Η Εύα, το «παλιό κακό ΠΑΣΟΚ» και η νεκρανάσταση που απέτυχε!

ΑΙΦΝΗΣ «τo φαινόμενο Καϊλή» -πέρα από τη διεθνή θύελλα και κατακραυγή που προκάλεσε- επανάφερε στη μνήμη των πολιτών το παλιό κακό ΠΑΣΟΚ (αυτολεξεί), που ναι μεν ήταν παρόν σε όλη την πορεία του με το «όλο ΠΑΣΟΚ», όπως τουλάχιστον οριζόταν θεωρητικά, αλλά διακριτά είχε ξεχωρίσει απ’ αυτό καίτοι υπήρχαν ισχυροί θύλακες ανομίας, διαφθοράς και πλουτισμού τόσο στις εκάστοτε κεντρικές κυβερνήσεις του, όσο και πιο περιφερειακά: στους γραφειοκρατικούς διαδρόμους του ατελείωτου Δημοσίου, στους θεσμούς της Αυτοδιοίκησης, στο σύνολο των κλαδικών οργανώσεων και… δεν συμμαζεύεται με τίποτε, καθότι από ένα σημείο και μετά η συναλλαγή εν πολλοίς καθετοποιήθηκε ως μια αβλαβής συνήθεια και συνθήκη!

Είναι η τρίτη ή η τέταρτη φορά (!) που από την εποχή της απόλυτης παντοδυναμίας ώς την εποχή ομολογίας της χρεοκοπίας της χώρας και της κατάρρευσής του αυτός ο εφτάψυχος όντως πολιτικός σχηματισμός επιχειρεί να εγερθεί εκ της νεκρικής κλίνης! Παρά ταύτα, εκεί που φαίνεται ότι το καταφέρνει, φαινόμενα και καταστάσεις που έχουν συνδεθεί ως νοοτροπία μαζί του καταφέρνουν να το ρίξουν στην πρότερη άσχημη κατάσταση και τελικά ξανά στην ανυπαρξία.

Ο Ν. Ανδρουλάκης εξ αρχής γνώριζε πώς το εγχείρημα που ξεκινούσε θα ήταν ένα επισφαλές εγχείρημα με άγνωστο ίσως τέλος όσον αφορά το δέσιμο, την ποιότητα, την επιτυχία του. Εκανε λοιπόν την προσπάθειά του, οι πολίτες και δη ένα υγιές κομμάτι που είχε ιστορικές και συναισθηματικές αναφορές με τον χώρο ανέχτηκαν και παρακολούθησαν την εξέλιξη, πλην όμως αυτή-τούτη η επανάληψη των παλιών κακών συνηθειών σε επίπεδο κορυφής και μάλιστα με υπερεθνικές αναφορές προβληματίζουν έντονα: δοκιμάζουν, αναδιπλώνουν και δημιουργούν εκ νέου ισχυρές κεντρόφυγες τάσεις.

Και πολύ δίκαια ίσως! Διότι δεν είναι δυνατόν -ή μάλλον είναι;- κάθε τρεις και λίγο να ζυμώνεται, να εξαγγέλλεται και να προσπαθείται η αναγέννηση (ή η νεκρανάσταση) αυτού του χώρου και να μην έχει υπάρξει πραγματικά ποτέ γενναία αυτοκριτική, αυτογνωσία και οργανωμένη έστω γενική προσπάθεια εσωτερικής κάθαρσης, ώστε να ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι – το θετικό από το αρνητικό – το καλό από το κακό.

Και ούτε ασφαλώς είναι αναγκασμένος κανείς να περιμένει εσαεί ώστε το ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής, όπως τώρα εμφανίζεται στα πράγματα, να διορθωθεί και απαλλαγμένο ολότελα από το παρελθόν του να αναδείξει νέο πρόσωπο και χαρακτήρα για να βαδίσει αξιόπιστα και αξιόμαχα επιτέλους προς το μέλλον. Η κατάσταση (ξανα)θυμίζει όλο και περισσότερο τη δεκαετία του ’50 όπου, αλίμονο, ο συγκεκριμένος χώρος φυτοζωούσε ακριβώς λόγω των τραγικών λαθών που είχαν προηγηθεί…

* Δημοσιογράφος