Οποιος και αν εκλεγεί δήμαρχος στην Κωνσταντινούπολη το κρίσιμο ερώτημα για τη μετα-Ερντογάν εποχή δεν πρόκειται να απαντηθεί.
Το διακύβευμα των εκλογών με δεδομένη την πρόσφατη δήλωση Ερντογάν ότι δεν θα διεκδικήσει ακόμη μία θητεία το 2028 είναι το κατά πόσον η διαδοχή θα έχει χαρακτήρα μετάβασης η ανατροπής.
Αν ο υποψήφιος που επέλεξε ο Ερντογάν νικήσει τον κεμαλικό Ιμάμογλου σε καμιά περίπτωση δεν θα έχει διασφαλιστεί η δυναμική της ομαλής μετάβασης.
Στα είκοσι δύο και πλέον χρόνια που βρίσκεται στην εξουσία ο Ερντογάν δημιούργησε ένα προσωποπαγές καθεστώς ασύμβατο με το πλαίσιο και τις προϋποθέσεις της ομαλής εναλλαγής στην εξουσία.
Αν επανεκλεγεί ο Ιμάμογλου, θα αναδειχτεί σε πρόεδρο σε αναμονή ο οποίος θα αμφισβητηθεί από το κράτος-κόμμα των Ερντογάν-ΑΚΡ από την επόμενη μέρα, πριν δηλαδή η παράσταση νίκης σταθεροποιηθεί υπέρ του CHP.
Στην κεμαλική Τουρκία η ομαλή μετάβαση δεν ήταν ούτε καν υπόθεση εργασίας, καθώς το καθεστώς ήταν μονοκομματικό μέχρι το 1945.
Τότε ο πρόεδρος Ισμέτ Ινονού επέτρεψε τη δημιουργία δεύτερου κόμματος, του Δημοκρατικού υπό την ηγεσία του Μεντερές, το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 1950 και κυβέρνησε μέχρι το πραξικόπημα του 1960.
Η μεγάλη διαφορά του Ερντογάν από τον Μεντερές είναι ότι ενώ ο δεύτερος δεν αμφισβήτησε το κεμαλικό βαθύ κράτος, ο πρώτος έχτισε ένα προσωποπαγές καθεστώς που παραπέμπει περισσότερο στα ντε φάκτο μονοκομματικά καθεστώτα του αραβομουσουλμανικού κόσμου παρά στη Δύση.
Με άλλα λόγια η αναγγελία του Ερντογάν ότι δεν θα επιδιώξει νέα θητεία δεν εγγυάται ότι θα προκύψουν οι προϋποθέσεις μιας ομαλής μετάβασης.
Είναι σε τέτοιο βαθμό απόλυτη η εξουσία του Ερντογάν που δεν επιτρέπει την πολιτική μακροημέρευση όσων αποκτούν προφίλ δελφίνου.
Ο Γκιουλ, ο Νταβούτογλου και ο Μπαμπατζάν «κάηκαν» γιατί εκτέθηκαν πρόωρα, με ποιο πρόσφατο παράδειγμα τους Τσαβούσογλου και Ακάρ.
Ο Ιμάμογλου σε ενδεχόμενη επανεκλογή του θα συμβολίζει τον φόβο της ανατροπής και πιο συγκεκριμένα της παλινόρθωσης του κεμαλισμού.
Για τον Ερντογάν όλα τα μετεκλογικά σενάρια φέρουν το στίγμα της ανατροπής με μόνη εκδοχή αποδεκτής μετάβασης το δικό του σενάριο και αφήγημα.
