Το περιοδικό Foreign Policy που εκδίδεται από το ίδρυμα Carnegie διαπιστώνει ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν χρησιμοποιεί ολοένα και συχνότερα μια φράση που παραπέμπει στον Μπους υιό, τη φράση «Ο Αξονας του κακού», που αναφέρεται στην αυξανόμενη συνεργασία μεταξύ Κίνας, Ρωσίας, Ιράν και Βόρειας Κορέας.
Η ολική ρητορική επαναφορά του Αξονα προβληματίζει διότι δίνει την ψευδαίσθηση ενός σταθερού διεθνούς περιβάλλοντος, ενώ στην πραγματικότητα το σημερινό διεθνές τοπίο δεν θυμίζει σε τίποτε την οκταετία 2001-2009 του Μπους του νεότερου.
Τότε υπήρχε ακόμη η αίσθηση ότι αν και καθυστερημένη, η Pax Americana ήταν επερχόμενη καθώς δεν υπήρχε κάποιο άλλο κέντρο ισχύος που να την αμφισβητεί.
Σήμερα, ο νέος πολυπολικός-πολυκεντρικός κόσμος ήδη αναδύεται, ενώ οι ΗΠΑ δεν έχουν ακόμη διαμορφώσει μια συνολική στρατηγική αντιμετώπισης της νέας πραγματικότητας.
Κίνα, Ρωσία, Ιράν και Βόρεια Κορέα αν ενισχύουν τη μεταξύ τους συνεργασία κάνουν αυτή την επιλογή ως αναγκαία εξισορρόπηση του κλοιού των κυρώσεων που τους έχουν επιβάλει οι ΗΠΑ.
Ο «Αξονας του κακού» είναι πρώτα από όλα μια λεκτική αναπροσαρμογή στις μεταψυχροπολεμικές συνθήκες της γνωστής προσωνυμίας «Αυτοκρατορία του κακού» που χρησιμοποιούσε ο Ρέιγκαν όταν αναφερόταν στη Σοβιετική Ενωση.
Σε ό,τι αφορά τη Ρωσία είναι βέβαιο ότι θα προτιμούσε να μπορεί να ελίσσεται μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας και όχι να είναι ο ήσσων εταίρος μιας διμερούς αντιαμερικανικής συμμαχίας.
Η επιστροφή στη ρητορική της οκταετίας Μπους είναι βέβαιο ότι μάλλον θα καθυστερήσει την επεξεργασία μιας Ρεαλπολιτίκ προσαρμοσμένης στις σημερινές δυνατότητες των ΗΠΑ.
Η αυθαίρετη ομαδοποίηση ανόμοιων κρατών λειτουργεί στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας όπου η εξέλιξη που επιχειρείται να επιβραδυνθεί και πολύ περισσότερο να ακυρωθεί, τελικά επιταχύνεται.
Οταν ο Μπους υιός μιλούσε για πρώτη φορά για τον «Αξονα του κακού» λίγο μετά την 11.9.2001, η Κίνα, η Ρωσία και το Ιράν είχαν στόχο την εξομάλυνση και τη βελτίωση των διμερών σχέσεών τους με τις ΗΠΑ.
Ο Πούτιν στήριξε την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν και ο μεταρρυθμιστής πρόεδρος του Ιράν Χαταμί είχε επιχειρήσει στη δεύτερη τετραετία Κλίντον διμερή εκκαθάριση εκκρεμοτήτων.
Σήμερα, με εξαίρεση τη Βόρεια Κορέα, όλα τα μέλη του «Αξονα του κακού» πρωταγωνιστούν στην ενίσχυση των σχημάτων περιφερειακής συνεργασίας.
Η εμμονή στις παρωχημένες προσεγγίσεις των Νεοσυντηρητικών φωτίζει τη στρατηγική αμηχανία των ΗΠΑ απέναντι στον αναδυόμενο πολυκεντρικό κόσμο.
