Την άμεση διαρροή τού «ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ» της ταχύτατης συνεδρίασης και απόφασης της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου ως προς το αν οι Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων από Δάνεια και Πιστώσεις που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα νομιμοποιούνται να προχωρούν σε αναγκαστική εκτέλεση (κατασχέσεις, πλειστηριασμούς κ.λπ.) επί περιουσιακών στοιχείων για είσπραξη των απαιτήσεων που διαχειρίζονται, διαδέχθηκε η κραυγαλέα σιωπή και το κοινωνικό ρίγος.
Η κραυγαλέα σιωπή προέρχεται από τους ωφελούμενους, δηλαδή τις Εταιρείες Διαχείρισης Απαιτήσεων, των οποίων η ίδρυση και λειτουργία εποπτεύεται από την Τράπεζα της Ελλάδος και τον σχετικό Κώδικα Δεοντολογίας. Οι 19 αυτές εταιρείες (APS, VERALTIS, CEPAL, DOVALUE, DV01, EOS, EUPRAXIS, FIRST CAPITAL, HIPOGES HELLAS, HOIST HELLAS, INTRUM, MOUNTSTREET, NPA, PEPPER, QUANT, RAM, SFS, THEA ARTEMIS και UOI), οι οποίες τέθηκαν σε καθεστώς εντατικής δραστηριοποίησης μετά τον ν.4354/16.12.2015 περί διαχείρισης των μη εξυπηρετούμενων δανείων και κυρίως η Ενωσή τους (ΕΕΔΑΔΠ) έχει και αυτή αποσβολωθεί, ώστε δεν έχει σχολιάσει τη διαρροή, αν και σήμερα αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα κοινωνικό θέμα.
Αλλά το ίδιο αποσβολωμένη είναι και η μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία, η οποία αισθάνεται να τη διαπερνά το ρίγος της προγραμματισμένης απώλειας της κατοικίας της, είτε πρώτης (κύριας οικογενειακής) είτε δεύτερης (για τα παιδιά), και εύλογα αναρωτιέται:
- Πώς νοείται μία συνήθης αίτηση ασφαλιστικών μέτρων στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών να δικάζεται μετά 3-4 μήνες από την κατάθεσή της και η απόφαση να εκδίδεται επίσης μετά 3-4 μήνες από τη δίκη, αλλά ο Α.Π. και δη σε πλήρη Ολομέλεια να συνεδριάζει και να αποφασίζει για ένα μείζον και φλέγον νομικό και κοινωνικό θέμα εντός 10 εργάσιμων ημερών από τη δίκη; Παρασχέθηκε άραγε στους αρεοπαγίτες ο απαιτούμενος χρόνος για μελέτη του ογκωδέστατου φακέλου των 2.000 σελίδων; Δίδεται ναι ή όχι η εντύπωση της ήδη ειλημμένης απόφασης και συνεπώς της περιττής ακροαματικής διαδικασίας; Και αποτελεί αυτό ευθεία βολή κατά της εικόνας των πολιτών για το δικαιοκρατικό σύστημα, ναι ή όχι;
- Η 1873/2022 απόφαση του Α2 Τμήματος, η οποία με πρόεδρο τον αντιπρόεδρο του Α.Π., Θεόδωρο Κανελλόπουλο, παρέπεμψε το θέμα στην Ολομέλεια, δημοσιεύθηκε μόλις την 10η Νοεμβρίου 2022, ενώ η όλη διαφορά είχε ξεκινήσει το 2016. Αλλά και η απορριπτική 822/2022 με πρόεδρο τον αντιπρόεδρο του Α.Π., Γεώργιο Αποστολάκη, δημοσιεύθηκε στις 12 Μαΐου 2022, ενώ η όλη διαφορά ξεκίνησε το 2013. Πώς δικαιολογείται λοιπόν η ασφυκτική συμπίεση της εύλογης διάρκειας της αμετάκλητης δίκης σε 10 εργάσιμες ημέρες;
- Αν επαληθευθεί η διαρροή περί ευρύτατης πλειοψηφίας (56 προς 9), αναρωτιέται κανείς για ποιο λόγο άραγε το κοινό περί δικαίου αίσθημα και οι κοινωνικοί και επαγγελματικοί φορείς που το εκπροσώπησαν στη δίκη της 26ης Ιανουαρίου δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν πάνω από εννέα δικαστές, αν και εκπροσωπήθηκαν από κορυφαίους νομικούς πανεπιστημιακούς και μάχιμους δικηγόρους της χώρας;
- Η απόφαση αντικειμενικά συντονίζεται ναι ή όχι με την «προστασία» του πτωχευτικού νόμου (4738/2020) αλλά και τη θέληση των Εταιρειών Διαχείρισης, όπως αυτή διατυπώθηκε στον υπουργό των Οικονομικών (βλ. δηλώσεις του την 20ή.10.2022);
- Η διαπίστωση του ίδιου υπουργού την 20ή.10.2022, ότι «…οι χρηματοδοτικοί φορείς οφείλουν να ευθυγραμμιστούν με την πολιτεία για την αποτελεσματική και βιώσιμη διαχείριση του προβλήματος του ιδιωτικού χρέους. Μέχρι σήμερα, παρά την πρόοδο, οι χρηματοδοτικοί φορείς υστερούν σημαντικά. Στο συγκεκριμένο ζήτημα, του εξωδικαστικού μηχανισμού, δεν έχουν σταθεί στο ύψος των περιστάσεων ούτε οι τράπεζες ούτε οι διαχειριστές απαιτήσεων, με ορισμένες φωτεινές εξαιρέσεις. Προσδοκούμε και πιέζουμε, τράπεζες και εταιρίες διαχείρισης, να εντατικοποιήσουν τις προσπάθειές τους για την ταχεία υλοποίηση ρυθμίσεων. Και έχουν ευθύνη γι’ αυτό, πρωτίστως απέναντι στην ελληνική κοινωνία. Γιατί η επιτυχία υλοποίησης του νέου νόμου θα λειτουργήσει προς όφελος της κοινωνίας και της οικονομίας», δεν αποτελεί την πλήρη ομολογία του κινδύνου που διατρέχουν οι πολίτες;
Τα ερωτήματα για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις είναι πολλά και απαιτούν απαντήσεις. Αλλά ένα από αυτά δεν έπρεπε καν να τίθεται, η προστασία της κύριας κατοικίας για κάθε φυσικό πρόσωπο, ανεξαρτήτως επαγγελματικής ιδιότητας.
*Δικηγόρος, ΙΜΕ-ΓΣΕΒΕΕ
