Ούτε άντρας, ούτε φίλος, ούτε συγγενής. Ήταν ο πατέρας του παιδιού τους

Ευτυχώς που υπάρχουν βιβλία. Δεν στερεύει ο κόσμος.
To βιβλίο της Μαρίας Μαλεγιαννάκη «Μέλπω βαθιά», εκδόσεις 24 γράμματα.

Νίτσε: Πρέπει να έχεις: Είτε μια ψυχή που είναι εκ φύσεως χαρούμενη είτε μια ψυχή που την κάνει χαρούμενη η δουλειά, η αγάπη, η τέχνη και η γνώση.

Ομήρου Οδύσσεια, υ`, 18. Τέτλαθι δη, κραδίη και κύντερον άλλο ποτ’ έτλης. Κράτα καρδιά μου. Πολύ σκληρότερο έχεις αντέξει πόνο. Αυτό φαίνεται να «παλεύει» η Μέλπω στον αγώνα της και στον κόσμο της. Εκεί που βυθίζεται βαθιά, εκεί αναδύεται μια παρηγοριά: Κράτα καρδιά μου. Μια πικρή παρηγοριά, ένας μικρός θάνατος.
Η συγγραφέας μένει πιστή, ανιδιοτελής, αξιοπρεπής, την ώρα του πόνου θυμίζοντας τον λυρικό Πίνδαρο: Παύροι εν πόνω πιστοί. Λίγοι μένουν πιστοί την ώρα του πόνου.

Η Μέλπω νοσταλγεί και σκέφτεται το απόφθεγμα του Φρόυντ: Κάποια μέρα κοιτάζοντας πίσω, τα χρόνια που αγωνίστηκες θα σου φαίνονται τα πιο ωραία.

Αλλά και πάλι ο Σεφέρης φωνάζει στη Μέλπω: Να νοσταλγείς τον τόπο σου ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό.
Και ο περίφημος Αμερικανός πιανίστας Oscar Levant λέει στη Μέλπω: Η ευτυχία δεν είναι κάτι που βιώνεις, αλλά κάτι που θυμάσαι.

Τι της ήταν τελικά; Ένα χρήσιμο ανδράποδο; Δεν ήταν ούτε άντρας, ούτε φίλος, ούτε συγγενής. Ο πατέρας του παιδιού. Αυτό έγινε μαζί της. Αυτό έμεινε από τους δυο τους. Το διαζύγιο, ένας κοινά συμφωνημένος φόνος, δεν ήταν λύση στο δικό τους πρόβλημα. Ο μεγαλύτερος φόβος του ήταν ότι θα πίστευε κάποια στιγμή ότι αυτό ήταν το καλύτερο. Έτσι όμως είχαν τα πράγματα με τη Μέλπω, που δεν κοιμόταν κι έβλεπε γύρω της φαντάσματα.

Δεν άντεξαν τα νεύρα της τότε. Λες κι από τότε που ο πατέρας πέθανε, εκείνη έκανε χίλια σχέδια για να ζήσει, χωρίς όμως να ζει. Η ζωή είναι ένα νήμα που ξετυλίγεται -είτε μας αρέσει είτε όχι- κι η ματαιοδοξία το κόβει στην μέση. Ποτέ δεν της αποκάλυπτε τέτοιες αλλόκοτες σκέψεις ή τις σκέψεις του γενικά. Φάνταζε επικίνδυνο, πέρα από αλαζονικό, για έναν άνθρωπο όπως εκείνη. Αν εξέφραζε όλα αυτά που είχε μέσα του, θα ήταν σαν να της έδινε την άκρη του σχοινιού που θα τον τραβούσε στον πάτο του πηγαδιού μαζί της.

