Σχέση συγκοινωνούντων δοχείων έχουν αποκτήσει το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με την προσαρμογή της Γηραιάς Ηπείρου σε μια μακρά ψυχροπολεμική αντιπαράθεση με τη Ρωσία.
Αν θέλαμε να διακρίνουμε τη νέα διαίρεση των «27», το τοπίο έχει πλέον ξεκαθαρίσει:
-Οσοι επιθυμούν εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με επικεφαλής τη Γαλλία, υιοθετούν σκληρή ρητορική απέναντι στη Μόσχα η οποία, επί του παρόντος, είναι βέβαιο ότι θα δώσει συνέχεια στην απειλή Μακρόν για αποστολή χερσαίων δυνάμεων στην Ουκρανία.
-Οσοι δεν επιθυμούν την αμοιβαιοποίηση των κινδύνων μέσω κοινού δανεισμού –ευρωομολόγου– καθώς και τη μεταφορά πόρων από τον πλεονασματικό Βορρά στον ελλειμματικό Νότο, μια αδιαπραγμάτευτη θέση της Γερμανίας, δεν θέλουν η εμπλοκή στην Ουκρανία να προχωρήσει πέραν της αποστολής οπλικών συστημάτων.
Το χαρακτηριστικό των παραπάνω εξελίξεων είναι ότι αναδεικνύουν ως κεντρικό στρατηγικό διακύβευμα της Ε.Ε. το μέλλον της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με τις σχέσεις με τις ΗΠΑ και τη Ρωσία να έπονται.
Η διαμόρφωση των δύο παραπάνω στρατοπέδων αναδεικνύει εγγενείς αντιφάσεις.
Με εξαίρεση τη Γερμανία, η πλειοψηφία των «Φειδωλών του Βορρά», με χαρακτηριστικά παραδείγματα τις χώρες της Σκανδιναβίας και της Βαλτικής, είναι πρόθυμη να προσυπογράψει την πιο σκληρή εναντίωση στην πολιτική Πούτιν.
Υπάρχουν παραδείγματα χωρών που είναι υπέρμαχοι της περιοριστικής δημοσιονομικής πολιτικής και ταυτόχρονα αποδέχονται τη χρηματοδότηση του επανεξοπλισμού της Ευρώπης μέσω της έκδοσης ευρωομολόγου ειδικού σκοπού, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περίπτωση της Φινλανδίας.
Με τα παραπάνω δεδομένα και με την προοπτική της επανόδου του Τραμπ στον Λευκό Οίκο, είναι σαφές ότι ενδεχόμενη απεμπλοκή των ΗΠΑ από την Ουκρανία, αλλά και συνολικά από την ευρωπαϊκή ασφάλεια, όχι μόνο δεν θα σημάνει την ώρα της χειραφέτησης της Γηραιάς Ηπείρου, αλλά την έναρξή μιας καθοριστικής για το μέλλον ενδοευρωπαϊκής σύγκρουσης.
Με τις δημοσκοπήσεις να δείχνουν ότι η πολιτική Σολτς απέναντι στην Ουκρανία κερδίζει σαφές προβάδισμα, ο καγκελάριος δεν έχει κανένα κίνητρο να θυσιάσει τη δημοσιονομική πειθαρχία του Συμφώνου Σταθερότητας, αλλά ούτε και να κάψει όλες τις γέφυρες μιας μελλοντικής επαναπροσέγγισης με το Κρεμλίνο.
Η απόφαση Μακρόν – Σολτς για την κατασκευή ενός γαλλογερμανικού άρματος μάχης που θα αντικαταστήσει τα Λέοπαρντ και τα Λεκλέρκ είναι ένα μήνυμα πολιτικής βούλησης αμφίβολου όμως αντικρίσματος, μέχρι να γίνει σαφές από πού και πώς θα χρηματοδοτηθεί η υλοποίηση του φιλόδοξου αυτού στόχου.
