Η Φασόντα είναι μια περιοχή που σήμερα ανήκει στο Νότιο Σουδάν και όπου το 1898 Γαλλία και Βρετανία παραλίγο να έλθουν σε πολεμική σύγκρουση καθώς και οι δύο διεκδικούσαν τον έλεγχο του Σουδάν.
Η Γαλλία, που ήλεγχε το μεγαλύτερο τμήμα της Υποσαχάριας αλλά και της Δυτικής Αφρικής, προσπαθούσε να αποκτήσει πρόσβαση στην Ερυθρά Θάλασσα, έτσι ώστε να μην μπορέσει η Βρετανία με ορμητήριο την Αίγυπτο να ελέγξει το Σουδάν και μετά την Αιθιοπία και να αποκτήσει εδαφική συνέχεια με την Ανατολική και τη Νότια Αφρική, αλλά και να διασφαλίσει τον πλήρη έλεγχο του ποταμού Νείλου από τις εκβολές του στη Μεσόγειο μέχρι και τις πηγές του.
Το Σουδάν είχε βαρύνουσα στρατηγική σημασία και έτσι για πρώτη φορά μετά το Βατερλό το 1815, η Βρετανία και η Γαλλία διακινδύνευσαν να εμπλακούν σε πολεμική μεταξύ τους σύγκρουση.
Η Γαλλία υποχώρησε επί της ουσίας και στη συνέχεια, η Βρετανία έσωσε τα προσχήματα.
Το Σουδάν δεν έγινε απευθείας βρετανική αποικία, αλλά προτεκτοράτο της Αιγύπτου, η οποία από το 1882 κατεχόταν από βρετανικά στρατεύματα.
Τυπικά και μέχρι την ανεξαρτησία του το 1956, το Σουδάν έφερε την ονομασία «Αγγλοαιγυπτιακό Σουδάν» ως μια επιπλέον διασφάλιση ότι η Γαλλία δεν θα επιχειρήσει να ελέγξει τη στρατηγικής γεωγραφικής θέσης χώρα.
Αλλωστε, δυτικά του Σουδάν, η γαλλική Υποσαχάρια Αφρική ονομαζόταν «Γαλλικό Σουδάν».
Οταν ο Νάσερ ανέτρεψε τον βασιλιά Φαρούκ της Αιγύπτου τον Ιούλιο του 1952 κατέστησε σαφές ότι το Σουδάν είναι μια επαρχία της χώρας που όταν τερματιστεί η εκεί βρετανική παρουσία θα διοικείται από το Κάιρο.
Το Σουδάν έγινε ανεξάρτητο την άνοιξη του 1956 καθώς στο Λονδίνο η κυβέρνηση Ιντεν ήθελε να κλείσει οριστικά και αμετάκλητα το ενδεχόμενο ενσωμάτωσης της χώρας στην Αίγυπτο του Νάσερ λίγο πριν από την εθνικοποίηση της Διώρυγας του Σουέζ τον Ιούλιο και το φιάσκο της αγγλογαλλικής εισβολής τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Σήμερα, η χαώδης κατάσταση στο Σουδάν είναι το καθυστερημένο υστερόγραφο της ανατροπής της τριακονταετούς δικτατορίας του Μπασίρ (1989-2019) με το κλασικό πλέον σενάριο του τερματισμού της υποστήριξης των ΗΠΑ, χωρίς να υπάρχει σενάριο σταθερής διακυβέρνησης για την επόμενη μέρα.
Από τότε μέχρι και σήμερα καταγράφεται ένας πρωτοφανής συνωστισμός μεγάλων και μεσαίων δυνάμεων που διαγκωνίζονται για την κατοχύρωση επιρροής και ερεισμάτων στην περιοχή του Κέρατος της Αφρικής, δηλαδή σε Αιθιοπία, Σομαλία, Ερυθραία και Τζιμπουτί.
Ο κατάλογος είναι μακρύς, αρχής γενομένης από την Κίνα, τη Σαουδική Αραβία, τα Εμιράτα και την Αίγυπτο που θέλουν να αποτρέψουν τη μετατροπή της χώρας σε δεύτερο Αφγανιστάν, δηλαδή καταφύγιο για πάσης φύσεως τζιχαντιστές, τη Ρωσία που μέσω της Βάγκνερ συρρικνώνει την επιρροή της Γαλλίας στην Υποσαχάρια Αφρική, μέχρι και την Τουρκία του Ερντογάν που τα τελευταία χρόνια διεκδικούσε ναυτική βάση στην Ερυθρά Θάλασσα.
Πρόκειται για σκηνικό επικείμενου ντόμινο περιφερειακής αποσταθεροποίησης, με δυο λόγια ένα τοπίο πολύ πιο περίπλοκο και αδιέξοδο από ό,τι η σύγκρουση μετά τα μέσα της δεκαετίας του ’70 στο Κέρας της Αφρικής των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ, που πήρε μορφή πολέμου δι’ αντιπροσώπων, με την Μόσχα και το εκστρατευτικό σώμα της Κούβας να στηρίζουν το μαρξιστικό λενινιστικό (!) καθεστώς της Αιθιοπίας ώστε να αποκρούσει την προέλαση της Σομαλίας στην επαρχία του Ογκαντέν.
