Μια παράσταση, που έδωσαν την περασμένη Πέμπτη τα παιδιά του Νηπιαγωγείου της Σαρωνίδας, μάγεψε τους θεατές, τους ενθουσίασε, τους συγκίνησε. Γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, αδελφάκια κοιτούσαν προσηλωμένοι επί μία ώρα τα παιδιά, τα χειροκρότησαν πολλές φορές και έμειναν παραπονεμένοι γιατί να μην κρατήσει περισσότερο. Μια παράσταση ύμνος στην ειρήνη, κατά του πολέμου.
Τα 30 παιδιά, χωρισμένα σε ομάδες, κατά τις ανάγκες του έργου, απέδωσαν τον ρόλο τους με τον λόγο, τις κινήσεις, τον χορό, τα τραγούδια, τις ενδυμασίες σε μια παράσταση δεμένη, χωρίς να κομπιάζουν, χωρίς κενά και διακοπές και χωρίς να γυρίζουν προς τους συγγενείς. Επαιζε καθένα και όλα μαζί τον ρόλο τους με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, ενώ ένα παιδί αφηγητής παρενέβαινε στη ροή του έργου, όπου χρειαζόταν.
Εξι πειρατές κινούν για να βρουν τον θησαυρό με τον χάρτη που ήταν σ’ ένα μπουκάλι. Πηγαίνουν για το νησί μέσα σ’ ένα καράβι στη σκηνή, φορώντας μαύρα πειρατικά καπέλα. Κι αρχίζουν τα εμπόδια, οι δυσκολίες, οι άνεμοι, τα κύματα, οι σειρήνες και οι αξίες, να τους σταματήσουν. Ολα αυτά είναι ομάδες παιδιών με τις ενδυμασίες τους, που εναλλάσσονται στη σκηνή με τους διαφορετικούς ρόλους.
Οι αξίες –η αγάπη, η φιλία και η ειρήνη… Τέσσερα κορίτσια που έχει το καθένα στο σώμα του μπροστά μια κάρτα με την αξία και δίνεται από την αρχή η κατεύθυνση του τι επιδιώκουν τα παιδιά με την παράστασή τους. Οι πειρατές «αλλάζουν ρότα» και με ενθουσιασμό φωνάζουν ότι βλέπουν ένα νησί, ελληνικό, όπου άσπροι, μαύροι, κίτρινοι και κόκκινοι ζουν αγαπημένοι και μονιασμένοι. Αλλάζουν τα καπέλα τους και βάζουν άσπρα ναυτικά.
Στο φινάλε, όλες οι ομάδες συγκεντρώνονται σε μεγάλο ανοιχτό ημικύκλιο και όλα τραγουδούν χαρούμενα. Στον σκοπό του γιούπι γιάγια τελειώνει το τραγούδι με τους στίχους: «Κι όποιος ξαναπιάσει ασπίδα στον ποπό να βγάλει αγκίδα και στη γλώσσα να του βάλουν πιπεριά…».
Σκηνοθεσία, κείμενα, σκηνογραφία, χορογραφία, κίνηση, διαμόρφωση του χώρου στην αυλή του σχολείου, μουσική επιλογή από τραγούδια ελληνικά κυρίως αλλά και ορισμένα ξένα και τα σχέδια των κουστουμιών είναι δουλειά των δασκάλων-νηπιαγωγών. Το μεράκι, η προσπάθεια και η δουλειά τους έδωσαν το εξαιρετικό αποτέλεσμα, που το χάρηκαν τόσο τα παιδιά-ηθοποιοί, οι ίδιες όσο και το κοινό τους. Μια δουλειά σε δημόσιο νηπιαγωγείο στην περιφέρεια της Αθήνας, λίγες δεκάδες χιλιόμετρα από το κέντρο.
