Παλαιότερα λέγαμε, μετά το τέλος του καλοκαιριού, τι έγιναν οι καλοκαιρινοί έρωτές μας. Υποθέτω και στις μέρες μας τα ίδια σκέφτονται και οι σημερινοί έφηβοι για τους έρωτές τους το καλοκαίρι.
Τώρα όμως θα ήθελα να συζητήσω με τους αναγνώστες μου ένα άλλο κοινωνικό ζήτημα και αυτό είναι το εξής: οι γάτες ως αδέσποτα ζώα κατακλύζουν τα ελληνικά νησιά. Ζουν, διαβιώνουν, τρέφονται και εντάσσονται στις συνθήκες ζωής των νησιών. Η οικεία και γνώριμη εικόνα στο μυαλό όλων μας είναι η καλοκαιρινή ταβέρνα, στην οποία τρώνε οι λουόμενοι και μαζί τους όλες οι γάτες του νησιού. Εχω βρεθεί μπροστά σε καταστάσεις πανικού, όπου οι τουρίστες συναγωνίζονται τους ιθαγενείς ποια παρέα θα φροντίσει με το δικό της ιδιαίτερο ενδιαφέρον περισσότερο τις γάτες παρά πώς θα «περάσουν οι παρέες» καλύτερα στην επικοινωνιακή συναναστροφή τους.
Το προηγούμενο καλοκαίρι έζησα κατά μεγάλα χρονικά διαστήματα σε τρία κυκλαδίτικα νησιά: στη Φολέγανδρο, στη Σίκινο και την Ιο. Σε αυτούς τους τρεις νησιωτικούς τόπους επικρατούσε το ίδιο μοτίβο δημόσιας συναναστροφής με τις αδέσποτες γάτες. Αυτά τα ζώα, τα οποία όταν βρίσκονται οικόσιτα αποκτούν μαγικές διαστάσεις για τα παιδιά και τους γονείς, στον δημόσιο χώρο γίνονται αντικείμενο απόμακρης λατρείας. Αλλά την ίδια στιγμή, μόλις ο ενδιαφερόμενος απομακρυνθεί, αυτά τα ζώα περιέρχονται σε ένα καθεστώς φροντίδας όπως είναι αυτό που σημαίνει ο όρος αδέσποτο.
Θυμάμαι τις ατελείωτες συζητήσεις που έκανα με τον φίλο μου Νίκο Δήμου (εδώ και χρόνια έχω να τον συναντήσω!). Μιλούσαμε για τη φιλοσοφία και για τις γάτες, επειδή εγώ και ο Δήμου, μολονότι είχαμε τις ίδιες φιλοσοφικές απαρχές στη Γερμανία, ακολουθήσαμε διαφορετικές διαδρομές στη φιλοσοφία, αλλά το ίδιο «δύσβατο μονοπάτι» για τη δημόσια φροντίδα της γάτας. Ως γνωστόν ο Νίκος Δήμου είναι ο μοναδικός Ελληνας διανοούμενος, ο οποίος με το έργο του δηλώνει την αγάπη του για τις γάτες, αλλά επιπροσθέτως θέτει προς συζήτηση και το μείζον κοινωνικό ζήτημα: ποια είναι η δημόσια πολιτική για να διαβιώνουν οι γάτες ως αδέσποτα ζώα ανάμεσά μας.
Πολλοί, ενδεχομένως, να αναρωτηθούν τι θέλω να πω με όσα γράφω για τις γάτες. Αμέσως τώρα διευκρινίζω τι θέλω να πω: πρώτον ότι ως άτομο δεν είχα ποτέ τη γάτα ως οικόσιτο ζώο στο σπίτι μου και, δεύτερον, ότι η δημόσια πολιτική στην Ελλάδα για τις γάτες ως αδέσποτα ζώα αγγίζει τα όρια του εγκλήματος. Δεν γνωρίζω ποιοι είναι οι αρμόδιοι δημόσιοι φορείς για τα αδέσποτα ζώα. Εκείνο όμως που θέτω ως αίτημα κοινωνικής συνύπαρξης, επομένως και κοινωνικού πολιτισμού είναι να αντιληφθούμε όλοι μας ότι τα αδέσποτα ζώα μπορούν να συνυπάρξουν με τους ανθρώπους στην ανθρώπινη κοινωνία με μια πραγματολογική προϋπόθεση: ότι αυτά τα αδέσποτα ζώα έχουν δικαιώματα όπως και οι άνθρωποι!
Το κεφάλαιο που ανοίγω τώρα είναι ένα μεγάλο φιλοσοφικό κεφάλαιο. Τελειώνοντας αυτές τις σκέψεις μου λέω μόνον το εξής: τα κριτήρια της ελεύθερης, δίκαιης και ορθολογικής ανθρώπινης κοινωνίας, μεταξύ των άλλων, μπορούν να αναζητηθούν στην πολιτική δημόσιας φροντίδας των αδέσποτων ζώων. Και με την ευκαιρία θα ήθελα να ρωτήσω: Πού βρίσκονται οι γάτες του καλοκαιριού; Για τις «γάτες του Αϊ-Νικόλα» ξέρω πού βρίσκονται.
*Καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης
-320x213.png)
