Διάλογος με τον Δάσκαλο

Προχθές, πήγα στο χωριό, στον Σκόπελο, στην περιοχή Γέρα της Λέσβου, τη γενέτειρα του παιδαγωγού Μίλτου Κουντουρά. Περνώντας απ’ το σπίτι του, σα να είδα, στο παράθυρο της αυλής, τη φιγούρα του πατέρα του να ψιθυρίζει: «Τι έγινε πάλι στα σχολειά σας, κατηγορούν μια δασκάλα, αχ όπως τότε με τον Μίλτο. Πήγαινε να τον δεις, σε περιμένει».

Ανηφόρισα για την Πάνω πλατεία, με τα αιωνόβια πλατάνια και την πολύκρουνη βρύση. Βρήκα τον Δάσκαλο απέναντι από τη Βιβλιοθήκη του. Στέκει εκεί απ’ το καλοκαίρι του 1977, όταν τοποθέτησαν την μπρούτζινη προτομή οι αγαπημένες μαθήτριές του. Η βιβλιοθήκη, κλειστή εδώ και χρόνια, αραχνιασμένη. Να στέκεσαι μπροστά στη βιβλιοθήκη, που έχει το όνομά σου και να μην μπαίνει σ’ αυτή κανείς για χρόνια! Εσύ που αγάπησες τα βιβλία, την ανάγνωση. Τι βαριά τιμωρία! Τον πλησίασα, ακόμα και το μέταλλο ήταν ζεστό, η γλυκύτητα του προσώπου του δεν έδειχνε τα πόσα πέρασε.

Του είπα για μια δασκάλα Δημοτικού σχολείου, εκπαιδευτικό θεατρικής αγωγής, που πρόβαλε μια ταινιούλα και αμέσως άρχισαν οι κατηγόριες, ο πειθαρχικός και εκπαιδευτικός έλεγχος. Χάρηκε που στα σχολειά διδάσκουν νέες εκπαιδευτικές ειδικότητες, μουσική, εικαστικά, θέατρο. Δεν θέλουν τις καινοτόμες ιδέες στα σχολειά, στην εκπαίδευση, στην παιδεία. Δικαιολογίες είναι ότι νοιάζονται για το καλό των παιδιών, μου είπε. Θυμήθηκα τις φράσεις του για τα βιβλία, τη λειτουργία του σχολείου του, του Διδασκαλείου Θηλέων Θεσσαλονίκης.

«Κοίταξε τον κατάλογο… ψάξε μόνη σου να βρεις… έβρε ένα βιβλίο που να σου αρέσει το θέμα». Παρακάτω λέει «άφησα στη διάθεσή τους και βιβλία παρά την ηλικία τους».

Αχ, και να μας άφηναν λίγο ελεύθερους τι θα φτιάχναμε, μονολόγησε. Μας κατηγόρησαν για άθρησκους, μαλλιαροκομμουνιστές, διαφθορείς και ερωτύλους, ότι δεν αγαπάμε την πατρίδα. Τον φίλο μου Αλέξανδρο Δελμούζο και το «Σχολείο του Βόλου», τον δάσκαλό μας τον Δημήτρη Γληνό με την Ακαδημία της Αθήνας, τη Ρόζα Ιμβριώτη, τον Μιχάλη Παπαμαύρο και τόσους άλλους. Και πιο πολύ τους άγνωστους δασκάλους και δασκάλες, όσους κοπιάζουν να φέρουν το νέο πνεύμα στην εκπαίδευση στα χωριά και στις πόλεις.

Τα λόγια του μου θύμισαν την προσπάθεια μιας άλλης νηπιαγωγού. Πριν από τριάντα περίπου χρόνια, στα περίχωρα της Θήβας, εγκατέστησε στο νηπιαγωγείο της υπολογιστές. Επεσαν να τη φάνε. Καταγγελίες, αναφορές, πώς επιτρέπεται, τι θα κάνουν τα νήπια, θα μείνει πίσω το πρόγραμμα του σχολείου και άλλα. Σήμερα όλοι, περηφανεύονται για την ένταξη των υπολογιστών στα σχολεία, γιατί το λέει ένας νόμος!

Αγαπητή συναδέλφισσα, όσους κατηγορούν, κυνηγάνε, είναι σπάνιοι δάσκαλοι και πάνω απ’ όλα καταπληκτικοί άνθρωποι. Αυτοί φέρνουν την ελευθερία κι ακολουθεί η δημιουργία. Απ’ την άκρη του Αιγαίου, την πατρίδα του Κουντουρά, σου στέλνω χαιρετισμούς, όχι τόσο τους δικούς μου αλλά του Δασκάλου μας, του Μίλτου Κουντουρά.