Προς όποιον ακόμη αναπνέει
Εγκλωβισμένος σε μια κρυφή ζωή
προσπάθησα μάταια να διαφυλάξω τα οράματά μου
από την καθημερινή συνθήκη της φθοράς.
Απέτυχα.
Την ώρα που τα τέρατα πασχίζουν να εδραιώσουν την κυριαρχία τους
ποντάροντας μεθοδικά και αμείλικτα στην αδόκητη βία
το δυσοίωνο αποτύπωμα κάθε κακοφορμισμένης προσμονής
γίνεται θρόμβος που αχρηστεύει το μυαλό μου.
Ο φόβος εξαπλώνεται σαν μολυσμένη πληγή.
Τα επάλληλα τραύματα μετατρέπονται σε αόρατες αλυσίδες.
Η ψυχή μου καταβυθίζεται μουδιασμένη προς μία υποβοηθούμενη ευθανασία.
Ο κρύος ιδρώτας ενός ακόμη ναυαγίου με παραλύει.
Η αβάσταχτη απόγνωση της όποιας συνενοχής
η υποκριτική επίκληση μιας διαρκούς εξαπάτησης
Και μια ατέλειωτη θλίψη
με μεταμορφώνουν σε υστερικό φερέφωνο άλογων κραυγών
σε τυφλό μανιασμένο οπαδό
εγκλωβισμένο στην τροχιά μιας εξευτελιστικής αυτοεξόντωσης.
Μην ψάχνεις στο βλέμμα μου.
Εδώ υπάρχει μόνο σκοτάδι.
Τη στιγμή που σκύβω το κεφάλι υποταγμένος
η ντροπή μου γίνεται πίκρα και οργή.
Εξουθενωμένος και ανήμπορος απέναντι στην πραγματική απειλή
παραδίδομαι στην αλαζονεία της δύναμης που αγωνίζεται να με εκμηδενίσει.
Έρμαιο αυτού που προσπαθεί να με συντρίψει
μεταλλάσσομαι
σε πειθήνιο δήμιο κάθε αντίστασης
σε σιωπηρό στραγγαλιστή κάθε ελπίδας.
Αφού κανείς δεν αναλαμβάνει να με σώσει
θα γίνω εγώ το τσεκούρι που θα με συνθλίψει.
Μην περιμένεις τίποτε άλλο από εμένα.
Είμαι ήδη νεκρός.
Σωκράτης Γεωργιάδης
19.VI.2023
