Μετά από έναν χρόνο, στις αρχές Αυγούστου του 2024, η εικόνα που θα παρουσιάζει η Δύση θα ξεπερνά κάθε φαντασία.
Στις ΗΠΑ οι Μπάιντεν και Τραμπ μόλις θα έχουν πάρει, εκτός απροόπτου, το χρίσμα των κομμάτων τους.
Ο Τραμπ θα έχει απαξιώσει τις δικαστικές σε βάρος του διώξεις ως συνωμοσία για να του στερήσει την επανεκλογή του και προκαταβολικά θα έχει χαρακτηρίσει ενδεχόμενη ήττα του ως νοθεία που ακυρώνει τη λαϊκή βούληση.
Οι δικαστικές εκκρεμότητες του Τραμπ είναι αχαρτογράφητη περιοχή ή καλύτερα πολιτικό ναρκοπέδιο καθώς δεν υπάρχει προηγούμενο διεκδίκησης της Προεδρίας από υποψήφιο που έχει πάρει κλήση για τακτική δικάσιμο στη διάρκεια της διαδικασίας των προκριματικών.
Υπήρχε η λύση είτε της επίσπευσης είτε της μετάθεσης των δικών πριν ή μετά την προεκλογική εκστρατεία αλλά προφανώς η δικαστική εξουσία πρόβαλε το επιχείρημα ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο.
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε όλη τη διάρκεια του 2024 οι εξελίξεις στις ΗΠΑ και οι επιπτώσεις τους στην αμερικανική εξωτερική πολιτική θα είναι ένας διαρκής παράγων αβεβαιότητας και αστάθειας.
Την ίδια εποχή, αρχές Αυγούστου 2024, η Ευρώπη θα προσπαθεί να συνέλθει από το σοκ των ευρωεκλογών της άνοιξης που έχουν προεξοφληθεί ως θρίαμβος της Ακρας Δεξιάς από την Εναλλακτική για τη Γερμανία, τον Εθνικό Συναγερμό της Λεπέν, την παράταξη της Μελόνι μέχρι και τη Vox στην Ισπανία.
Τα παραπάνω είναι μια συγκρατημένη προβολή στο προσεχές μέλλον για τις τάσεις της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης που βασίζεται σε πρόσφατες μετρήσεις.
Το πρόβλημα είναι ότι τα παραπάνω έχουν προαναγγελθεί στις μεν ΗΠΑ από τις εκλογές του 2000, στη δε Ευρώπη από την παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση του 2008 και την κρίση στην ευρωζώνη μετά το 2010.
Στις ΗΠΑ το Δημοκρατικό Κόμμα διέψευσε τις τελευταίες δεκαετίες τις προσδοκίες που είχαν δημιουργήσει προεκλογικά ο Κλίντον και ο Ομπάμα για επιστροφή σε παρεμβατικές πολιτικές στήριξης της κοινωνικής συνοχής ως συνέχεια στα μεγάλα κοινωνικά οράματα του Ρούζβελτ και του Τζόνσον.
Ετσι, την ώρα που οι Δημοκρατικοί υιοθετούσαν μια άχρωμη και άοσμη κυβερνητική ατζέντα, οι χαμένοι του κοινωνικού αποκλεισμού ριζοσπαστικοποιήθηκαν στην Ακρα Δεξιά των Ρεπουμπλικανών σε πρώτη φάση και μετά το 2016 στο «τραμπικό» κίνημα.
Ιδια και χειρότερη η κατάσταση στην ευρωζώνη όπου με ιστορική ευθύνη της Γερμανίας και της παγανιστικής προσήλωσής της στη μόνιμη δημοσιονομική λιτότητα αποσταθεροποιήθηκαν πολιτικά συστήματα και διογκώθηκε η Ακροδεξιά.
Η τελευταία αναλαμπή ελπίδας για το μέλλον της Ε.Ε. ήταν η πρωτοβουλία των Μακρόν-Μέρκελ την άνοιξη του 2020 για την ίδρυση του Ταμείου Ανάκαμψης, με τη Γαλλία να την ερμηνεύει ως στρατηγική στροφή και τη Γερμανία ως απόκλιση ορισμένου χρόνου και ειδικού σκοπού.
Σε έναν χρόνο από σήμερα οι ΗΠΑ και οι Ευρωπαίοι σύμμαχοί τους θα δίνουν μια εικόνα στρατηγικού βραχυκυκλώματος χωρίς προηγούμενο, η οποία εκ των πραγμάτων θα επιταχύνει την ανάδυση ενός πολυκεντρικού, πολυπολικού και απρόβλεπτου κόσμου.
