Tην αρχή την έκαναν το 1996 οι ΗΠΑ που επέτρεψαν την ίδρυση της ιδιωτικής στρατιωτικής εταιρείας Blackwater, η οποία διεκδικούσε από το Πεντάγωνο στρατιωτικές αποστολές με τη μορφή υπεργολαβίας.
Η χρησιμότητα του υπεργολάβου είναι προφανής καθώς απαλλάσσει τους συγκροτημένους κρατικούς μηχανισμούς από την ευθύνη για πρακτικές και συμπεριφορές που είναι σήμερα εκτός της κοινά αποδεκτής πολιτικής ορθότητας – μια πρακτική που έχουν υιοθετήσει και οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες.
Με καθυστέρηση μιας δεκαετίας η Ρωσία υιοθέτησε τις πολεμικές υπεργολαβίες, με πιο γνωστή την εταιρεία «Βάγκνερ» που σήμερα είναι παρούσα στην Ουκρανία, τη Συρία, τη Λιβύη αλλά και σε τρεις χώρες της υποσαχάριας πρώην Γαλλικής Αφρικής.
Οι ομοιότητες σταματούν εδώ, καθώς ο επικεφαλής της «Βάγκνερ», Πριγκόζιν, έχει μεταμορφωθεί τους τελευταίους μήνες σε στρατιωτικό και διπλωματικό σχολιαστή των επιδόσεων των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στον πόλεμο της Ουκρανίας.
Ο σχολιαστής Πριγκόζιν ξεκίνησε από την τακτική των ρωσικών δυνάμεων με επόμενο σταθμό την έλλειψη συνολικής στρατηγικής της «Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης» και πιο πρόσφατο τη διαπίστωση ότι το Κρεμλίνο πέτυχε τους στόχους του στην Ουκρανία και έχει κάθε λόγο να σταματήσει τη σύγκρουση.
Εκτελεί ο Πριγκόζιν διατεταγμένη υπηρεσία με στόχο την παραπληροφόρηση-παραπλάνηση της Δύσης ως προς την πραγματική ατζέντα του Πούτιν;
Αν όχι, τι σημαίνει η δημόσια αυτονόμησή του σε σχέση με την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία του υπουργείου Αμυνας της Ρωσίας;
Διεκδικεί ο Πριγκόζιν την ηγεσία των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων στο πλαίσιο ενός ελιγμού του Πούτιν να αποσείσει τις όποιες ευθύνες θα μπορούσαν να του καταλογιστούν για τη διεξαγωγή του πολέμου;
Θα μπορούσαμε να συνεχίσουμε την απαρίθμηση ερωτήσεων, χωρίς να μπορούμε να διακινδυνεύσουμε μια απάντηση σε μια κατάσταση πραγμάτων που παραπέμπει στη «σοβιετολογία» και «κρεμλινολογία» της εποχής του Πρώτου Ψυχρού Πολέμου.
Ο Πριγκόζιν δεν είναι ο μόνος που ασκεί έντονη κριτική στη στρατιωτική ηγεσία της Ρωσίας.
Ο ηγέτης της Τσετσενίας, Καντίροφ, από τις πρώτες μέρες της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία κατοχύρωσε στην πράξη την πλήρη ελευθερία τοποθετήσεων για την εξέλιξη του πολέμου.
Τριάντα και πλέον χρόνια μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, και το πλαίσιο και οι κανόνες άσκησης της εξουσίας στην αχανή ευρασιατική χώρα, τη μετασοβιετική Ρωσία, αποτελούν ζητούμενο.
Τέλος, η παρέμβαση Πριγκόζιν συνέπεσε με τη διαρροή απορρήτων εγγράφων στις ΗΠΑ για την αδυναμία του Κιέβου να αλλάξει τα δεδομένα που έχουν διαμορφωθεί στο πεδίο της μάχης.
