H χώρα καιγόταν ξανά τις προηγούμενες μέρες σε διάφορα σημεία, ενώ πλέον το δεύτερο (πιο αγριεμένο…) κύμα του καύσωνα έχει παραλάβει τη σκυτάλη και πριν τη δώσει στο τρίτο… θα κάνει μπόλικη «δουλίτσα»… Εις βάρος μας… Όμως, η ζωή συνεχίζεται και δεν γίνεται αλλιώς. Έτσι, όσο η ατμόσφαιρα και η κλιματική αλλαγή το επιτρέπουν, θα υπάρχει και μπάσκετ…
Είναι έντονη τα τελευταία χρόνια η αίσθηση πως το ελληνικό μπάσκετ αντεπιτίθεται. Πως προσπαθεί συντονισμένα να ανέβει ξανά στις σκάλες της ιεραρχίας του διεθνούς ανταγωνισμού. Βασική, όμως, προϋπόθεση για να διεκδικηθεί με αξιώσεις κάτι τέτοιο είναι κυρίως η εύρυθμη εσωτερική λειτουργία. Για να μπορέσεις να τα βγάλεις πέρα με τους άλλους πρέπει πρώτα να μπορέσεις να επιστρατεύσεις εσύ τον καλύτερό σου εαυτό. Η Lady Hope αναγνωρίζει την προσπάθεια που γίνεται από τα σωματεία και την ΕΟΚ, αλλά ξέρει πως κάθε αντεπίθεση έχει και τα λάθη της, και τις αδυναμίες, και τις καθυστερήσεις της, ενώ δεν μένει ποτέ ανεπηρέαστη από τα προσωπικά τερτίπια του κάθε θεσμικού εκφραστή της…
Η Εθνική Νέων του προπονητή Κώστα Παπαδόπουλου αποτέλεσε την περασμένη εβδομάδα ένα (ακόμα) σημάδι ανάτασης. Κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Eurobasket U20 που διεξήχθη σε ελληνικό έδαφος και πιο συγκεκριμένα στο Ηράκλειο της Κρήτης. Το μετάλλιο αυτό ήταν ένα πραγματικό βάλσαμο, αλλά και ένα κίνητρο για περαιτέρω (γενική και ειδική) ανοδική πορεία. Βάλσαμο γιατί ήταν το πρώτο στις μικρές ηλικιακές κατηγορίες μετά το 2017. Και όχι μόνο στις μικρότερες ηλικίες, γιατί η Εθνική Ανδρών απέχει από το βάθρο πολύ περισσότερο…
Στο κομβικό σημείο που βρίσκεται το εγχώριο μπάσκετ είναι πολύ σημαντικό τα νέα παιδιά που παίζουν καλά το συγκεκριμένο άθλημα να έχουν κίνητρα για να γίνουν καλύτερα, για να διακριθούν. Να μη συμβιβαστούν με ένα (επικίνδυνο σε μάκρος χρόνου) ράθυμο αυτόματο πιλότο, αλλά να προσπαθούν πάντα για κάτι ακόμα περισσότερο από το όποιο κατακτημένο στάδιο. Τη δεκαετία του 1990 όποιος έπαιζε μπάσκετ στη χώρα είχε ποικίλες (και κινούμενες στη σφαίρα του εφικτού) φιλοδοξίες… Από το να κερδίσει την εκτίμηση των άλλων στα ανοιχτά που είχαν μεταβληθεί σε καθημερινές πολύωρες αρένες, το να παίξει σε μία ομάδα, να διακριθεί και να γίνει επαγγελματίας, να γίνει διεθνής, ακόμα και να πάει να αγωνιστεί κάποια στιγμή στο εξωτερικό… Όποιοι έπαιζαν μπάσκετ τότε, πάντα έβρισκαν κάτι για να τους εμπνεύσει και να τους δημιουργήσει προοπτική…
Γενικώς, αν δεν πάρουν τα μυαλά σου αέρα (εδώ χρειάζεται η βοήθεια νουνεχών ανθρώπων) και δεν «χτυπηθείς» από τη φθορά της μετριότητας έχεις πιθανότητες να προχωρήσεις σαν άτομο πάνω στα παρκέ. Αν τα φιλόδοξα και ικανά άτομα κινούνται σε συλλογικά πλαίσια που να διασφαλίζουν βασικές σταθερές, τότε ανοίγει διάπλατα ο δρόμος για αναβάθμιση του ίδιου του επιπέδου του αθλήματος σε μία χώρα.
