Σε άρθρο στην εφημερίδα, δύο ημέρες προ των εκλογών (19/5), είχε υποστηριχθεί ή άποψη ότι «το πραγματικό δίλημμα για τους ψηφοφόρους αυτών των κρίσιμων εκλογών είναι: ψήφος υπέρ ή ψήφος κατά του νέου νεοφιλελευθερισμού;».
Το ερώτημα αυτό προέκυψε από το προφανές γεγονός ότι όλα σχεδόν τα αρνητικά κοινωνικοοικονομικά αποτελέσματα τόσο της περιόδου της κρίσης όσο και της τελευταίας κυβερνητικής 4ετίας είχαν αφετηρία την εφαρμογή νεοφιλελεύθερων πολιτικών.
Θεωρήθηκε, ως εκ τούτου, λογικό ότι η εκλαΐκευση και προβολή των συνεπειών του εφαρμοζόμενου νεοφιλελεύθερου σχεδίου κοινωνικοοικονομικής πολιτικής στα οικονομικά χειμαζόμενα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας θα αποτελούσε αντικειμενικό κριτήριο για τις τελικές αποφάσεις του αναποφάσιστου ακόμη τμήματος του εκλογικού σώματος.
Προϋπόθεση για την επιθυμητή επίτευξη του επικοινωνιακά δύσκολου αυτού εγχειρήματος ήταν ασφαλώς η παράλληλη επεξεργασία και κατάλληλη προβολή εναλλακτικού προς τον νεοφιλελευθερισμό σχεδίου αναπτυξιακής στρατηγικής και η δυνατότητα αντίστοιχης πληροφόρησης των πολιτών.
Εάν ανακαλέσει κανείς στη μνήμη το σκηνικό των προεκλογικών αντιπαραθέσεων μεταξύ της αξιωματικής αντιπολίτευσης και της κυβέρνησης καθώς και τις έντονες αντεγκλήσεις μεταξύ όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης, θα διαπιστώσει ότι δεν ήταν, όπως αναμενόταν, ο απολογισμός των συνεπειών του νεοφιλελευθερισμού στο επίκεντρο του προεκλογικού αγώνα. Το κόμμα της Ν.Δ. με τη συνδρομή της πλειονότητας των ΜΜΕ αξιοποίησε πολιτικά την οφθαλμοφανή αντιπαλότητα μεταξύ των κομμάτων και ηγεσιών της αντιπολίτευσης προβάλλοντας μετ’ επιτάσεως τον αιωρούμενο κίνδυνο της μετεκλογικής ακυβερνησίας. Με τον τρόπο αυτό μετατοπίστηκε το κύριο βάρος της πολιτικής αντιπαράθεσης.
Αντί της κριτικής αξιολόγησης των πεπραγμένων της κυβερνητικής 4ετίας και των διαγραφόμενων αδιεξόδων από μια ενδεχόμενη μελλοντική επέλαση της νεοφιλελεύθερης λαίλαπας, επικεντρώθηκε και διατηρήθηκε στην επικαιρότητα η κατά βάση πρωθύστερη και πολιτικά αποπροσανατολιστική συζήτηση για τη δυνατότητα μετεκλογικής συγκρότησης κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Απέναντι στην προτεινόμενη από την αξιωματική αντιπολίτευση μη ρεαλιστική, ως διαφαινόταν, δυνατότητα μετεκλογικής συγκρότησης προοδευτικής κυβέρνησης συνεργασίας προβλήθηκε αντίθετα η θέση του κόμματος της Ν.Δ. περί της ανάγκης κυβέρνησης εκλογικής αυτοδυναμίας.
Η μετατόπιση αυτή της προεκλογικής διαμάχης, που διατηρήθηκε μέσω της συνεχιζόμενης επιθετικής ρητορικής των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης προς το δεύτερο κυρίως κόμμα, διευκόλυνε τη Ν.Δ. να ενσπείρει τον φόβο και την αβεβαιότητα απέναντι στο ενδεχόμενο μιας παρατεταμένης ακυβερνησίας σε μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων που είχε κουραστεί να αναμένει κάποια ορατή βελτίωση της οικονομικής του κατάστασης.
