Η επίκληση του άρθρου 28 του Συντάγματος από τον πρωθυπουργό για την άμεση λειτουργία -μέσω διακρατικών συμφωνιών- ιδιωτικών Πανεπιστημίων υποδηλώνει κάτι το πολύ συγκεκριμένο για όσους έχουν διαβάσει το συγκεκριμένο άρθρο.
Οτι ο «περιορισμός ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας» (γιατί αυτό είναι ο περιορισμός του αποκλειστικού δικαιώματος του ελληνικού κράτους να παρέχει πανεπιστημιακή εκπαίδευση) γίνεται «εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον» (ποιο είναι άραγε αυτό;), «δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος» (όπως για παράδειγμα του δικαιώματος της εκπαίδευσης για όλους και όχι μόνο για τους έχοντες) «και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας» (δηλαδή με ίσους όρους αρχικής εισδοχής μέσω κοινού συστήματος εξετάσεων και παρακολούθησης -όχι δίδακτρα στα ιδιωτικά – ποιότητας σπουδών – δηλαδή κοινών προσόντων διδασκόντων κ.λπ.).
Αυτό που ζητά δηλαδή ο πρωθυπουργός είναι να σιωπήσουμε και να μη διανοηθούμε να πούμε το αυτονόητο. Αν δηλαδή αυτός, την πρώτη κοινοβουλευτική μέρα της νέας κυβέρνησης, δήλωσε με κάθε επισημότητα ότι θα καταστρατηγήσει το Σύνταγμα, όλοι εμείς που αντιδρούμε έχουμε συνταγματική υποχρέωση να το υπερασπιστούμε.
Και για να κατανοήσουμε την επείγουσα ανάγκη της κυβέρνησης να ανοίξει τη συζήτηση για αναθεώρηση του άρθρου 16, θα πρέπει επίσης να διαβάσουμε προσεκτικά όλο αυτό το άρθρο και όχι μόνο την παράγραφο 5 που αφορά τα δημόσια Πανεπιστήμια. Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου αυτού σημειώνεται ότι «η τέχνη και η επιστήμη, η έρευνα και η διδασκαλία είναι ελεύθερες, η ανάπτυξη και η προαγωγή τους αποτελεί υποχρέωση του Kράτους».
Εκεί ακριβώς μπορούμε να δώσουμε ένα δίκιο στη νέα μας κυβέρνηση που θέλει να είναι έντιμη με τον εαυτό της και να λέει πάντα την αλήθεια στους πολίτες της. Γιατί ποια αποικία είχε ποτέ ιστορικά την κυρίαρχη υποχρέωση να παρέχει ανεξάρτητη παιδεία και πολιτισμό και να διασφαλίζει την ελευθερία τους; Καμιά. Μόνο ανεξάρτητα κράτη.
Υποσημείωση: Ιδιωτική «τριτοβάθμια» εκπαίδευση έχουμε στην Ελλάδα πολλά χρόνια τώρα. Αυτή καταγράφεται στις διεθνείς αξιολογήσεις στους ίδιους καταλόγους μαζί με τα δημόσια Πανεπιστήμια και πάντα βρίσκεται στον πάτο, κάνοντάς μας επιστημονικά και εθνικά ρεζίλι. Αλήθεια, αυτό το αίσχος πότε θα το διορθώσουμε; (Εκτός αν όπως στις αντίστοιχες διεθνείς αξιολογήσεις της ελευθερίας της ενημέρωσης, κάποιοι πιστεύουν ότι ο πάτος είναι η «αριστεία»).
*Καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακός σύμβουλος Βορείου Αιγαίου
