Τι πρέπει να αλλάξει;

Τι πρέπει να αλλάξει;

Του ΓΙΑΝΝΗ ΜΠΕΖΟΥ

Πολύς θόρυβος έγινε τελευταία για την «υποβάθμιση» των πτυχίων μετά τις θεατρικές σπουδές. Δηλαδή, για να είμαστε ακριβείς, ένα θέμα που εκκρεμούσε για αρκετά χρόνια ήρθε και έσκασε με κρότο ταράζοντας τα ήρεμα νερά της καλλιτεχνικής μας ζωής.

Τώρα πόσο καλλιτεχνική είναι αυτή η ζωή είναι ένα ζητούμενο, που μάλλον το προσπερνάμε όλοι μας σφυρίζοντας αδιάφορα περιχαρακωμένοι στα επαγγελματικά μας ενδιαφέροντα, δηλαδή, για να μην πολυλογούμε, στην καριέρα μας.

Το θέμα της εκπαίδευσης, και μιλώ για τη θεατρική μόνο που έχω μια σχετική εικόνα, είναι μια πληγή που χειροτερεύει με την πάροδο του χρόνου. Πολλοί οι ενδιαφερόμενοι να εκπαιδευτούν για να βγουν στην πιάτσα.

Φυσικά για δικούς του λόγους ο καθένας. Το αν θα επιτύχει ή όχι θα το δείξει το βάθος του χρόνου. Πέρα από το χάρισμα που είναι η πρώτη ύλη, απαιτούνται η αφοσίωση, το πάθος, η συνέπεια, η προσωπική μόρφωση, ο επαγγελματισμός, η αυτοπεποίθηση και χίλια δυο άλλα που δυστυχώς δεν μαθαίνονται, ούτε διδάσκονται. Πολύ απλά, ή τα έχεις ή δεν τα έχεις. Θα πει κάποιος -και δικαιολογημένα- τότε τι νόημα έχει η τριετής εκπαίδευση. Και απαντώ: Η σχολή είναι ένας στίβος που με τις δυσκολίες που πρέπει να σου βάζει σε κάνει να αντιληφθείς αν κάνεις ή όχι γι’ αυτή τη δουλειά. Οι «δάσκαλοι» θα πρέπει να είναι συνομιλητές και συνοδοιπόροι σε αυτήν την προσωπική περιπέτεια. Οχι να παριστάνουν τους γκουρού και τους μεγάλους καταξιωμένους καλλιτέχνες, αλλά να παραμένουν με απορίες και ερωτήματα ώστε από αυτά να «κλέψουν» και να εμπνευστούν οι διδασκόμενοι. Η τέχνη μας δεν έχει να κάνει με συγγράμματα και εγχειρίδια. Για να μην παρεξηγηθώ, μιλώ μόνο για τον τομέα της υποκριτικής. Για το θεωρητικό υπόβαθρο και τα τεχνικά μαθήματα η διαδικασία είναι διαφορετική και πιο εξηγήσιμη.

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν παρακολουθεί το υπουργείο Πολιτισμού τις σπουδές. Τι να παρακολουθήσει, αλήθεια; Την προσωπική περιπέτεια των παιδιών; Διότι περί αυτού πρόκειται. Το αν πρέπει να οριστεί ένα πλαίσιο λειτουργίας των δραματικών σχολών, είναι ένα άλλο ζήτημα. Αφορά τον τρόπο λειτουργίας και τις συνθήκες που πραγματώνονται τα μαθήματα. Το αν θα βγει κάποιος στη σκηνή και θα είναι άξιος να δημιουργήσει έναν χρόνο θεατρικό που θα τον μοιραστεί με το κοινό, ούτε βαθμολογείται ούτε εποπτεύεται. Είναι προσωπική ευθύνη των μελλοντικών ηθοποιών και ευθύνη των «δασκάλων» να λένε την αλήθεια τους (αν υποτεθεί ότι έχουν) και να παραμένουν δίπλα στους νέους και όχι πάνω τους. Το πρόβλημά μας είναι πιο πολύ στον πυρήνα της εκπαίδευσης και όχι στην πιστοποίηση των πτυχίων. Ετσι κι αλλιώς το δεύτερο μπορεί και να αλλάξει. Για το πρώτο όμως χρειάζεται να αλλάξουμε εμείς, οι «καθιερωμένοι».

ΥΓ.: Θα γίνει κάτι για να υπερασπίσουμε τη γλώσσα μας; Γιατί αυτά τα σύγχρονα ελληνικά που ακούγονται εδώ και πολύ καιρό στον δημόσιο λόγο, ούτε σύγχρονα είναι, ούτε ελληνικά.