Μία από τις πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης Μπάιντεν ήταν η εγκατάλειψη, αν όχι ο τορπιλισμός, του αγωγού East Med, ο οποίος είχε ούτως η άλλως απαγορευτικό κόστος και επάρκεια υποθαλάσσιων πεδίων υδρογονανθράκων που στηριζόταν σε υποθέσεις εργασίας.
Για την Ουάσινγκτον η συμμετοχή της Τουρκίας στην εκμετάλλευση του υποθαλάσσιου πλούτου της Ανατολικής Μεσογείου θα ήταν το κίνητρο για την επιστροφή της χώρας στη στρατηγική σύμπλευση με τη Δύση στην ευρύτερη περιοχή.
Το σχήμα είναι σε κραυγαλέο βαθμό πρωθύστερο, καθώς προϋποθέτει τη συνολική επίλυση της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης, την επίλυση του Κυπριακού και την εξομάλυνση των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Και όχι μόνο καθώς κυρίως πρώτα και πάνω απ’ όλα προϋποθέτει την αποδοχή από την Τουρκία της πολιτικής των ΗΠΑ στο Κουρδικό, που επέβαλαν τη χειραφέτηση του Κουρδικού Βορείου Ιράκ μετά την ήττα του Σαντάμ το 1991 και είκοσι χρόνια αργότερα τη χειραφέτηση της Κουρδικής Βορειοανατολικής Συρίας και με επόμενο σταθμό το Ιρανικό Κουρδιστάν.
Μπορεί ΗΠΑ και Τουρκία να είναι ταυτόχρονα στρατηγικοί σύμμαχοι στην Ανατολική Μεσόγειο και ταυτόχρονα στρατηγικοί αντίπαλοι στο Κουρδικό;
Μπορεί η Τουρκία να διαδραματίσει κομβικό ρόλο στην Ανατολική Μεσόγειο για την αξιοποίηση του υποθαλάσσιου ενεργειακού πλούτου με κύριο στόχο την ενεργειακή απεξάρτηση της Ευρώπης από τη Ρωσία και ταυτόχρονα να συντηρεί μια στενή Ειδική Σχέση με τη Μόσχα;
Οι αντιφάσεις δεν σταματούν εδώ, καθώς η άρση της απομόνωσης της Συρίας στον Αραβικό Κόσμο αλλά και οι ταυτόχρονες διαπραγματεύσεις της Αγκυρας με τη Δαμασκό θέτουν το ερώτημα αν η Τουρκία μπορεί να αποδεχτεί μια συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς τη συμμετοχή του Ασαντ, ο οποίος έχει πλέον ως δεδομένη τη στήριξη του Ριάντ και των συμμάχων του.
Στην διαπραγμάτευση με τη Συρία η Τουρκία προσπαθεί να εκμαιεύσει από τη Δαμασκό τις εγγυήσεις για την ασφάλειά της που της αρνείται η Ουάσινγκτον.
Οι διαπραγματεύσεις Τουρκίας – Συρίας με διαμεσολάβηση της Ρωσίας και του Ιράν, που αποσκοπούν στη συνεργασία των δύο χωρών στο Κουρδικό, συνεχίζονται εντατικά στο παρασκήνιο, με την όποια συμφωνία να είναι πολύ πιθανόν να προκαλέσει αντίδραση της Ουάσινγκτονν καθώς θα έθετε σε κίνδυνο τις Ειδικές Δυνάμεις των ΗΠΑ που βρίσκονται στη Βορειοανατολική Συρία ως ασπίδα προστασίας του συριακού παρακλαδιού του ΡΚΚ.
Τέλος, δεν μπορούμε να αποκλείσουμε οι διμερείς διαπραγματεύσεις της Τουρκίας με την Αίγυπτο, στις οποίες η Αγκυρα προσπαθεί να δελεάσει το Κάιρο για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, να περιπλέξουν αντί να διευκολύνουν την υλοποίηση της στρατηγικής των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η αντιφατική πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο μάλλον αποτυπώνει τη στρατηγική αμηχανία της Ουάσινγκτον παρά αποτελεί ρεαλιστική προσπάθεια περιφερειακής σταθεροποίησης.
Η πολιτική των ΗΠΑ στην Ανατολική Μεσόγειο θυμίζει τον Χριστόφορο Κολόμβο, που όταν ξεκίνησε δεν ήξερε πού πήγαινε και όταν έφτασε δεν ήξερε πού βρισκόταν. ΄Η ακόμη καλύτερα θυμίζει τον Γούντι Αλεν στην ταινία «Μπανάνες», ο οποίος υποδύεται εκπαιδευόμενο πράκτορα της CIA που πριν πέσει με αλεξίπτωτο κάπου στη Λατινική Αμερική ρωτάει τον εκπαιδευτή του «με ποιον είμαστε με τους αντάρτες ή με την κυβέρνηση;», για να πάρει την απάντηση: «Και με τους δύο, δεν το ρισκάρουμε»!
