμα σύγχρονο, ανοιχτό, που θα δίνει ισχύ στα μέλη και τους φίλους του και θα κυριαρχείται στο εσωτερικό του από συλλογική δημοκρατία και όχι από αντιδημοκρατική ασυδοσία, είναι μια συζήτηση βαθιά πολιτική, που θα πρέπει να λάβει υπόψη της καλές πρακτικές από δημοκρατικά κόμματα του εξωτερικού και να στοχεύσει στον κεντρικό στόχο: Πώς σε μια εποχή μεγάλης απαξίωσης των κομμάτων και της πολιτικής εν γένει, η ευρύτερη, σύγχρονη Αριστερά –μετά από απανωτές, σκληρές ήττες πέντε ετών– θα κατορθώσει να γεννήσει από τα σπλάχνα της ένα νέο πολιτικό υπόδειγμα, ικανό να συγκινήσει ξανά σημαντικά τμήματα της ελληνικής κοινωνίας. Για να προλάβουμε τη βύθιση. Της πατρίδας και της παράταξης.
*Σύμβουλος στρατηγικής και επικοινωνίας και μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
