Connecticut rules στο φετινό NCAA

Στις 3 Απριλίου το Πανεπιστήμιο του Connecticut κατέκτησε στο NRG Stadium του Houston το φετινό τίτλο στο αμερικάνικο κολεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ, το περίφημο NCAA. Στο άκουσμα της λέξης NCAA πάρα πολλοί εγχώριοι λάτρεις του αθλήματος αισθάνονται έντονα σκιρτήματα. Γιατί το συγκεκριμένο πρωτάθλημα είναι πλέον το πιο κοντινό στο είδος του μπάσκετ στο οποίο γαλουχήθηκαν όλοι όσοι είχαν επαφή με το μπάσκετ τα χρόνια της εδραίωσης και της ραγδαίας αύξησης της δημοφιλίας του στην Ελλάδα.

Ακόμα και οι διαφοροποιημένοι σε κάποια σημεία κανονισμοί λειτουργούν ως μία ανάμνηση μίας από τις καλύτερες εποχές στη ζωή κάθε Έλληνα μπασκετόφιλου. Οι ήχοι από τις κατάμεστες κερκίδες, η μουσική που συνοδεύει τις διακοπές των αγώνων, η μπασκετική αφέλεια, η ζωτικότητα και το πάθος των «νεοσσών» που προετοιμάζονται για να στελεχώσουν επάξια το μελλοντικό κόσμο του παγκόσμιου μπάσκετ (οι καλύτεροι από αυτούς στο ΝΒΑ, οι υπόλοιποι διάσπαρτοι σε διάφορες Λίγκες ανά τον πλανήτη), και πολλά άλλα στοιχεία, συνηγορούν στη σμίλευση της μυσταγωγικής χροιάς του NCAA. Ειδικά στη διαδικασία της March Madness, δηλαδή στα κρίσιμα νοκ άουτ ματς που κρίνουν τις προκρίσεις, τις διακρίσεις και τον τίτλο… 

Στο σημείο αυτό θα μπορούσε να πει κάποιος πως και στις (μπασκετικές) ΗΠΑ καλό είναι να επικρατεί η υπομονή και η σύνεση, γιατί μάλλον είχε δίκιο ο Μπομπ Νάιτ όταν έλεγε πως «αν σχετιζόμουν με το NBA, δεν θα ήθελα ένα 19χρονο ή ένα 20χρονο παιδί για να το βάλω μέσα σε όλα τα ταξίδια και όλα τα προβλήματα που υπάρχουν στο NBA. Θα ήθελα ένα πολύ πιο ώριμο παιδί. Θα ήθελα ένα παιδί που ίσως παρακολουθούσα σε μια άλλη ομάδα και τώρα είναι 21 ή 22 χρονών, αντί για 18 ή 19. Και τότε μπορεί και να το έπαιρνα μετεγγραφή αυτό το παιδί». Αλλά, αυτό είναι μία άλλη ιστορία, πολύ σοβαρή, για την οποία οι αρμόδιοι θα πρέπει να συσκεφτούν πρωτίστως με τον εαυτό τους για να μπορέσουν να δώσουν ξανά προωθητικό και ουσιαστικό χαρακτήρα στα σύγχρονα μπασκετικά κολεγιακά προγράμματα. 

Η Lady Hope δεν θα ξεχάσει ποτέ τα πρώτα της ερωτοχτυπήματα με το NCAA. Που αφορούσαν -για να λέμε την αλήθεια…- περισσότερο τις σχετικές σελίδες στο θρυλικό εβδομαδιαίο περιοδικό Τρίποντο (είτε σε κάποιο άλλο αντίστοιχο, όπως το Ματιές στο Μπάσκετ), παρά στις (σποραδικές) τηλεοπτικές μεταδόσεις των τότε ελληνικών καναλιών… Παρόλα αυτά, παρόλη την απόσταση…, είχε δημιουργηθεί μία απτή σχέση. Το πρώτο Final Four για το οποίο ενημερώθηκε εκτενώς ήταν εκείνο του 1989 όταν στον τελικό το Michigan του προπονητή Στιβ Φίσερ είχε επικρατήσει του Seton Hall (στο άκουσμα του ονόματός του πάντα ο πρώτος που θα αισθάνεται πολλά είναι ο μεγάλος Νίκος Γκάλης…) με 80-79. Η πρώτη ομάδα που λάτρεψε ήταν το UNLV του Τζέρι Ταρκάνιαν με τους υπέροχους Λάρι Τζόνσον, Στέισι Όγκμον, Άντερσον Χαντ και Γκρέγκ Άντονι να παραδίδουν μαθήματα μπασκετικών διαπιστευτηρίων υψηλού περιεχομένου. Εκείνα τα χρόνια έμαθε και για τη δυναστεία του UCLA τη δεκαετία του 1960 και του 1970, του Πανεπιστημίου με τους περισσότερους τίτλους (έντεκα, ενώ ακολουθούν με οκτώ το Kentucky και με έξι η North Carolina), αλλά και της επικής μορφής του προπονητή Τζον Γούντεν (που επίσης έλεγε πως «κόουτς είναι κάποιος που μπορεί να υποδεικνύει διορθώσεις, χωρίς να προκαλεί αντιδράσεις»).

