Θα εξασφαλίσει ο Εθνικός Συναγερμός στον δεύτερο γύρο της Κυριακής αυτοδύναμη κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Ενα είναι βέβαιο, ότι τα τελευταία δέκα χρόνια η παράταξη της Λεπέν έχει στερεώσει την κυριαρχία της στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας.
Η ίδια η εμφάνιση του Μακρόν και της παράταξής του το 2017 ήταν η τελευταία προσπάθεια εξαγοράς πολιτικού χρόνου μέχρι να διατυπωθεί μια στρατηγική ικανή να ανακόψει τη συνεχή άνοδο της Ακροδεξιάς.Μέσα σε δύο χρόνια από την εκλογή του ο Μακρόν συρρίκνωσε την εκλογική βάση των Σοσιαλιστών και στη συνέχεια της γκολικής Δεξιάς (Ρεπουμπλικανοί).
΄Ή Μακρόν ΄ή Λεπέν – η συνεχής επανάληψη του εκβιαστικού πολιτικού διλήμματος έγινε τελικά μπούμερανγκ καθώς αγνοούσε αυτούς που δεν θέλουν ούτε τον έναν, ούτε τον άλλον.
Με δεδομένο ότι δεν μπορεί να υπάρξει δεύτερη διάλυση της Βουλής από τον πρόεδρο εάν δεν παρέλθει δωδεκάμηνο, τότε θα μιλάμε για μια συγκρουσιακή συγκατοίκηση του Μακρόν με τον Μπαρντελά που δεν θα θυμίζει σε τίποτε τις πολιτισμένες συγκατοικήσεις των Μιτεράν-Σιράκ το 1986-88, των Μιτεράν-Μπαλαντίρ το 1993-95 και των Σιράκ-Ζοσπέν το 1997-02.
Ο πολιτικός χρόνος που εξασφάλισε η ηγετική ελίτ της Γαλλίας με τη λύση Μακρόν δεν αξιοποιήθηκε.Η Ακροδεξιά της Λεπέν είχε απέναντι στις παραδοσιακές πολιτικές δυνάμεις ένα ακαταμάχητο πλεονέκτημα: το ότι δεν είχε ποτέ ασκήσει την εξουσία.
Οταν οι ψηφοφόροι κουράστηκαν από την άχρωμη εναλλαγή Δεξιάς-Αριστεράς στην εξουσία άρχισαν να στρέφονται προς την Ακροδεξιά.
Η υιοθέτηση της ατζέντας της Ακροδεξιάς από τις πολιτικές δυνάμεις εξουσίας απενοχοποίησε τους ψηφοφόρους.
Για χρόνια το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο του Λεπέν και μετά της Λεπέν αντιμετωπίζεται από τις άλλες πολιτικές δυνάμεις με έκδηλη αμηχανία. Από το 1983, όταν ο Μιτεράν υιοθέτησε μια πολιτική σταθεροποίησης της οικονομίας, υπάρχει ένα κενό εκπροσώπησης των στρωμάτων που θίγονται από τις αλλαγές.
Σε αυτή τη μερίδα του εκλογικού σώματος στοχεύει εδώ και μια δεκαετία η Λεπέν, μια επιλογή που την έφερε στην είσοδο του μεγάρου των Ηλυσίων.
