Η «αυτοβιογραφία» του κ. Ανδρουλάκη βρίθει ιστορικών ανακριβειών. Η έκτασή τους είναι τέτοια που θα χρειαζόταν κανείς να γράψει ολόκληρο βιβλίο για να τις ανασκευάσει. Θα σταθούμε σε μερικές από αυτές που βρίσκονται στον β’ τόμο («Κάτω από τις στάχτες») γιατί είναι όχι μόνο χαρακτηριστικές, αλλά εξόφθαλμες και άκρως προκλητικές.
Στη σελίδα 139, για παράδειγμα, αναφέρεται σε μια συζήτησή του με τον Χαρίλαο Φλωράκη για τον Ελευθέριο Βενιζέλο και το αντικομμουνιστικό «Ιδιώνυμο». Αμφιβάλλουμε βάσιμα αν ποτέ έγινε τέτοια συζήτηση, αλλά το ενδιαφέρον βρίσκεται στο πώς παρουσιάζεται.
Ο κ. Ανδρουλάκης ισχυρίζεται πως είπε στον Χαρίλαο Φλωράκη ότι ο Βενιζέλος «έβαλε σε εφαρμογή το “Ιδιώνυμο”, που ψήφισε η κυβέρνηση Παπαναστασίου κατά των φιλοβασιλικών πραξικοπηματιών». Πρόκειται για ανοησία στο τετράγωνο. Το ιδιώνυμο, ο νόμος δηλαδή 4229/25-7-1929, ήρθε για συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής στις 3/4/1929, και ψηφίστηκε επί της αρχής στις 30/5. Δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως στις 25-7-1929 (ΦΕΚ 245, τεύχος πρώτον/25/7/1929). Δηλαδή πρόκειται για ένα νόμο που από την αρχή ώς το τέλος, από την προετοιμασία ώς την ψήφισή του, φτιάχτηκε από την κυβέρνηση Βενιζέλου. Καμία σχέση με κυβέρνηση Παπαναστασίου (Μάρτιος – Ιούλιος 1924).
Ισχυρίζεται ακόμη ο κ. Ανδρουλάκης ότι στην ίδια συζήτηση είπε στον Χαρίλαο Φλωράκη πως το ιδιώνυμο έγινε γιατί «η Κομιντέρν και η καπελωμένη από τους Βούλγαρους εθνικιστές Βαλκανική Κομμουνιστική Ομοσπονδία εγκαλούν το ΚΚΕ γιατί έχει παγώσει τη θέση –την παράλογη– για “Ανεξάρτητη Μακεδονία-Θράκη” και το απειλούν με μέτρα αν δεν την ενεργοποιήσει άμεσα». Ισχυρίζεται μάλιστα πως όλα αυτά έγιναν με τον Νίκο Ζαχαριάδη στο τιμόνι του ΚΚΕ. Πρόκειται επίσης για ανοησία στο τετράγωνο.
Ακόμη και ο πιο αδαής στα της ιστορίας του ΚΚΕ γνωρίζει (ακόμη και στη Wikipedia υπάρχουν οι σχετικές πληροφορίες) ότι το 1929 ο Ζαχαριάδης δεν ήταν γραμματέας του ΚΚΕ κι ότι σε αυτή τη θέση τοποθετήθηκε τον Νοέμβριο του 1931. Επιπλέον είναι γνωστό ότι η αντικατάσταση της θέσης για «ανεξάρτητη Μακεδονία- Θράκη» με τη θέση για ισοτιμία των μειονοτήτων έγινε σταδιακά επί θητείας Ζαχαριάδη και παγιώθηκε με τις αποφάσεις της 6ης Ολομέλειας της Κ.Ε. (Ιανουάριος 1934) και του 5ου Συνεδρίου του κόμματος (Μάρτιος 1934). Πιστεύει κανείς στα σοβαρά πως ο Χαρίλαος Φλωράκης -που είχε ζήσει το ιδιώνυμο στην πλάτη του ως προπολεμικός κομμουνιστής, ενώ για το Μακεδονικό είχε μιλήσει σε όλες τις δίκες που πέρασε-, έπαιρνε αυτά τα ανιστόρητα μαθήματα Ιστορίας από τον Μίμη Ανδρουλάκη;
Ενα δεύτερο σημείο των ανιστόρητων ανοησιών του κ. Ανδρουλάκη βρίσκεται στη σελίδα 247, όπου πάλι κάνει μαθήματα Ιστορίας στον Χαρίλαο Φλωράκη, αυτή τη φορά για το τροτσκιστικό παρελθόν του Ανδρέα Παπανδρέου. Φέρεται να του λέει πως ο Ανδρέας στη μεταξική δικτατορία έδρασε στον χώρο του Παντελή Πουλιόπουλου «στην ομάδα Στίνα». Πουλιόπουλος και Στίνας τότε; Καμία σχέση. Γελάνε και τα πεζοδρόμια. Εφτιαξε που έφτιαξε ο αθεόφοβος ένα ακόμα παραμύθι. Δεν κοίταζε τον φάκελο του Ανδρέα στην Ασφάλεια, που δημοσιεύσαμε στην «Εφ.Συν.» (24-2 και 4-3-2023) για να μην εκτίθεται;
