Με την ικανότητα που αγγίζει τις αισθήσεις

Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε να περιμένει είκοσι τέσσερα ολόκληρα χρόνια για να στεφθεί ξανά πρωταθλήτρια (σε σχέση με την προηγούμενη φορά…). Πέντε χρόνια, πέντε πολύ δύσκολα χρόνια ατέρμονης εσωτερικής κυρίως επικρισίας…, μετά το 2018, η Ένωση επέστρεψε δικαιωματικά στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Σε μία στέψη που άργησε κάπως, σε σχέση με το διάστημα που κατάλαβαν (σχεδόν) όλοι πως η φετινή version υπό την καθοδήγηση του Ματίας Αλμέιδα είναι ένα ποδοσφαιρικό συγκρότημα που κάνει στο γήπεδο περισσότερα πράγματα από αυτά που θα περίμενε ακόμα κι ένας αισιόδοξος ΑΕΚτζής τον περασμένο Ιούλιο.

Είναι η αλήθεια πως το βεληνεκές της φετινής ΑΕΚ έγκαιρα το είδαν λίγοι. Και είναι επίσης αλήθεια πως το βασικό αίτιο για μία τέτοια καθυστερημένη συνειδητοποίηση ήταν ο εκπληκτικός γύρος του αξιόμαχου, άξιου συγχαρητηρίων και χειροκροτημάτων, φετινού Παναθηναϊκού. Το σημαντικότερο είναι πως η Ένωση πλέον έχει όλα τα εχέγγυα να μη χρειαστεί καν πάνω από ένα χρόνο για να κατακτήσει ξανά το πρωτάθλημα… Γιατί οι πιο αισιόδοξοι και «ασυγκράτητοι» φίλοι της έχουν αρχίσει ήδη να σκέφτονται πως στον εορτασμό των 100 χρόνων από την ίδρυση του συλλόγου ταιριάζει πολύ (και) μία φιέστα τίτλου…

Είναι το πιθανότερο πως την επόμενη σεζόν η ΑΕΚ δεν θα χρειαστεί το χρόνο που χρειάστηκε φέτος μέχρι να βρει τα πατήματά της πάνω στα γρασίδια. Ειδικά όταν ο Αλμέιδα προώθησε εξαρχής ένα απαιτητικό και σχετικά σύνθετο τρόπο παιχνιδιού, σε μία ομάδα που είχε εθιστεί τα τελευταία χρόνια απλά να κάνει τα διεκπεραιωτικά (και αυτά όχι πάντα καλά…).

Η ΑΕΚ, λοιπόν, συνέχισε την εγχώρια παράδοση που δημιουργήθηκε το 2005, δηλαδή το να συνοδεύεται η είσοδος μίας μεγάλης ελληνικής ομάδας σε ένα καινούριο γήπεδο με τον τίτλο του πρωταθλήματος. Ο Ολυμπιακός του Σωκράτη Κόκκαλη το 2005 ανταποκρίθηκε, το έκανε και η ΑΕΚ του Δημήτρη Μελισσανίδη το 2023. Ανοίγει έτσι η όρεξη και για τον Παναθηναϊκό ενόψει εισόδου στο Βοτανικό, αλλά εξυπακούεται πως είναι κάπως πρόωρη μία τέτοια συζήτηση… Η ώρα της κυριαρχίας των «πράσινων» παραμένει «εν αναμονή» και το παρόν απαιτεί λεπτές διαχειρίσεις από τον οργανισμό τους…

Όμως, στο κείμενο αυτό θέλω να σταθώ σε δύο σημεία που ξεχωρίζω από την κυριακάτικη στέψη της ΑΕΚ. Αυτά που μου μένουν εμένα στη δική μου συνείδηση. Το ένα είναι κάτι με έντονη κοινωνιολογική χροιά. Πως δεν μπορεί να βρεθεί εύκολα κάτι στη σημερινή Ελλάδα που δίνει τόση χαρά (που στην κυριολεξία άγγιξε την Κυριακή στη Νέα Φιλαδέλφεια το όριο της έκστασης και μάλιστα για πολλές ώρες) σε τόσους πολλούς ανθρώπους όπως το ποδόσφαιρο. Πολλοί κατά καιρούς απευθύνονται σε πολλούς, π.χ. κοινοβουλευτικές εκλογές έχουμε στην Ελλάδα την επόμενη Κυριακή…, αλλά οι συγκρίσεις είναι αρκετά άβολες…