Τώρα είναι βέβαιο ότι, αν η Ν.Δ. επανεκλεγεί με ποσοστό αυτοδυναμίας, θα συνεχίσει με μεγαλύτερη συνέπεια και ζήλο να εφαρμόζει τις συνταγές του νεοφιλελεύθερου δόγματος. Βάσει αυτού του δόγματος η κύρια ευθύνη για την οικονομική ανάπτυξη της χώρας εναποτίθεται στις αποφάσεις των Ελλήνων και κυρίως των ξένων (πολυεθνικές επιχειρήσεις) ιδιωτών επιχειρηματιών.
Ιδιαίτερο βάρος φαίνεται να αποδίδεται στην περαιτέρω ανάπτυξη της βαριάς (sic) βιομηχανίας του τουρισμού, την αναμονή, δίκην Κοντό, εισροής άμεσων ξένων επενδύσεων, τις χρηματικές μεταβιβάσεις των ευρωπαϊκών ταμείων και τη δυνατότητα εξωτερικού δανεισμού. Το κράτος έχει κύρια αποστολή να προστατεύει την ανεμπόδιστη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς και να εγγυάται συνθήκες ανταγωνισμού σε όλο το φάσμα της κοινωνικοοικονομικής ζωής.
Είναι όμως εξίσου βέβαιο ότι το τεχνικοοικονομικά εξαρτημένο και αναποτελεσματικό παραγωγικό μας σύστημα με τις πάγιες δομικές του αδυναμίες (έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών, αδυναμία εξασφάλισης παραγωγικής απασχόλησης, ιδιαίτερα στους νέους επιστήμονες), σε συνδυασμό με την εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης αναπτυξιακής στρατηγικής από την κυβέρνηση της Ν.Δ., έχει οδηγήσει σε αύξηση της ανισοκατανομής του εθνικού εισοδήματος και φτωχοποίηση σημαντικού τμήματος του ελληνικού πληθυσμού, στα πρόθυρα κατάρρευσης το κοινωνικό κράτος, στην αποβιομηχάνιση και εγκατάλειψη της υπαίθρου από τους νέους αγρότες και ξένους εργάτες και τέλος, στην ανησυχητική μείωση του πληθυσμού.
Το γεγονός ότι κατά την 4ετή θητεία της κυβέρνησης της Ν.Δ. δεν κινδύνευσε με κατάρρευση το δημοσιονομικό σύστημα της χώρας οφείλεται αποκλειστικά τόσο στον πακτωλό χρηματικών μέσων των ευρωπαϊκών ταμείων και στο γενναίο οικονομικό μαξιλάρι της προηγούμενης κυβέρνησης όσο και στην ασυνήθιστα χαλαρωτική πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ.
Δεδομένου ότι οι νέες κατευθύνσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης δεν φαίνεται να ευνοούν επανάληψη της γενναιόδωρης οικονομικής πολιτικής της προηγούμενης 4ετίας, η συνέχιση της ίδιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής από οποιαδήποτε κυβέρνηση χωρίς κρατική πρωτοβουλία για τη ριζική ανασυγκρότηση του εξόφθαλμα αναποτελεσματικού εθνικού παραγωγικού συστήματος θα οδηγήσει νομοτελειακά σε αύξηση του δημόσιου και ιδιωτικού χρέους και στην αναπόφευκτη επιβολή αντικοινωνικών μέτρων εσωτερικής υποτίμησης.
Είναι χαρακτηριστική η εκκωφαντική απουσία από το κυβερνητικό πρόγραμμα της Ν.Δ. κάθε αναφοράς σε πρόγραμμα ανασυγκρότησης του παραγωγικού μας συστήματος. Αυτό σημαίνει περαιτέρω εμβάθυνση της οικονομικής και συνακόλουθα πολιτικής εξάρτησης της χώρας από το εξωτερικό, με ό,τι αρνητικό για την εθνική κυριαρχία και την επίλυση των εθνικών θεμάτων αυτό συνεπάγεται. Το πραγματικό δίλημμα και σε αυτές τις εκλογές παραμένει, κατά συνέπεια: Ψήφος υπέρ ή ψήφος κατά του νεοφιλελευθερισμού;
*Ομότιμος καθηγητής Παν/μίου Πατρών
-320x213.png)