Αναρωτιόταν πάντα ποιον μισούσε στο πρόσωπό του. Οι ψευδαισθήσεις της ήταν αλυσίδα φυλακισμένου στους αστραγάλους της.
Απόσπασμα  από το βιβλίο της Μαρίας Μαλεγιαννάκη «Μέλπω βαθιά», εκδόσεις 24 γράμματα, 2022, (σελίδα 109).
Αινιγματικό και ποιητικό ταυτόχρονα είναι το μικρό μυθιστόρημα Μέλπω βαθιά της Μαρίας Μαλεγιαννάκη, η οποία γεννήθηκε και ζει στην Αθήνα, δηλώνοντας πως η Αθήνα είναι η καλύτερή της φίλη. Σε αυτό πρωταγωνιστεί η Μέλπω, μια νεαρή γυναίκα, κάτοικος Κυψέλης, που θυμάται και ονειρεύεται, που μετεωρίζεται ανάμεσα σε δύο άντρες, τον Ανέστη και τον Ντάνιελ.
.. Η Μαρία Μαλεγιαννάκη κατάφερε να δημιουργήσει με λίγα και αγνά υλικά, με αναφορές σε μουσικά έργα και συνθέτες, σε έργα ζωγραφικής και θεατρικά έργα, όπως η Έντα Γκάμπλερ του Ίψεν, το μικρό σύμπαν της ηρωίδας της, ένα σύμπαν με θλίψη, λύπη, πίκρα, ρομαντισμό και νοσταλγία.

Φίλιππος Φιλίππου (απόσπ).

«Όσο πιο ασπρόμαυρη είναι η ρουτίνα του συγγραφέα τόσο πιο έγχρωμο είναι το έργο του»

Το βιβλίο  «Μέλπω βαθειά» το διάβασα τρεις φορές. Την πρώτη γιατί ήταν της Μαρίας και το ρούφηξα κυριολεκτικά, την δεύτερη γιατί ήθελα να ανακαλύψω γιατί ο λόγος μου φάνηκε περισσότερο ποιητικός και λιγότερο πεζός-κυρίως στις πρώτες σελίδες-και την τρίτη γιατί έπρεπε τώρα, εδώ μπροστά σας να μιλήσω για το βιβλίο.

Ένα βιβλίο που κλείνει μέσα του διασκέδαση και ψυχαγωγία…

..Έχουμε λοιπόν το σκοτάδι της Μέλπως και την σκέδασή του. Όμως σκοτάδι δίχως φως δεν υπάρχει, όπως κακό χωρίς καλό δεν υπάρχει, όπως χτες χωρίς σήμερα, όπως νύχτα δίχως μέρα. Ποια είναι λοιπόν τα σωματίδια που αντανακλούν το σκοτάδι-φως της Μέλπως; Είναι ο Πατέρας, η Μητέρα, ο Ανέστης, ο Ντάνιελ, ο Χουκ, ο Μπάχ, ο Αμαντέους, η Φέβρα, η Βέρθα, η Γαλλίδα, η Έντα Γκάμπλερ και πίσω και πάνω απ’ όλους η Γοργόνα. Πάνω σε όλα αυτά τα πρόσωπα- σωματίδια πέφτει, ανακλάται και διαχέεται η υπόσταση της Μέλπως με όλη την οργή, τον θυμό αλλά και την αγάπη της χωρίς ποτέ να κολλάει ολοκληρωτικά ή να υλοποιείται σωματικά. Πνεύμα εναντιωματικό και ανυπότακτο, ψάχνει συνέχεια τους φθόγγους και τους τόνους που θα συνθέσουν τη μελωδία της ζωής της. Και περνά από το ένα δωμάτιο της ζωής της στο άλλο∙ από το 23 στο 29 και από κει στο 37. Δωμάτια όμως, όπου δωμάτιο σημαίνει χώρος περίκλειστος και αυστηρά οριοθετημένος.

Σ’ όλο το βιβλίο διάχυτες είναι οι παρουσίες-απουσίες του Πατέρα και της Γοργόνας.

Ένα κεφάλαιο ιδιαίτερα σημαντικό, που αυτό και μόνο να διαβάσει ο αναγνώστης θα μπορέσει να κατανοήσει τον ψυχισμό της Μέλπως, είναι το Όνειρο στη σελίδα 43.

 Και το μήνυμα για τον αναγνώστη ποιο είναι; Θα αναρωτηθείτε. Κι αυτό κρυμμένο κάπου βρίσκεται: ‘Ευτυχώς που υπάρχουν βιβλία. Δεν στερεύει ο κόσμος’ (σελ.134).

 Γιάννης Δρακάκης (απόσπ)
 
1*. Αρχιτέκτων. Ιστορικός Αρχιτεκτονικής. Ιστορικός Τέχνης.
2*. Στη συγγραφέα Μαρία Μαλεγιαννάκη.