Η οργή Σολτς για την προθυμία του Μακρόν να σταλούν δυτικές στρατιωτικές δυνάμεις στην Ουκρανία φωτίζει τη μεγάλη αντίφαση στην οποία είναι εγκλωβισμένη η Γερμανία εδώ και δύο χρόνια.
Πώς μπορείς να είσαι επιφυλακτικός σε κάθε κίνηση ενίσχυσης της στρατιωτικής ισχύος του Κιέβου και να θες ταυτόχρονα να διατηρήσεις μια κυρίαρχη επιρροή στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, οι οποίες με εξαίρεση την Ουγγαρία και τη Σλοβακία θέλουν πολιτική πυγμής απέναντι στον Πούτιν;
Με άλλα λόγια, το μήνυμα Μακρόν είχε αποδέκτες την Πολωνία και τη Ρουμανία, των οποίων η γεωπολιτική υπεραξία εκτοξεύτηκε μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Οι χώρες αυτές, μαζί με τις χώρες της Βαλτικής και της Σκανδιναβίας, προσέβλεπαν και εξακολουθούν να θεωρούν τις ΗΠΑ ως τον μόνο εγγυητή της ασφάλειάς τους και είναι λογικό να τις απασχολούν τα προβλήματα που θα μπορούσαν να αντιμετωπίσουν σε περίπτωση επιστροφής του Τραμπ στον Λευκό Οίκο.
Σε αυτή τη συγκυρία ο Μακρόν διαμηνύει στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης ότι η Γαλλία δεν έχει τις αναστολές της Γερμανίας απέναντι στη Μόσχα και είναι πρόθυμη να αντικαταστήσει τις ΗΠΑ σε εθνικό ή και σε ευρωπαϊκό πλαίσιο ως εγγυήτρια της ασφάλειας των χωρών της περιοχής.
Δίχως υπερβολή, αν γνωρίζει κανείς την ιστορική εμμονή του Βερολίνου στην άσκηση προνομιακής επιρροής του στην Ανατολική Ευρώπη, τη Μεσευρώπη (Mitteleuropa), η πρωτοβουλία Μακρόν εξελήφθη σαν πισώπλατο χτύπημα.
Η Γαλλία σταθερά και διαχρονικά ήταν ενοχλημένη από την εμμονή της Γερμανίας στη Μεσευρώπη και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να καθυστερήσει την ένταξη των χωρών της περιοχής στην Ε.Ε.
Οταν η Γερμανία δεν ήθελε να συμπεριληφθεί η Ιταλία στην πρώτη ομάδα χωρών της ευρωζώνης και ήρθε η ώρα των κρίσιμων αποφάσεων, οι Σιράκ – Ζοσπέν διαμήνυσαν στον Κολ ότι αν δεν ανάψει πράσινο φως για τη Ρώμη, τότε το Παρίσι θα έβαζε βέτο στην ένταξη στην Ε.Ε των χωρών της Ανατολικής Ευρώπης.
Για το Βερολίνο, οι βλέψεις της Γαλλίας στην Ανατολική Ευρώπη αποτελούν «έγκλημα καθοσίωσης» ή, σε όρους εκκλησιαστικού δικαίου, «εισπήδησης», όταν δηλαδή μια εκκλησιαστική αρχή αναμιγνύεται στην επικράτεια μιας άλλης.
