Η κλήση σας είναι σε αναμονή…

Κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει την εξωτερική πολιτική της κυβέρνησης. Ενώ εμείς περιμένουμε το πολυπόθητο letter of acceptance των αρμόδιων επιτροπών του Κογκρέσου, η Τουρκία συμπληρώνει με σχέδιο ένα ένα τα κομμάτια του παζλ της διπλωματίας της. Δημιουργεί ζητήματα που σε μια συμμαχία δεν θα έπρεπε καν να υπάρχουν και μετά προσφέρει λύσεις έτσι που να κρατάει την αξία της διπλωματικής της μετοχής στις υψηλές θέσεις του παγκόσμιου διπλωματικού χρηματιστηρίου.

Σε μια Ευρώπη που το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος των περισσότερων κρατιδίων της Γερμανίας κλείνει προς το ακροδεξιό κόμμα, το οποίο βάζει σε συζήτηση την έξοδο της Γερμανίας από την ΕΕ, που ο Μακρόν φαίνεται να αποτελεί πια την πιο νηφάλια και ισόρροπη πολιτική δύναμη απέναντι στην δημοσκοπική επικράτηση της Λεπέν, που η ορμπανοποίηση της Ουγγαρίας έχει πλέον εδραιωθεί για τα καλά, και η Αμερική ετοιμάζεται να ξαναβγάλει τον Τραμπ, η χώρα μας συνεχίζει να παίζει τον ρόλο του σίγουρου «πελάτη».

Δεν ισχυρίζομαι πως εκεί που δείχνει να σπάει η συνοχή της Ευρώπης, λόγω της επικράτηση της Ακροδεξιάς στους κόλπους της, πρέπει να επενδύσεις στην διάλυση της, αλλά τουλάχιστον να ετοιμάζεσαι για ένα εναλλακτικό σχέδιο. Ένα σχέδιο που θα σου δώσει λύσεις και διεξόδους σε απρόβλεπτες καταστάσεις που ενδεχομένως γεννήσει η ρευστή κατάσταση που επικρατεί στην γειτονιά μας. Βάζοντας την χώρα μας στον πυρήνα των περιφερειακών συμμαχιών που θα παίζουν πλέον όλο και πιο σημαντικό ρόλο στις μελλοντικές εξελίξεις. Εξελίξεις που θα έχουν να κάνουν με τους ενεργειακούς δρόμους, τους εμπορικούς διαύλους, τις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες και φυσικά τις εξοπλιστικές διελκυστίνδες. Ανοίγεις δυναμικές διπλωματικές ατραπούς που σπάνε τον εθνικό απομονωτισμό.

Τι θα γινόταν άραγε αν υποθετικά η χώρα μας έβαζε ως προαπαιτούμενο για την απόκτηση των F16 της Τουρκίας, μετά την άρση του βέτο για την ένταξη της Σουηδίας στο ΝΑΤΟ, την παράλληλη έγκριση από την Γερουσία, της αναβάθμισης των δικών μας F16 σε viper μαζί με την απόκτηση νέων F35;

Και τι θα μπορούσαμε άραγε να κερδίζαμε με αυτό;

Κατά πρώτον θα είχαμε στα χέρια μας μια καθαρά εμπορική πλέον συμφωνία με την αμερικανική πολεμική βιομηχανία, προλαβαίνοντας έτσι την πολιτική αβεβαιότητα που θα επιβάλλει μια ενδεχόμενη επικράτηση του Τραμπ, και κατα δεύτερον, θα είμαστε και πάλι ένα βήμα μπροστά σε επίπεδο τεχνολογικής υπερίσχυσης της αεράμυνάς μας, ώστε να μην στηρίζουμε την υπεράσπιση των συνόρων μας μόνο σε προφορικές διαβεβαιώσεις των Χανίων και τους έωλους όρους της μη χρήσης των F16 εναντίων μας.

Η γεωπολιτική θέση της Ελλάδας επιβάλλει συνεχή επαγρύπνηση και υπεύθυνο σχεδιασμό στα θέματα εθνικής ασφάλειας και εξωτερικής πολιτικής. Η χώρα μας οφείλει να επιδεικνύει στάση εγγυήτριας δύναμης τόσο για την προώθηση του ανθρωποκεντρικού πολιτισμού που πρεσβεύει η ευρωπαϊκή ένωση, όσο και για την σταθερότητα και την Ειρήνη που τόσο έχει ανάγκη αυτή η γωνιά της Μεσογείου. Σε ένα σταυροδρόμι που ο μουσουλμανικός φονταμενταλισμός συναντά την ήπειρο του διαφωτισμού και ο δυτικός ιμπεριαλισμός τον ανατολικό αναθεωρητισμό, η χάραξη μιας εξωτερικής πολιτικής που μας ανοίγει θέσεις στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, αντί να μας αποκλείει από αυτά, κάνοντας μας εχθρούς χωρίς κανένα όφελος, πρέπει να είναι η σταθερά που θα υπαγορεύει το χτίσιμο του διπλωματικού μας κεφαλαίου. Ένα κεφάλαιο που θα πρέπει να εμπλουτίζεται όμως διαρκώς με την προστιθέμενη αξία που προσφέρει μια ισχυρή στρατιωτική δύναμη που θα στηρίζεται τόσο στην ορθή επιλογή ξένων οπλικών συστημάτων, όσο και στην ενισχυμένη εγχώρια παραγωγή από μια ακμάζουσα εθνική αμυντική βιομηχανία.

* Μέλος ΟΜ Σύριζα Κηφισιάς