Οταν τον Οκτώβριο του 1991 η Γερμανία και η Γαλλία ανακοίνωσαν τη σύγκλισή τους εν όψει της συνόδου κορυφής του Μάαστριχτ, η ασκούσα τότε την προεδρία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας των 12 Ολλανδία μίλησε για γαλλογερμανική πειρατεία σε βάρος των ευρωπαϊκών θεσμών.
Η γαλλογερμανική παρέμβαση λίγο πριν από κάθε συνοδό κορυφής ήταν τότε η προαναγγελία των αποφάσεων. Τη δυσαρέσκεια των υπόλοιπων χωρών-μελών για την παντοδυναμία του γαλλογερμανικού άξονα εξισορροπούσε η δυναμική της περαιτέρω εμβάθυνσης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Η έκρηξη της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης τον Σεπτέμβριο του 2008 και στη συνέχεια μετά το 2010 η κρίση της ευρωζώνης σήμαναν την αρχή της αποδόμησης του καθοριστικού ρόλου του γαλλογερμανικού άξονα στην ευρωπαϊκή οικοδόμηση.
Παρά την επικοινωνιακή εικόνα της στενής γαλλογερμανικής συνεργασίας, που συμπυκνώθηκε στην έκφραση «Ζεύγος Μερκοζί», το Βερολίνο πρόβαλλε ως ηγέτης των «φειδωλών του Βορρά» και το Παρίσι ως εκπρόσωπος του Νότου.
Σήμερα Μακρόν και Σολτς διαμορφώνουν έναν συμβιβασμό για μια πιο ήπια και πιο σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα του Συμφώνου Σταθερότητας που είχε χαλαρώσει τους δημοσιονομικούς του κανόνες για την αντιμετώπιση της πανδημίας.
Ο γαλλογερμανικός συμβιβασμός ανακοινώθηκε στο περιθώριο της υπουργικής συνόδου του G-20 στη Βραζιλία.
Με βαρομετρικό χαμηλό πάνω από την Ε.Ε.–ευρωζώνη, λόγω των παρενεργειών των κυρώσεων που οι ΗΠΑ έχουν επιβάλει στη Ρωσία και την Κίνα, Σολτς και Μακρόν διαμόρφωσαν έναν συμβιβασμό ως προς τις δημοσιονομικές ισορροπίες σε μια στιγμή που η Γηραιά Ηπειρος πλέει σε αχαρτογράφητα νερά. Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν ο γαλλογερμανικός συμβιβασμός θα επιζήσει την επόμενη μέρα των ευρωεκλογών της προσεχούς άνοιξης, με τις δημοσκοπήσεις να προεξοφλούν εκτόξευση των ποσοστών της Ακροδεξιάς.
Γαλλία και Γερμανία μπορεί να μην μπορούν σήμερα να διαμορφώσουν κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική και η σύγκλισή τους να είναι ένας συμβιβασμός του ελαχίστου κοινού παρονομαστή.
Με τη Λεπέν στην πόρτα του Μεγάρου των Ηλυσίων και την Εναλλακτική στη δεύτερη θέση στον πολιτικό χάρτη της χώρας, κάθε συζήτηση για αναβίωση του γαλλογερμανικού άξονα προβάλλει ως εξωπραγματική. Η αισιοδοξία για επανεκκίνηση της Ε.Ε. που κυριάρχησε την άνοιξη του 2020, όταν Μακρόν και Μέρκελ ανακοίνωσαν τη δημιουργία του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, έχει εδώ και καιρό διαλυθεί.
