Από τη Δευτέρα η Γαλλία και μαζί της η Ε.Ε., αν επιβεβαιωθούν οι μετρήσεις που δίνουν θηριώδες προβάδισμα στον ακροδεξιό Εθνικό Συναγερμό της Λεπέν, θα κληθούν να απαντήσουν γιατί το στοίχημα της επιτάχυνσης και εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, που επικύρωσαν στο Μάαστριχτ οι τότε 12 της τότε Ευρωπαϊκής Κοινότητας, χάθηκε άδοξα.
Από τη Δευτέρα αρχίζει στη Γαλλία μια κρίσιμη τριετία, δηλαδή το υπόλοιπο της δεύτερης και τελευταίας θητείας του Μακρόν, στη σκιά μιας Ακρας Δεξιάς που θα λειτουργεί ως κυβέρνηση σε αναμονή.
Οταν έπεσε το Τείχος του Βερολίνου ο Μιτεράν, όταν διαπίστωσε ότι η συγκρότηση Ενιαίας Γερμανίας είναι αναπόφευκτη, πρότεινε την επιτάχυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης ως εγγύηση ότι δεν θα οδηγηθούμε στη Γερμανική Ευρώπη αλλά στην Ευρωπαϊκή Γερμανία.
Οι σκληροί δημοσιονομικοί κανόνες του μελλοντικού κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος ήταν βέβαιο εξ αρχής ότι θα δημιουργούσαν πολιτική ανάφλεξη στη Γαλλία.
Ο Μιτεράν και στη συνέχεια ο Σιράκ ήλπιζαν ότι η εμμονή του Βερολίνου στη μόνιμη σκληρή λιτότητα θα χαλαρώσει, στον βαθμό που θα υπάρξει απειλή αποσταθεροποίησης της Γαλλίας.
Δεν ήταν η πρώτη φορά που η Γαλλία στο όνομα της αντιμετώπισης του ηγεμονικού βάρους της Γερμανίας επιχειρούσε να επιταχύνει την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Στις αρχές της δεκαετίας του ’50 και στη σκιά του πολέμου στην Κορέα οι ΗΠΑ έθεσαν το θέμα του επανεξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας προκαλώντας πανικό στη Γαλλία.
Ο υπουργός Εξωτερικών Σουμάν πρότεινε την ίδρυση Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας στην οποία θα συγχωνεύονταν όλες οι ένοπλες δυνάμεις των χωρών-μελών.
Συνεπώς δεν θα γινόταν επανεξοπλισμός της Δυτικής Γερμανίας αλλά ενίσχυση της Ευρωπαϊκής Αμυνας.
Ολα τα παραπάνω έληξαν άδοξα όταν το 1954 η Βουλή της Γαλλίας αρνήθηκε να συζητήσει την επικύρωση της ίδρυσης της Ευρωπαϊκής Αμυντικής Κοινότητας.
Από το Μάαστριχτ και μετά η Δεξιά και η Αριστερά στη Γαλλία επιχείρησαν να δώσουν την εικόνα ότι αγωνίζονται για μια χαλαρή ερμηνεία του Συμφώνου Ανάπτυξης.
Ο Σιράκ εξελέγη πρόεδρος το 1995 υποσχόμενος την περιφρούρηση και την ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής, δεσμεύσεις τις οποίες εγκατέλειψε σύντομα στο όνομα της ευρωπαϊκής οικοδόμησης προκαλώντας τρίμηνες απεργιακές κινητοποιήσεις που παρέλυσαν τη χώρα.
Την άνοιξη του 1997 ο πρωθυπουργός Ζοσπέν εγκατέλειψε τη δέσμευση για χαλάρωση των επιταγών του Συμφώνου Σταθερότητας, στον τίτλο του οποίου προστέθηκαν οι λέξεις «και Ανάπτυξης».
To πρώτο σοκ ήρθε την άνοιξη του 2002 όταν ο Λεπέν πέρασε στον δεύτερο γύρο.
Ο Μακρόν και ο μακρονισμός καθυστέρησαν την άνοδο της Λεπέν στην εξουσία για μια δεκαετία, χωρίς όμως να πάρουν πρωτοβουλίες εκτόνωσης μιας πρωτοφανούς στην Ιστορία κοινωνικής και πολιτικής δυσαρέσκειας.
Τέλος, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι οι εξελίξεις στη Γαλλία θα επηρεάσουν θετικά ή αρνητικά την πορεία του ακροδεξιού AfD στη Γερμανία στον ορίζοντα των εθνικών εκλογών του Σεπτεμβρίου 2025.
