Ανεπανάληπτη Μαδρίτη

Το 1990, όταν οι ΗΠΑ άρχιζαν να προετοιμάζονται για την εισβολή στο Ιράκ, οι Μπους-Μπέικερ δεσμεύθηκαν στη συνολική επίλυση του Μεσανατολικού.

Έναν χρόνο μετά, τον Νοέμβριο του 1991, συνερχόταν στη Μαδρίτη η Ειρηνευτική Διάσκεψη για τη Μέση Ανατολή με τη συμμετοχή όλων των εμπλεκομένων.

Σήμερα, τριάντα δύο χρόνια μετά, μια παρόμοια προσέγγιση είναι μονόδρομος ώστε να υπάρξει περιφερειακή σταθεροποίηση.

Παρ’ όλο που καμιά πλευρά δεν επιθυμεί διάχυση της σύγκρουσης στη Γάζα, η συνολική διεθνής συγκυρία δεν ευνοεί πολιτική πρωτοβουλία συνολικής σταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή.

Το 1990-91 η κατάρρευσή του υπαρκτού σοσιαλισμού και η διάλυση της ΕΣΣΔ ανέδειξαν τις ΗΠΑ ως μόνη υπερδύναμη και έτσι τερματίστηκε η προβολή των ανταγωνισμών των δύο στρατοπέδων στη Μέση Ανατολή.

Αυτή την πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά της περιοχής ευκαιρία για εγκαθίδρυση μιας Pax Americana την έχασαν οι ΗΠΑ.

Σήμερα, μια διάσκεψη για το Μεσανατολικό παρόμοια με αυτήν της Μαδρίτης θα έπρεπε να περιλαμβάνει την Κίνα, τη Ρωσία, το Ιράν, τη Σαουδική Αραβία.

Με ανοιχτά μέτωπα σύγκρουσης με τη Ρωσία και την Κίνα, από την Ουκρανία μέχρι τη Θάλασσα της Ιαπωνίας και τη Νότια Σινική θάλασσα, η Ουάσινγκτον είναι αδύνατον να προωθήσει συνολική περιφερειακή σταθεροποίηση με παράκαμψη της Τουρκίας, του Ιράν και της Σαουδικής Αραβίας.

Η μεγάλη εικόνα των παγκόσμιων ισορροπιών ορίζεται από την ανάδυση πολλών περιφερειακών κέντρων ισχύος.

Οταν στα τέλη του 1991 άρχιζε με τους όρους των ΗΠΑ η διάσκεψη της Μαδρίτης, όλοι όσοι θεωρούσαν ότι η αμερικανική ατζέντα δεν διασφαλίζει δικά τους ζωτικά συμφέροντα δεν είχαν καμία εναλλακτική επιλογή.

Τότε, το 1991, οι ΗΠΑ δεν δέχθηκαν την παρουσία της ΟΑΠ και του Αραφάτ στη Μαδρίτη, αναγκάζοντας την παλαιστινιακή αντίσταση να συμμετέχει με εκπροσώπους της στην αντιπροσωπεία της Ιορδανίας.

Σήμερα, καμιά από τις περιφερειακές δυνάμεις και χώρες δεν θα ήταν δυνατόν να αποδεχθεί παρόμοια φόρμουλα για να παρακαμφθεί το εμπόδιο της ανακήρυξης από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ πολλών δυνητικών συνομιλητών τους ως τρομοκρατών.

Αυτό που έχει μέχρι στιγμής καθυστερήσει τη διάχυση της σύγκρουσης στον Βορρά του Ισραήλ με τη Χεζμπολάχ δεν είναι η διπλωματική υπερδραστηριοποίηση και η ισχυρή ναυτική παρουσία των ΗΠΑ, αλλά η Ρεαλπολιτίκ του Τελ Αβίβ και της Τεχεράνης που φοβούνται ότι ένα ντόμινο περιφερειακής αποσταθεροποίησης θα ήταν πλεύση σε αχαρτογράφητη περιοχή.