Λίγο μετά την άνοδο του Γκορμπατσόφ στην ηγεσία της ΕΣΣΔ ο Economist χαρακτήρισε τη χώρα ως μια «Ανω Βόλτα με πυρηνικούς πυραύλους». Σήμερα η ανοιχτή σύγκρουση του επικεφαλής της «Βάγκνερ» Πριγκόζιν με την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων υπό τον στρατηγό Γκερασίμοφ και τον υπουργό Αμυνας, στρατηγό Σοϊγκού παραπέμπει στη σύγκρουση της ηγεσίας του στρατού με τη δύναμη ταχείας αντίδρασης στο Σουδάν.
Ο Πριγκόζιν, τα στρατεύματα του οποίου βρίσκονται στη Συρία, στη Λιβύη και στην Υποσαχάρια Αφρική, δεν είναι ένας τυχαίος υπεργολάβος.
Αποτελεί μέρος της μετακομμουνιστικής άρχουσας ελίτ, σκληρός πυρήνας της οποίας είναι οι ολιγάρχες, και μιλά όχι μόνον με τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας αλλά και με το θράσος της μη λογοδοσίας σε θεσμικά κατοχυρωμένη στρατιωτική και πολιτική ιεραρχία.
Η δημόσια ρήξη και αναγγελία αποχώρησης της «Βάγκνερ» από το Μπαχμούτ έχει δύο ερμηνείες:
● Πρώτον, να υπάρχει συνωμοσία της ηγεσίας του στρατού ώστε να «καταναλωθεί» στο πεδίο της μάχης η ισχύς της «Βάγκνερ».
● Δεύτερον, να έχει αντιληφθεί ο Πριγκόζιν την επερχόμενη ήττα της Ρωσίας και να κινείται προληπτικά για να ρίξει την ευθύνη στους Σοϊγκού-Γκερασίμοφ.
Λίγο πιο προσεκτικός αλλά εξίσου αθυρόστομος με τον Πριγκόζιν είναι και ο ηγέτης Καντίροφ της Τσετσενίας, οι δυνάμεις του οποίου, όπως και η «Βάγκνερ», καλούνται να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά εκεί που δεν τα καταφέρνει ο ρωσικός στρατός.
Στις ΗΠΑ υπάρχουν αρκετοί ιδιωτικοί στρατοί με πιο γνωστή την Black Water που διακρίθηκε στο Ιράκ, χωρίς όμως ο επικεφαλής της να έχει βγει να αποδοκιμάσει ως ανεπαρκείς τη στρατιωτική ηγεσία της χώρας και τον πολιτικό της προϊστάμενο.
Από τις πρώτες μέρες της γερμανικής επίθεσης, τον Ιούνιο του 1941, ο Στάλιν θωράκισε την ιεραρχία των Ενόπλων Δυνάμεων οριοθετώντας τις αρμοδιότητες των κομματικών πολιτικών επιτρόπων αλλά και των Υπηρεσιών Πληροφοριών.
Μέσα σε λίγους μήνες ο Κόκκινος Στρατός ξαναβρήκε τα διακριτικά που διαφοροποιούσαν τους αξιωματικούς από τους στρατιώτες, αλλά και την παραδοσιακή συντριπτική πειθαρχία του τσαρικού στρατού.
Το φαινόμενο Πριγκόζιν και κυρίως η ανταρσία του σε μια κρίσιμη στιγμή είναι ένα από τα βαρύτερα πλήγματα που έχει δεχτεί ο Πούτιν από την αρχή του πολέμου.
Μισθοφόροι για τις δύσκολες και βρόμικες αποστολές υπάρχουν σε όλες τις σημαντικές στρατιωτικές δυνάμεις στον κόσμο, από τη Λεγεώνα των Ξένων στη Γαλλία, τους Γκούρκας στη Βρετανία και την Ομάδα Αζόφ στην Ουκρανία, οι οποίοι όμως κινούνται στο πλαίσιο ενός επιχειρησιακού σχεδιασμού που φέρει τη σφραγίδα της ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων. Τα καμώματα του Πριγκόζιν σοκάρουν μόνον αυτούς που αγνοούν ότι τον κομμουνιστικό συγκεντρωτισμό δεν τον διαδέχτηκε η οικονομία της αγοράς με πλαίσιο και κανόνες αλλά η δικτατορία των ολιγαρχών.
Στις αρχές του πολέμου, όταν συναντήθηκαν με πρωτοβουλία του Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη αντιπροσωπείες της Ρωσίας και της Ουκρανίας, ο τηλεοπτικός φακός δεν αποτύπωσε μόνον την παγερή ψυχρότητα των δύο αντιπάλων αλλά και την παρουσία ενός τρίτου που συνομιλούσε με άνεση και με οικειότητα με τα μέλη και των δύο αντιπροσωπειών. Δεν ήταν άλλος από τον εμβληματικό ολιγάρχη Ρόμαν Αμπράμοβιτς.
Ζητούμενο παραμένει η τύχη του Πριγκόζιν, αν δηλαδή κινείται πανικόβλητος για να μη χρεωθεί μια επερχόμενη αποτυχία ή αν υποδύεται προσυμφωνημένο με το Κρεμλίνο ρόλο στη δημιουργία κλίματος απαξίωσης της στρατιωτικής ηγεσίας.
