Η Πόλη Ανάποδα είναι η αριστερή δημοτική κίνηση της Θεσσαλονίκης. Δεδομένου ότι ο ΣΥΡΙΖΑ λάτρεψε –όχι και τόσο ξαφνικά– το «Ποτάμι» κι αποφάσισε να πάει με τον Πέγκα, ενώ το ΚΚΕ λειτουργεί, μάλλον, σαν οίκος τελετών, παρά ως πολιτικός οργανισμός, η προηγούμενη φράση είναι απολύτως ακριβής.
Η Πόλη Ανάποδα είναι η αριστερή δημοτική κίνηση της πόλης.
Είναι εξαιρετικά μαζική. Οι συνελεύσεις της, τακτικότατες, συγκεντρώνουν τουλάχιστον 200-300 άτομα, κατά το 80+% πολύ νεαρών ηλικιών. Η συζήτηση είναι εξαντλητική, με την καλή έννοια, βασισμένη σε σοβαρή προετοιμασία πάνω στα προς συζήτηση θέματα. Η συμμετοχή σου μαθαίνει καινούργια πράγματα. Με όλη μου τη σχετική εμπειρία από πολλές πόλεις –και την Αθήνα–, η κατάσταση είναι πρωτοφανώς θετική.
Συνενώνει στους κόλπους της μέλη από το σύνολο της μη κυβερνητικής(!) Αριστεράς – κυριολεκτικά το σύνολο. Συμμετέχουν σχεδόν όλες οι οργανώσεις που συμμετείχαν στον ΣΥΡΙΖΑ ή προήλθαν από αυτόν, μετά τη διάσπασή του, όλες οι οργανώσεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και το 90% των υπολοίπων, μαζί και πολλών ανένταχτων, όπως ο γράφων. Τις αποφάσεις, όμως, τις παίρνει η συνέλευση. Η ιδιότητα του μέλους αφορά ατομικά την καθεμιά σε σχέση με τη δημοτική κίνηση. Δεν υπάρχει αυτοδίκαια συμμετοχή λόγω συμμετοχής σε κάποια οργάνωση.
Είναι πολύ παρεμβατική στις γειτονιές της Θεσσαλονίκης. Η παρουσία της είναι εντυπωσιακή – και σε σχέση με τη μηδενική των άλλων παρατάξεων, οι οποίες εμφανίζονται μόνο στις προεκλογικές περιόδους σε προεκλογικές εκδηλώσεις. Ο αναγνώστης και η αναγνώστρια μπορούν να ενημερωθούν από την ιστοσελίδα του σχήματος σχετικά με τις αναρίθμητες παρεμβάσεις – ιδίως στα «μικρά» ζητήματα της πόλης. Σε αυτά, δηλαδή, που κρίνεται περισσότερο η αξιοπιστία ενός πολιτικού οργανισμού. Ως γνωστόν, εξ όνυχος τον λέοντα.
Η παρουσία της στο δημοτικό συμβούλιο, κατά γενική ομολογία, είναι αυτή που αναμένει κάποιος από μια αριστερή κίνηση. Διαρκής, μαχητική και σοβαρή. Και, επιπλέον, εναλλακτική, επί του τύπου, άρα, επί της ουσίας. Η μία έδρα στο δημοτικό συμβούλιο υπηρετήθηκε, μέσω εναλλαγής, από τρία πρόσωπα. Ετσι, εκτός των άλλων, διαμορφώνονται οι άνθρωποι, ώστε να βελτιώνουν την καταλληλότητά τους σχετικά με το έργο που αναλαμβάνουν. Δεν πρόκειται για εκπροσώπους έρημους κι απρόσωπους.
Η προγραμματική της δουλειά είναι, επίσης, εντυπωσιακή. Αξιοποιώντας ανθρώπους από ακόμη ευρύτερο φάσμα, η δουλειά που έχει γίνει προκαλεί έκπληξη σε όποιον δεν παρακολουθεί την πορεία της. Ακόμη και πανεπιστημιακοί του ΣΥΡΙΖΑ έχουν συμμετάσχει –και όχι υπολειμματικά– στην παραγωγή προγραμματικών θέσεων. Αλλωστε, η παράταξη της Νοτοπούλου δεν είχε την παραμικρή παρουσία, την παραμικρή. Ετσι προέκυψε, άλλωστε, ο Πέγκας. Οποιος/α θέλει να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές, ας επισκεφτεί και γι’ αυτό τη σελίδα.