Μία επιτυχία όπως αυτή των Νέων στο πρόσφατο Eurobasket U20 είναι κίνητρο και για όλους τους νεαρούς Έλληνες μπασκετμπολίστες που βλέπουν, που ζηλεύουν (με την καλή έννοια της λέξης), και θέλουν να ακολουθήσουν σύντομα στα ίδια χνάρια. Φυσικά, βασικός σκοπός σε τέτοιες ηλικίες δεν παύει ποτέ να είναι η παραγωγική διαδικασία. Όμως, τα κερασάκια στην τούρτα (τα μετάλλια, ανεξαρτήτως χρώματος…) εμπλουτίζουν την όποια απόπειρα. Είναι σημαντικό να θες να παίζεις καλό μπάσκετ και αυτό να στο αναγνωρίζουν σε όλη την Ευρώπη. Όταν είσαι καλός, οι πρώτοι που στο πιστώνουν είναι οι αντίπαλοι. Η επικύρωση της ποιότητας επιτυγχάνεται με τις διακρίσεις…
Μην έχουμε αυταπάτες πάντως και καλό είναι να ξέρουμε τα όριά μας. Κάθε σχετική αγωνιστική επιτυχία αφορά κυρίως στους πρωταγωνιστές της. Αυτοί την πέτυχαν, αυτοί μόχθησαν, αυτοί ξέρουν το γιατί, αυτοί κατανοούν γιατί δεν ήρθε κάτι παραπάνω (όταν αυτό δεν πραγματώνεται). Αυτοί είναι που σκέφτονται πώς θα την αξιοποιήσουν και αν το θέλουν κιόλας… Σε αυτούς ανήκει και όλοι οι υπόλοιποι οφείλουμε και να το αναγνωρίσουμε, και να το σεβαστούμε, και να το προφυλάξουμε αυτό ως κυρίαρχη συνθήκη. Το τι θα πετύχουν ή μη στο μέλλον αυτά τα συγκεκριμένα παιδιά, δεν θα ακυρώσει ποτέ την επιτυχία της 16ης Ιουλίου 2023… Όπως δεν έχει σβήσει καμία από τις τριάντα προηγούμενες φορές, στις οποίες μία ελληνική εθνική (ανεξαρτήτως ηλικιακής κατηγορίας) κατάφερε να ολοκληρώσει μία διοργάνωση με ένα μετάλλιο στις αποσκευές της…
To ελληνικό μπάσκετ έχει συμπληρώσει πολλές δεκαετίες επιτυχιών. Ένα χρονικό πέρασμα πηγή περηφάνιας, που άφησε τη δική του στάμπα και οδήγησε στην καταξίωσή του. Πότε λόγω οργανωτικής και συνολικής τεχνοτροπίας, πότε λόγω χρημάτων, πότε λόγω ατομικής ικανότητας, πότε λόγω κεκτημένης ταχύτητας, πότε λόγω και τύχης, πότε λόγω όλων αυτών μαζί… Σχετικά πρόσφατα, επήλθε μία κρίση, μία παρακμή, ένα καμπανάκι κινδύνου. Μία κρίσιμη και αναγκαία αναδιάταξη δυνάμεων κατέστη εκ των πραγματών ύψιστη προτεραιότητα.
Στο σήμερα, δίχως να έχουν εκλείψει τα τρωτά, τα προβλήματα και τα λάθη, τα σημάδια της ανάτασης είναι πολλά και εκδηλώνονται σε διάφορα μέτωπα. Αυτό είναι και το καλύτερο δυνατό τονωτικό για το παρόν και το μέλλον. Το ελληνικό μπάσκετ δεν γίνεται να χαθεί, αλλά ψάχνει με μεγάλη αγωνία να βρει το δρόμο για συχνές υψηλές πτήσεις στο διεθνές στερέωμα. Ας το βοηθήσει ο καθένας και η κάθε μία όπως μπορεί. Η παρέα του Βαγγέλη Ζούγρη και του Λευτέρη Μαντζούκα το έκανε ήδη…
