Λίγο καιρό πριν ένα από τα πιο περίεργα, αλλά και πιο δημοφιλή ερωτήματα που σχετίζονταν με τη δημόσια ζωή στη χώρα ήταν το «πού είναι ο Ιβάν Σαββίδης». Δεν ήταν λίγα τα δημοσιεύματα στα ελληνικά ΜΜΕ που έδιναν τις δικές τους ερμηνείες. Σε κάθε περίπτωση, είναι πανθομολογούμενο πως ο Ιβάν Σαββίδης κινείται προσεκτικά. Οι αμερικανικές πιέσεις σε κάθε τι που σχετίζεται με τη Ρωσία (από τον επιχειρηματικό κόσμο της συγκεκριμένης χώρας μέχρι αθλητές ή καλλιτέχνες…) φαίνεται να έχουν παίξει το δικό τους ρόλο. Αλλά αυτό το κείμενο δεν αποσκοπεί να αναφερθεί σε αυτά, αλλά σε κάτι άλλο που σχετίζεται (φανερότατα…) με τον Ιβάν Σαββίδη, τον ποδοσφαιρικό ΠΑΟΚ. Που και αυτός μέχρι πριν λίγο καιρό λειτουργούσε σαν (ποδοσφαιρικά) «εξαφανισμένος»…
Για δεύτερη συνεχόμενη αγωνιστική περίοδο ο ΠΑΟΚ δεν ξεκίνησε καλά τη σεζόν. Η ομάδα εμφανιζόταν ασύνδετη, οι παίκτες πάσχιζαν να βρουν το ρόλο τους, η ενέργεια απουσίαζε, το μυαλό επηρεαζόταν κι αυτό από τις σωματικές δυσλειτουργίες, οι ισοπαλίες (ακόμα και οι ήττες) ήταν συνηθισμένες. Και ξαφνικά από ένα σημείο και μετά οι παίκτες του Ραζβάν Λουτσέσκου, και πέρυσι και φέτος, ανέβασαν ταχύτητες και αντοχές, το σύνολο έγινε συμπαγές και συνεκτικό, η αποτελεσματικότητα απέκτησε παρατεταμένες διαστάσεις, η ποιότητα κατακτούσε ολοένα και μεγαλύτερο μερίδιο στην πίτα των εντυπώσεων. Πλέον, εδώ και καιρό, ο ΠΑΟΚ αποδίδει σωστό και συχνά και ωραίο ποδόσφαιρο, παλαιότεροι παίκτες του βρίσκουν τον εαυτό τους, ενώ αναδύονται καινούριοι με όρους προοπτικής για λαμπρή καριέρα ακόμα και στο διεθνές ποδοσφαιρικό στερέωμα… Ο δε προπονητής του συνεχίζει να δικαιώνει τα όσα εγκωμιαστικά λέγονται για τις προπονητικές του ικανότητες (την ίδια ώρα που κάποιες δηλώσεις του απωθούν τους περισσότερους…).
Πέρυσι τα ουσιαστικά οφέλη του ΠΑΟΚ από το αγωνιστικό του πικ ήταν μία (σπουδαία) συμμετοχή σε προημιτελική φάση ευρωπαϊκής διοργάνωσης (στο UEFA Conference League) και η πρόκριση στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας. Φέτος; Δεν μπορούμε να ξέρουμε πόσο θα συνεχιστεί, αλλά ούτε και τι θα αποφέρει στον ΠΑΟΚ στο τέλος, το φορμάρισμα και η λειτουργία σαν ελβετικό ρολόι που του αναγνωρίζουν (ειδικά μετά τις δύο πρόσφατες νίκες επί του Παναθηναϊκού σε πρωτάθλημα και Κύπελλο) όλοι. Προς ώρας, ας του δώσουν όσοι αισθάνονται έτσι συγχαρητήρια για αυτό και ας περιμένουν όλοι οι ποδοσφαιρόφιλοι τα ίδια τα γεγονότα να αυτο-διαμορφωθούν. Ένα πολύ καλό διάστημα δεν εγγυάται τη μελλοντική του αναπαραγωγή, απλά αυξάνει τις πιθανότητες για κάτι καλό…
Είναι λογικό ο εγχώριος οπαδικός ανταγωνισμός να μην αφήνει πολλούς να δουν τις αρετές ενός ποδοσφαιρικού συγκροτήματος. Ή να υπερ-προβάλλονται οι αδυναμίες του (γιατί αλάνθαστη, άπαιχτη, αψεγάδιαστη ελληνική ποδοσφαιρική ομάδα δεν υπήρξε ποτέ…). Ακόμα και να πηγαίνει η συζήτηση στα εξωαγωνιστικά, γιατί εδώ στην Ελλάδα και οι αφορμές είναι πολλές και οι σχετικές παρα-φιλολογίες (είτε ισχύουν, είτε όχι) ακόμα περισσότερες. Φέτος, εκτός από τον υπέροχο ΠΑΟΚ του τελευταίου καιρού, η ΑΕΚ παίζει ένα διαφορετικό ποδόσφαιρο που τις περισσότερες φορές είναι ελκυστικότατο στο μάτι. Ο Παναθηναϊκός για μήνες δίδαξε το πώς μπορείς να πάρεις τα μέγιστα αξιοποιώντας με τη δουλειά το ταβάνι των δυνατοτήτων ενός ρόστερ. Ο Ολυμπιακός διαθέτει ορισμένες μονάδες που μπορούν να προσφέρουν όμορφες ποδοσφαιρικές φάσεις και στιγμές, ανεξάρτητα αν το «ερυθρόλευκο» σύνολο αποδίδει πάντα ή όχι… Για τη Lady Hope, μακάριοι όσοι μπορούν να τα απολαύσουν όλα αυτά…