Στους πέντε τίτλους συναντάει κάποιος μία από τις πιο πετυχημένες ομάδες της τελευταίας 30ετίας, το Duke, που είναι συνυφασμένο με ένα όνομα, του Μάικ Σιζέφσκι, την Indiana που θυμίζει Μπόμπι Νάιτ και τους φετινούς πρωταθλητές, τους UConn Huskies (δηλαδή το Connecticut…). Που επέστρεψαν στην κορυφή μετά από εννέα χρόνια, και που έχουν κατακτήσει όλους τους τίτλους τους από το 1999 κι ύστερα, κάτί που τους καθιστά ένα σημείο αναφοράς για την τελευταία περίπου 20ετία στο αμερικάνικο κολεγιακό μπάσκετ. Στον τελικό της 3ης Απριλίου οι Huskies υπέταξαν με άνεση και στυλ τη μεγάλη έκπληξη του τουρνουά, το San Diego State, με 76-59. Έτσι, οι παίκτες του Νταν Χάρλεϊ ολοκληρώνοντας μία εξαιρετική πορεία σε όλους τους νοκ άουτ αγώνες ενημέρωσαν, «ψιθυρίζοντας στα αυτιά τους», όλους τους αντιπάλους τους πως το φετινό πρωτάθλημα του NCAA είχε ένα βασικό συστατικό γνώρισμα: το Connecticut rules…

Η κατάκτηση της κορυφής έφερε σε αυτήν και έναν Έλληνα, τον 19χρονο πρωτοετή Απόστολο Ρούμογλου, που έγινε ο πρώτος Έλληνας που κατέκτησε τον τίτλο στο κολεγιακό πρωτάθλημα μπάσκετ των ΗΠΑ. Ο ύψους 2.01 παίκτης προέρχεται από τον ΠΑΟΚ και έφερε στο νου πολλών συμπατριωτών μας την πρόσφατη στέψη ως πρωταθλητή του αμερικανικού ποδοσφαίρου, του NFL, του 22χρονου Έλληνα Γιώργου Καρλάφτη. Στον τελικό του Super Bowl που έγινε λίγο πριν τα μέσα του περασμένου Φλεβάρη η ομάδα του, οι Kansas City Chiefs, νίκησε τους Philadelphia Eagles με 38-35 και πήρε τον τίτλο.

Φυσικά, τέτοιες επιτυχίες έχουν κυρίως ατομική χροιά και ανήκουν στους ίδιους τους αθλητές, στην προσπάθεια που καταβάλλουν για να αξιοποιήσουν τα ταλέντα τους και στους ανθρώπους που τους βοηθούν. Όμως, παράλληλα, με αυτό τον τρόπο δημιουργούνται και κάποια ευρύτερα οφέλη. Η Ελλάδα γίνεται γνωστή ευρέως ως μία χώρα ικανή να παράγει ανθρώπους επιτυχημένους που φτάνουν ψηλά. Την ίδια ώρα που (για) σε ορισμένα Ελληνόπουλα, έστω και αρχικά στις πιο μύχιες σκέψεις τους, ανεβαίνει ο πήχης, σε ένα είδος θετικής μίμησης που αποφέρει μονάχα βελτιώσεις (αν επιτευχθεί σωστή διαχείριση και συγκερασμός δυνατοτήτων, προσδοκιών και πραγματικότητας…). Άλλωστε, ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, αφού τόση ώρα μιλάμε για μπάσκετ, είναι ο πρώτος που σέρνει το σχετικό (ελληνικό) χορό…