Ξέρω πως στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε ισχύει πέραν του δέοντος αυτό που λένε πολλοί πως «η ΑΕΚ (και οποιαδήποτε ομάδα…) δεν θα δώσει στην συντριπτική πλειοψηφία των φίλων της να φάνε»… Αλλά, πια, μήπως μπορούν να δώσουν τα κόμματα όπως στο παρελθόν; Ο κάθε σοβαρός ποδοσφαιρόφιλος μπορεί να αφουγκραστεί τις ιεραρχίες της ζωής και να καταλάβει πολύ καθαρά πως το ποδόσφαιρο είναι κάτι το δευτερεύον… Όμως, επ΄ ουδενί δεν μπορεί να αγνοήσει ή να υποτιμήσει κάποιος τη μαζική του απήχηση και τη δυνατότητά του να απογειώνει τα πλήθη σε χρόνο dt.

Το δεύτερο είναι ένα στοιχείο αρκετά προσωποκεντρικό, καθώς αφορά στον Δημήτρη Μελισσανίδη. Ο διοικητικός ηγέτης της ΑΕΚ έχει μπει στην ιστορία των «κιτρινόμαυρων» σαν ένας από τους σπουδαιότερους παράγοντες όλων των εποχών. Για πολλούς πια είναι ο κορυφαίος όλων… Τι έκανε; Κυρίως ένα υπέρλαμπρο καινούριο γήπεδο στα πατρογονικά εδάφη του συλλόγου, και ενεργό συμμετοχή (και καθοδήγηση…) σε τέσσερα πρωταθλήματα (και ένα Κύπελλο Ελλάδας), γράφει το κοντέρ. Προς το παρόν…

Όμως, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το προσωπικό του μεράκι η ΑΕΚ να παίζει (όταν επιλέγει και μπορεί να είναι στα δυνατά της…) και πολύ καλό ποδόσφαιρο. Γιατί η ΑΕΚ των συνεχόμενων τίτλων του πρώτου μισού της δεκαετίας του 1990 έπαιξε πολύ ωραίο ποδόσφαιρο που «κακόμαθε» εκείνες τις γενιές, έτσι ώστε οι μετέπειτα συγκρίσεις να καταντούν σαν ένα είδος εσωτερικού αυτομαστιγώματος για τους απανταχού Ενωσίτες. Η ΑΕΚ του σήμερα, η ΑΕΚ της τελικής θητείας-ορόσημο του Δημήτρη Μελισσανίδη στα διοικητικά της πεπραγμένα, δίνει τέλος και σε αυτό…

Παραδέχονται στις μέρες μας πολλοί πως η Ένωση είναι ικανή, μάλιστα, για ακόμα καλύτερα πράγματα στο άμεσο μέλλον. Και αυτό γιατί ο άνθρωπος που ηγείται του οργανισμού ήθελε να συνδυάσει την εγκαθίδρυση στην κορυφή, την επικράτηση, τους τίτλους, την ιστορική πρώτη περίοδο στο νέο γήπεδο με τη φινέτσα, με την ποδοσφαιρική ποιότητα. Με την ικανότητα που αγγίζει τις αισθήσεις. Πώς θα το έκανε αυτό στην πράξη; Μα, ξεκινώντας από τα βασικά και κυρίως την επιλογή προπονητή με συγκεκριμένο στυλ ποδοσφαίρου…

Ο Ντούσαν Μπάγεβιτς, το προηγούμενο μεγάλο προπονητικό τοτέμ της ΑΕκτζήδικης «μυθολογίας», φαίνεται πως πλέον «βρήκε τον ανταγωνιστή του» και η Lady Hope δεν νομίζει πως ο ίδιος ο Ντούσκο αυτές τις μέρες στεναχωριέται και τόσο πολύ για αυτό… Ο Αλμέιδα στις πρώτες του συναντήσεις με τον Μελισσανίδη περιέγραψε το πώς φαντάζεται-σχεδίαζε τα πράγματα και το μεγάλο κλικ στο μυαλό του Νικαιώτη μεγαλοεπιχειρηματία είχε λάβει χώρα… Όλα όσα ακολούθησαν και έβγαλαν στους δρόμους τους ΑΕΚτζήδες την Κυριακή είχαν δρομολογηθεί…