Οι όροι του Κρεμλίνου για τον τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία πιστοποιούν ότι η Μόσχα δεν βλέπει και δεν θέλει διαπραγμάτευση με τη Δύση πριν από τις εκλογές στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο.
Ο Πούτιν δεν ζητά να παγώσουν οι εχθροπραξίες στη σημερινή γραμμή του μετώπου, αλλά να αποχωρήσουν οι ουκρανικές δυνάμεις που βρίσκονται στις τέσσερις επαρχίες της Ανατολικής Ουκρανίας οι οποίες προσαρτήθηκαν στη Ρωσία μετά την εισβολή.
Αν στα παραπάνω προστεθούν η δεσμευτική ουδετερότητα της Ουκρανίας αλλά και η άρση των κυρώσεων που έχει επιβάλει η Δύση στη Ρωσία, τότε πολύ απλά το Κίεβο και η Δύση καλούνται να προεξοφλήσουν την ήττα τους.
Εκτός εάν οι εξελίξεις στο πεδίο της μάχης είναι τόσο δυσμενείς για το Κίεβο ώστε να μη διακινδυνεύσει περαιτέρω εδαφικές απώλειες.
Μια ρωσική προέλαση προς το Χάρκοβο και την Οδησσό, αν δεν οδηγήσει σε σύντομο τερματισμό του πολέμου, κινδυνεύει να προκαλέσει γενικευμένη κατάρρευση του μετώπου.
Στην περίπτωση αυτή η πρόταση Πούτιν για το εδαφικό θα μπορούσε να προβάλλει σαν το μικρότερο κακό για το Κίεβο.
Η πιο δύσκολη απαίτηση της Μόσχας είναι η δεσμευτική ουδετερότητα μιας ακρωτηριασμένης εδαφικά Ουκρανίας.
Η Ουκρανία στην πράξη είναι μέλος του ΝΑΤΟ και η όποια απαίτηση για ουδετερότητα στην ουσία σημαίνει έξοδο από το στρατιωτικό σκέλος της Ατλαντικής Συμμαχίας.
Είναι σαφές ότι η Ρωσία δεν αρκείται στην προσάρτηση των τεσσάρων ανατολικών περιοχών αλλά διεκδικεί τη φινλανδοποίηση της υπόλοιπης Ουκρανίας.
Τα παραπάνω, αθροιστικά, δεν θεμελιώνουν αισιοδοξία για τον τερματισμό του πολέμου μέσω διαπραγματεύσεων.
Εκτός απροόπτου δεν φαίνεται άλλη λύση από το πάγωμα της σύγκρουσης, με την υπόλοιπη Ουκρανία να παραμένει ντε φάκτο μέλος του ΝΑΤΟ.
Η άκαμπτη στάση του Πούτιν προφανώς δείχνει πως πιστεύει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του, καθώς και ότι ενδεχόμενη επιστροφή του Τραμπ στον Λευκό Οίκο θα αλλάξει τα δεδομένα του πολέμου Δύσης-Ρωσίας στο έδαφος της Ουκρανίας.
Αρκεί να δηλώσει ο Τραμπ ότι η στήριξη του Κιέβου είναι ευθύνη των Ευρωπαίων για να αλλάξουν τα δεδομένα της σύγκρουσης.
