Αποχαιρετώ τον γείτονά μου τα τελευταία 35 χρόνια, τον συγγραφέα, δικηγόρο και δημοσιογράφο Ξενοφώντα Μαυραγάνη, τον μέγα σαρκαστή του καθημερινού μας βίου, υπενθυμίζοντας κάποιες από τις λέξεις με τις οποίες είχα παρουσιάσει ένα από τα πρώτα του βιβλία («Προς το παρόν υγιαίνω», διηγήματα, Εκδόσεις Νησίδες).
Κι αυτό γιατί ο αληθινός Ξενοφών «κρύφτηκε» στους ήρωές του ή καλύτερα αποκαλύφθηκε διαμέσου αυτών: «…ένας φιλοσοφημένος ηδονιστής. Ενας επικούρειος που μετέρχεται της αφηγήσεως και του γραπτού λόγου για να υπερασπιστεί το απόφθεγμα “βίος ανεόρταστος, μακρά οδός απανδόκευτος”.
Ταυτοχρόνως, όμως, είναι και ένας υμνητής της ανόθευτης λιτότητας του βίου. Οπότε προκύπτει ένας συγγραφέας θηρευτής ηδονών, οι οποίες συμβαίνει να ανθίζουν στη φτώχεια ή την ταπεινότητα». Αποχαιρετώ τον Λέσβιο που όταν έλεγε «Πλωμάρι» μύριζε η ατμόσφαιρα θάλασσα και γλυκάνισο και ανθρωπισμό μάχιμο απέναντι σε όλες τις μορφές μισαλλοδοξίας.
Αυτό τον άνθρωπο, μάχιμο μέχρι τέλους για τις υποθέσεις της Καλαμαριάς (στρατόπεδο Κόδρα, παραλιακό μέτωπο) αποχαιρετήσαμε σήμερα στην πολιτική του κηδεία στις 13.30, στα νεκροστάσια έναντι των Κοιμητηρίων Αναστάσεως του Κυρίου (Αίθουσα Billys Palace).
