Με τη διαπιστωμένη πλέον αποτυχία της ουκρανικής αντεπίθεσης, ο σχεδιασμός και η προετοιμασία της οποίας κλείνει έναν χρόνο, τι;
Αν αθροίσουμε την κριτική που ασκούν ανώτατοι ΝΑΤΟϊκοί επιτελείς και συνολικά τις επιφυλάξεις που διατυπώνονται σε ΗΠΑ και Ευρώπη, μπορούμε να διατυπώσουμε την πρόβλεψη ότι το ΝΑΤΟ δύσκολα θα προσυπέγραφε την προετοιμασία δεύτερης παρόμοιου τύπου αντεπίθεσης.
Τι μένει είναι ήδη σαφές: πόλεμος φθοράς κατά ρωσικών στόχων, που αν μη τι άλλο, βραχυκυκλώνει τη δυναμική παγώματος της σύγκρουσης.
Οι σύμμαχοι της Ουκρανίας ολοένα και πιο συχνά συντηρούν τη φόρμουλα εδαφικών παραχωρήσεων στη Ρωσία έναντι της ένταξης της υπόλοιπης Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Ενα είναι βέβαιο: αυτή τη στιγμή δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για μια συνολική διευθέτηση στην Ουκρανία και πολύ περισσότερο, για ρυθμίσεις ασφαλείας μεταξύ Δύσης και Ρωσίας παρόμοιες με αυτές που είχε ζητήσει το Κρεμλίνο λίγο πριν από την εισβολή στην Ουκρανία. Ο πόλεμος φθοράς είναι πολύ επικίνδυνος γιατί ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκαλέσει ανεξέλεγκτη διάχυση της σύγκρουσης. Η σύγκρουση στην Ουκρανία ξεκίνησε και εξακολουθεί να είναι μέχρι τώρα μια ελεγχόμενη σύγκρουση.
Σήμερα, η μόνη ρεαλιστική προοπτική δεν είναι άλλη από πάγωμα της σύγκρουσης και έναρξη διαπραγματεύσεων μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για συνολικές ρυθμίσεις στις σχέσεις της Δύσης με τη Ρωσία.
Παγωμένη σύγκρουση είναι και η ανακωχή που τερμάτισε την πολεμική σύγκρουση στην Κορέα πριν από εβδομήντα χρόνια και εξακολουθεί να ισχύει.
Την άνοιξη του 1968 άρχισαν στο Παρίσι οι ειρηνευτικές συνομιλίες ΗΠΑ-Βόρειου Βιετνάμ, οι οποίες ολοκληρώθηκαν πέντε χρόνια αργότερα, στις αρχές του 1973.
Το πάγωμα της σύγκρουσης έχει το πλεονέκτημα να μην υποχρεώνεται καμία πλευρά να αποδεχθεί απώλειες.
Η Ουκρανία μπορεί να προσέλθει στις διαπραγματεύσεις για τη σύναψη εκεχειρίας και στη συνέχεια για τη συνολική επίλυση της σύγκρουσης χωρίς να πιέζεται να αποδεχθεί τον εδαφικό της ακρωτηριασμό. Παρομοίως και η Ρωσία μπορεί να προσέλθει χωρίς να χρειαστεί να αποδεχθεί τη συμμετοχή της ακρωτηριασμένης Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ.
Το πάγωμα αποτυπώνει την αδυναμία της Μόσχας και του Κιέβου να αλλάξουν το σημερινό στάτους κβο, δηλαδή την ντε φάκτο προσάρτηση στη Ρωσία των κατεχόμενων εδαφών, αλλά και την ντε φάκτο πλήρη ένταξη της Ουκρανίας στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.