Ο πολιτικαντισμός είναι άγνωστη ιδιότητα. Καμία και κανείς δεν είναι «πολιτικός». Κι ούτε θέλει να γίνει. Για να θυμηθώ τη σπουδαία αμερικανική Νέα Αριστερά, «πολιτικοί είστε και φαίνεστε».
Θα πει κάποιος: «Σοβαρά, τώρα; Υπάρχει τέτοιο πράγμα στον κόσμο;»
Σας λέω, λοιπόν, ότι υπάρχει. Και είμαι ιδιαίτερα ευτυχής γι’ αυτό. Γιατί δείχνει πως γίνεται να έχουμε ριζοσπαστικές αυτοδιοικητικές κινήσεις, καθώς και μια Αριστερά που δεν μοιάζει σε τίποτε με τις κοινοβουλευτικές εκδοχές της.
Υπάρχει, γιατί η Αριστερά δεν χρειάζεται να είναι «ιδανική». Η περιγραφή μου για την Πόλη Ανάποδα δεν είναι «ιδανική». Αυτά που διαθέτει θα έπρεπε να είναι αυτονόητα για την όποια Αριστερά.
Επιπλέον, η επιτυχία της μπορεί να γίνει οδηγός και για κεντρική πολιτική παρέμβαση. Οποιος την αρνηθεί, ελέγχεται για ανορθολογισμό, κατά τη γνώμη μου.
Η Πόλη Ανάποδα είναι το ακριβώς αντίθετο των «συριζικών» αυτοδιοικητικών επιλογών, το ακριβώς, όμως, αντίθετο – για το ΚΚΕ δεν τίθεται θέμα για άλλους, προφανείς, λόγους.
Πολλοί τις τελευταίες ημέρες κονταροχτυπήθηκαν με την «μεταπολιτική». Μόνο που το κόμμα τους ήταν ένα αρχηγικό μεταδημοκρατικό υβρίδιο εδώ και, τουλάχιστον, 7-8 χρόνια. Το κόμμα του Τσίπρα, το οποίο υπηρέτησαν χωρίς ένα «κιχ» όλες και όλοι, ήταν ο ιδεότυπος της μεταδημοκρατίας – ο απίθανος, για ένα αριστερό κόμμα, τρόπος εκλογής του «αρχηγού» είναι μόνο ένα από τα στοιχεία ευτελισμού. Οποιος έχει διαβάσει την εισαγωγή, έστω, του ομώνυμου βιβλίου του Κόλιν Κράουτς το αναγνωρίζει σχεδόν αυτόματα.
Απόδειξη η απίστευτη διατύπωση της κ. Αχτσιόγλου, σε τηλεοπτική συνέντευξή της, πως «ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο ιδρυτής της παράταξης»!
Οταν ξεκινούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Τσίπρας ήταν ακόμη στη νεολαία – ίσως να ήταν και φαντάρος. Ακόμη κι αν δεν ήταν έτσι, όμως, η αντίληψη πως ένας «ίδρυσε» την παράταξη είναι η επιτομή της μεταπολιτικής, από αριστερή άποψη. Γιατί η μεταπολιτική, σε ό,τι αφορά κάποιες από τις διαστάσεις της, είναι πιο παλιά κι από τις λάσπες.
● Το άρθρο αυτό γράφεται στις 21 Σεπτεμβρίου. Δεν ξέρω, επομένως, τι έγινε με την προεδρική εκλογή στον ΣΥΡΙΖΑ. Υποψιάζομαι πως θα κέρδισε ο Κασσελάκης.
*Υποψήφιος στην 5η Δημοτική Κοινότητα Θεσσαλονίκης με τον συνδυασμό «Πόλη Ανάποδα» και τη Μαρία Κέκκη
xristoslaskos.wordpress.com
