«Η χαρά να δίνεις χαρά στους άλλους, είναι αυτό που μας βαστάει στη ζωή…», λέει ο Ελύτης!
Η συλλογική δραστηριότητα, π.χ. επισήμανση έργων βελτιωτικών που αφορούν άμεσα και ουσιαστικά τη μη επικίνδυνη διαβίωση αλλά και τη διευκόλυνση της διαβίωσης/επιβίωσης σήμερα των συνανθρώπων πολιτών/δημοτών (οδοποιία, πυρασφάλεια, υγειονομική περίθαλψη) σε πρώτη προτεραιότητα από τα πολυδάπανα έργα βιτρίνας (πάρκα αναψυχής με βόλεϊ, μπάσκετ, palais des sports και διάφορα άλλα), οφείλει να αναπτυχθεί.
Πού οφείλεται το ότι η συλλογική δραστηριότητα δεν είναι τόσο αναπτυγμένη όπως θα έπρεπε;
Βασικά στην εσφαλμένη αντίληψη των πολιτών/δημοτών της έννοιας «κράτος». Το θεωρούν αφηρημένη έννοια και το συγχέουν με τους όποιους αιρετούς μοναδικούς εκπροσώπους της κυβέρνησης και της Αυτοδιοίκησης που προκύπτουν από τις εκλογές, στις οποίες ο πολίτης -δικαίωμα αναφαίρετο του καθενός που ψηφίζει- δίνει τη δυνατότητα να εργαστούν σε σίγουρη καλομισθούμενη θέση εργασίας και με «τυχερές», γι’ αυτόν.
Στη σημερινή πρωτόγνωρα αρνητική κατάσταση!
Απόρροια λοιπόν της ισχνής συμμετοχής με συλλογική δραστηριότητα του κατά βάση εργοδότη των εκλεγομένων αιρετών, είναι τα κατάλοιπα ανατολίτικης νοοτροπίας που εκφράζεται «εεε, τι να κάνουμε εμείς;», θεωρώντας το δικαίωμα στην εργασία εκείνου ή του παιδιού του ρουσφέτι… «Βάλε το παιδί μου σε δουλειά κι εγώ θα σε ψηφίσω…».
Αξιοκρατία γιοκ! Και πάνε χαμένοι αξιόλογοι νέοι, τεχνίτες, επιστήμονες και απόφοιτοι δημόσιων ελληνικών ΑΕΙ (Πανεπιστήμια, Πολυτεχνεία, Τεχνικές και Ανώτατες και Ανώτερες Σχολές της χώρας μας), οι οποίοι έφευγαν κι αναγκάζονται ακόμα να μεταναστεύουν σε άλλα κράτη ανά την υφήλιο!
Εκεί όπου εργάζονται, έχουν αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας, σταθερό ωράριο, επιδοτούμενες υπερωρίες, κοινωνική ασφάλιση και αξιοκρατικές προαγωγές, σύμφωνα με το αξίωμα the right man at the right place: ο κατάλληλος (αξιοκρατικά) άνθρωπος στην κατάλληλη θέση!
Εκεί πολλές χιλιάδες «δικά μας» της Ελλάδας παιδιά, διαπρέπουν, αναδεικνύοντας και τιμώντας προφανώς τις ξένες χώρες και όχι τη γενέτειρά τους, όπου οι περισσότεροι φτωχοί γονείς τους ίδρωσαν τίμια για να τα σπουδάσουν.
Σε μία από τις χώρες όπου δουλεύοντας σπούδασα, δεν υπάρχει το φαινόμενο, ούτε στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ούτε στην κυβέρνηση της χώρας τους, να εναλλάσσονται εσαεί οι ίδιες και οι ίδιες οικογενειακές κλίκες και τα τέκνα τους! Ούτε κατά διάνοια! Ισχύει απαράβατα αξιοκρατία.
Παιδεία και ιατρική είναι οι στυλοβάτες εκσυγχρονισμένων κρατών. Η παιδεία καθότι διαμορφώνει και διαπλάθει, σε συνεργασία με την οικογένεια, τον πολίτη του μέλλοντος!
Η ιατρική, που προστατεύει και σώζει τους ανθρώπους!
Δυστυχώς στην Ελλάδα, ούτε οι εκπαιδευτικοί ούτε οι γιατροί αλλά ούτε οι στυλοβάτες της εθνικής άμυνας της χώρας ανταμείβονται ανάλογα. Μέχρι πότε;
