ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις που άρχισαν χθες στη Γαλλία έχουν ανοιχτή ημερομηνία λήξης καθώς τη συνέχιση ή τον τερματισμό της απεργίας θα τα αποφασίσουν σε ψηφοφορία οι ίδιοι οι εργαζόμενοι.

Αυτή τη φορά πολύ δύσκολα θα μπορεί να απαξιωθεί η γενική απεργία ως αναδίπλωση στο «Γαλατικό Χωριό» της παγκοσμιοποίησης.

Σε μια στιγμή που η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση και η παγκοσμιοποίηση υποτάσσονται σε γεωπολιτικές εθνικές ατζέντες και σκοπιμότητες, οι μεταρρυθμίσεις και διαρθρωτικές αλλαγές που εξαγγέλλονται στο όνομά τους συναντούν κοινωνική και πολιτική αντίδραση που για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες δεν είναι μάχη οπισθοφυλακής αλλά δυναμική διεκδίκηση συνδιαμόρφωσης του μέλλοντος.

Εύλογα τίθεται το ερώτημα αν βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο Μάη του 1968 και σε ένα νέο φθινόπωρο του 1995.

Η απάντηση θα δοθεί τις επόμενες μέρες και βδομάδες, αλλά ήδη είναι ορατή η διαφοροποίηση του 2023 από το 1968 και το 1995.

Οι απεργιακές κινητοποιήσεις του 1968 ακολούθησαν την εξέγερση των φοιτητών και οδήγησαν τη σύγκρουση από τα οδοφράγματα στις σκληρές διαπραγματεύσεις των συνδικάτων με την κυβέρνηση που είχαν αίσιο τέλος, με τον πρωθυπουργό Πομπιντού να δέχεται πρωτοφανείς αυξήσεις μισθών και διεύρυνση των εργασιακών δικαιωμάτων και αμέσως μετά οι συνδικαλιστικές συνομοσπονδίες τερμάτισαν τις κινητοποιήσεις.

Επρόκειτο για μια διαπραγμάτευση σταθεροποιητική υπό την καθοδήγηση των κομμάτων της Αριστεράς και κυρίως του ΓΚΚ.

Το ίδιο σκηνικό πολιτικής χειραγώγησης μεγάλων απεργιακών κινητοποιήσεων επαναλήφθηκε το τελευταίο τρίμηνο του 1995, όταν το δίδυμο Σιράκ-Ζιπέ κινήθηκε στο όνομα της ΟΝΕ σε μαζικές μισθολογικές περικοπές αλλά και κατεδάφιση εργασιακών κεκτημένων.

Σήμερα η αύξηση του εργασιακού χρόνου κατά δύο ή τρία χρόνια πριν από τη συνταξιοδότηση είναι η αφορμή για μια γραμμή πλεύσης της εξουσίας που κατεδαφίζει συνεχώς κατακτήσεις και κεκτημένα δεκαετιών.

Ο Μακρόν εξελέγη για δεύτερη φορά όχι για να τερματίσει τη Γαλλική Εξαίρεση, όπως αποκαλούν σκωπτικά οι Αγγλοσάξονες τον ρυθμιστικό ρόλο του γαλλικού κράτους στις κοινωνικοοικονομικές ισορροπίες, αλλά για να μην έλθει στην εξουσία η Ακροδεξιά της Λεπέν.

Ο Μακρόν δεν έχει λαϊκή εντολή και νομιμοποίηση για κατεδάφιση των κεκτημένων και δεν διαθέτει αυτοδύναμη πλειοψηφία στη Βουλή.

Χωρίς νομιμοποίηση και κοινοβουλευτική πλειοψηφία η κυβέρνηση και χωρίς τη σταθερή για δεκαετίες χειραγώγησή τους από την Αριστερά τα συνδικάτα, η Γαλλία βαδίζει λιγότερο από έναν χρόνο μετά τις εκλογές σε αχαρτογράφητα νερά με άξονα αναφοράς την εν εξελίξει σύγκρουση.