O θάνατος ενός ανθρώπου, όποιος κι αν ήταν αυτός ή αυτή, είναι ένα γεγονός που καλεί τους πάντες να σταθούν με το δέοντα τρόπο. Σεβασμός στο ανθρώπινο, αποτίμηση και απολογισμός για τη θεσμική και κοινωνική του παρουσία. Ο Κωνσταντίνος Γλύξμπουργκ εδώ και κάποιες μέρες δεν είναι πια στη ζωή. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι δικοί του άνθρωποι, αλλά και όσοι παραμένουν είτε προσωπικοί θαυμαστές του, είτε θιασώτες του (ξεπερασμένου) θεσμού της βασιλείας, έχουν κάθε δικαίωμα να σταθούν στην περίσταση όπως κρίνουν πως αρμόζει. Δεν χωράει συζήτηση επ΄αυτού.
Όμως… Γιατί υπάρχει και ένα «όμως» πολύ σημαντικό. Με ιστορικές διαστάσεις, αλλά και πτυχές ουσίας. Ποιο είναι αυτό το «όμως»; Είναι αναφαίρετο δικαίωμα και όλων όσοι αντιτίθενται στη βασιλεία, (και) αυτές τις μέρες να υπερασπίζονται με σθένος τη θέση τους. Μία θέση που πηγάζει από ένα έντονο αίσθημα δικαιοσύνης. Άρα, αυτό το «όμως» είναι που κάνει τη διαφορά… Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Γλύξμπουργκ έδωσε την ευκαιρία να θυμηθούν πολλοί τα όσα έγιναν στη θητεία του. Και είναι χρέος μας να μάθουν και οι νεότερες γενιές τι έγινε τότε, γιατί, από ποιους και με ποια κίνητρα… Εξάλλου, όλα αυτά έβλαψαν εν τέλει και την ίδια τη βασιλεία, αφού οδήγησαν στο αποτέλεσμα του καθοριστικού δημοψηφίσματος του 1974. Θα μπορούσαμε να πούμε πως και το 30.82 % που έλαβε η βασιλεία ήταν πολύ μεγάλο σε σχέση με τα πεπραγμένα της. Αλλά, έχει τις ερμηνείες του.
Για δεκαετίες αρκετοί είχαν ευνοηθεί. Τι αρκετοί…, πάρα πολλοί… Κάθε μορφή καθεστωτικής τάξης χρειάζεται να έχει τους ακολουθητές της και κάνει διάφορα για να τους εξασφαλίζει σε σημαντικές ποσότητες. Επίσης είναι μελετημένο, και επιστημονικά και εμπειρικά…, πως η λατρεία σε μεμονωμένα πρόσωπα όπως οι βασιλιάδες ακόμα και στις μέρες μας έχει συγκεκριμένες ψυχιστικές ερμηνείες που ορίζουν καλώς ή κακώς την ολότητα της ανθρωπογεωγραφίας. Εμένα δεν με νοιάζουν αυτά στο κείμενο αυτό, απλά το αναφέρω και δεν θα επεκταθώ παραπάνω. Το παρελθόν είναι παρελθόν και υπάρχει για να διδάσκει. Πληγές κλείνουν, άλλες όχι, σε κάθε περίπτωση η ουσία μένει και ορίζει τα μελλούμενα…
Χρέος όλων όσοι εναντιώνονται στη βασιλεία είναι η προάσπιση της Δημοκρατίας. Για να παραμείνουν (μάλλον) γραφικοί και να εξαφανιστούν στο πέρασμα του χρόνου όσοι την επιβουλεύονται και οραματίζονται παλινορθώσεις ή πλάγιους ενεργούς πολιτικούς ρόλους, πρέπει η Δημοκρατία να μπορεί να κινείται στηριζόμενη πάνω σε δύο άξονες: τη (μετρήσιμη) παραγωγή έργου και την (αίσθηση της) κοινωνικής-λαϊκής δικαιοσύνης. Για να πραγματωθεί το πρώτο πρέπει όσοι έχουν κατά καιρούς τα ηνία να διακατέχονται από αρετές και ικανότητες όπως η διάθεση για δουλειά, η σχεδιασμένη στόχευση, η μελλοντική προοπτική, η εφευρετικότητα, η προσαρμογή στις απαιτήσεις της κάθε εποχής, η αξιοκρατία, η ισονομία, και κυρίως η διάθεση για να βελτιώσουν τα σύνολα (ή έστω μεγάλο αριθμό υπο-συνόλων). Μία θετική προσέγγιση της ζωής που (θα) έχει απομακρυνθεί από τη μιζέρια, τη μετριότητα, τους «αυτόματους πιλότους» και που ενδιαφέρεται για τη γενική πρόοδο και όχι για ελιτίστικους ωφελιμισμούς «κατά αποκλειστικότητα». Το δεύτερο στοιχείο για να πραγματωθεί με τη σειρά του χρειάζεται διαρκής εγρήγορση, γνήσια ταξική συνείδηση, σκληροί αγώνες, παλλαϊκή συμμετοχικότητα, και πάνω από όλα: καθαρές προθέσεις. Απομάκρυνση, δηλαδή, από συμπλεγματισμούς, έλλειψη στόχων, μιθριδατισμούς, παρασιτισμούς και λουμπενισμούς.
Τότε η Δημοκρατία θα λειτουργεί, θα ενισχύεται, θα περιφρουρείται από τους πιο ικανούς υπερασπιστές της και το μόνο ανοιχτό ζήτημα θα είναι η περαιτέρω διεύρυνσή της. Αλλά και η ποιότητα ζωής, για ολοένα και μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων (ανεξαρτήτως ταξικής θέσης, φύλου, καταγωγής κοκ). Στο σήμερα, λοιπόν, ευχαριστούμε μέσα από την ψυχή μας τους ανθρώπους που εκείνα τα χρόνια των εκτροπών και των πολύμορφων διώξεων αγωνίστηκαν και για τους εαυτούς τους, και για τους πολλούς. Για αυτούς που έκαναν τον ήλιο της βασιλείας να δύσει στα μέρη μας, δίχως καινούργια ανατολή… Και τους υποσχόμαστε πως θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να γίνει ακόμα καλύτερο το αύριο. Δίχως πισωγυρίσματα και ανόητες ψευδαισθήσεις…
ΥΓ. Μεταξύ σοβαρού και αστείου (οι δοσολογίες ποικίλουν ανάλογα την περίσταση και τα άτομα που έχω μπροστά μου…), εγώ θα πω πως ο μόνος «βασιλιάς» που «αναγνωρίζει» η συνείδησή μου (όπως και πολλών ανθρώπων που συναναστρέφομαι) είναι το ποδόσφαιρο…
-320x213.jpg)
