Η προσδοκία (το «θα») αλλά και η ελπίδα (το «ίσως) είναι από τους ευφυέστερους και μάλλον από τους αποτελεσματικότερους συντελεστές παραγωγής του συστήματος, αφού μεταξύ άλλων μεταλλάσσει την επιθυμία σε δικαίωμα. Δεν χρειάζεται σήμερα να παράγουν δορυφόρους οι διαστημικές εταιρείες, ούτε ηλεκτρικά αυτοκίνητα οι αυτοκινητοβιομηχανίες.
Δεν απαιτείται να κυκλοφορήσει ένα φάρμακο ή ένα εμβόλιο, ούτε να γίνει προϊόν η ιδέα ή μια πατέντα: όλα προεξοφλούνται καθώς η δυνητικότητα εκτοξεύει παρόντα μεγέθη και τιμές σε ένα άπειρο, στο διηνεκές, στο κοσμικό και φαντασμαγορικό χρηματιστηριακό perpetual της κερδοσκοπικής αναμονής για αληθινή παραγωγή και πραγματική ζήτηση.
Δείτε όμως λίγο τι συμβαίνει εκτός της στρατόσφαιρας των χρηματιστηριακών στοιχημάτων, εδώ στην ανοριοθέτητη επικράτεια της οθόνης που έφερε ο καπιταλισμός στην παλάμη μας: σκρολάρουμε και αμέσως μετατοπίζεται το παρόν σε ένα άπειρο πολλών εκδοχών. Το ψηφιακό αντίτυπο των φουσκωμένων χρηματιστηρίων είναι στο χέρι μας, μπροστά στα μάτια μας, αφού με την εικόνα και τη σημειο-επικοινωνία το δυνητικό αποικιοποίησε το πραγματικό. Η ψηφιακή περιήγηση είναι ψευδαίσθηση συμμετοχής στις στρατόσφαιρες της πλασματικής οικονομίας.
Η ηδονική απόλαυση στην αναζήτηση του κέρδους όταν στοιχηματίζει το υποκείμενο στα αμέτρητα καζίνα τού smartphone, είναι η ίδια με αυτή των μεγάλων κερδοσκόπων.
Το σύστημα στηρίζεται σε αυτή την κινητική μηχανική της προσδοκίας, στην αθέατη μιμητική επιθυμία συμμετοχής στην ελπίδα μέσω τζόγου. Στην πραγματικότητα ακυρώνεται παντού το παρελθόν και μαζί η βιωματική αξία, αφού παντού επικρατεί η προσομοίωση του παρόντος. Οι ζωντανές εικόνες, οι σκηνές από τον κόσμο που είναι μπροστά μας, είναι πλέον εικόνες του «παρελθοντικού μέλλοντος»: ό,τι συμβαίνει δεν μας εκπλήσσει επειδή όλα έχουν ήδη συμβεί, επειδή το συμβολικό (θέαμα, τιμές, προβολές) εγκαταστάθηκε στο κοινωνικό φαντασιακό. Η μεγάλη εγγραφή της εποχής, η μεγάλη καταχώριση του καιρού μας, είναι η εντυπωμένη εικονικότητα των πραγμάτων στο συλλογικό ασυνείδητο.
Και ο σημειοκαπιταλισμός μάς βάζει να επικοινωνούμε και να αλληλεπιδρούμε δήθεν σαν να παράγουμε και να δημιουργούμε. Είναι αυτό το αόρατο συστημικό αυτόματο που αντικατέστησε την εργασία με τις σχιζοροές σημείων και δεδομένων στο Ιντερνετ.
Είναι η ψηφιακή βιοπολιτική που εγκαθιστά την ψευδαίσθηση του «κάτι κάνω, άρα υπάρχω» όταν συνδέομαι στα δίκτυα. Αυτή η αθέατη υπερδομή, αυτή η κυρίαρχη κανονικότητα που ανοιγοκλείνει τις πόρτες του πραγματικού, όπως στο Matrix, βασίζεται πάνω στη δυναμική της αλλοτρίωσης του ατόμου. Και κυρίως στη διαρκή παραγωγή υποκειμενικότητας και στη συνεχή πραγματολογία του εαυτού, αφού όσο και αν ψάχνει το υποκείμενο δεν θα βρει την αξία του στις τιμές των άλλων (like, follow, accept) μέσα στο χρηματιστήριο της εικόνας και της πληροφορίας, στο απέραντο εργοστάσιο απόσπασης δεδομένων και συμπεριφορικών αποτυπωμάτων.
Τα social media είναι αντίτυπα των κερδοσκοπικών αγορών, εγγράφονται στο ασυνείδητο ως χώροι δυνητικής ωφέλειας και δεν διαφέρουν από τα χρηματιστήρια, τα εκτοπισμένα στο άπειρο χρέη, εκεί όπου οι ισολογισμοί των διαστημικών προβλέψεων απεικονίζουν αυτό ακριβώς που παράγεται: την ηχώ της ψευδαίσθησης, τη γοητεία της προσδοκίας για επιτυχία σε κάθε επιλογή σου…
-320x213.jpg)
